De plastic bekertjes liggen vertrapt op het veld. Een leeg podium staart de morgen in. Een troosteloze blik biedt het terrein waar gisteren de muziek nog dreunde. Nu staat een vrachtwagen gereed om het vuil op te halen. Als ik na een dag werken terugrijd, zie ik het resultaat van een dag werken. Vrijwel het hele terrein is leeg. Wat rest zijn de vertrapte plastic bekers. Een veegwagen start en sjeest even later over het plein. De Noenoe slurpt het laatste stukje herinnering weg
Flarden muziek dreunen over de achtertuintjes. Als ik voor uit het raam van mijn studeerkamer hang, klinkt de muziek van het Bevrijdingsfestival boven het gekrabbel van de kraaien in de dakgoot uit. De flarden suggereren een rapper. Ik kijk op internet voor het programma en vind het antwoord snel: Sticks Opgezwolle treedt op. Met veelzeggende teksten als 'gisteren is gisteren en vandaag is vandaag'. Als ik het clipje zie, hoor de dreun van buiten vrijwel gelijktijdig opklinken. Wat kan het toch mooi zijn een muziekfestival van anderhalve kilometer afstand over je huis te horen galmen.
