Zonder spoorboekje rijdt de trein ook

Een beetje sentiment voel ik wel bij het idee dat het spoorboekje niet meer is. Niet dat ik het de afgelopen 10 jaar nog heb opengeslagen, maar het roept herinneringen op. De dunne blaadjes de bijzondere tekentjes - het rode kruisje en zwarte hamertje - en de droomwereld waarin je kon terechtkomen.

Een jaar of 10 was Paul Haenen bij Rik Felderhof in de villa te gast. Hij kwam aan per trein en zat 's avonds met een spoorboekje op schoot. 'Heerlijk', zei hij erbij. 'Dan bedenk ik hele reizen en fantaseer erover.' Met een reisplanner is dat toch anders, merk ik. Dan moet je de hele reis al bedenken. Daar kun je dan weer met de computer over twisten of zijn voorstel werkelijk de snelste en beste is.