Onthutsend hoe mensen reageren op bericht levenseindekliniek

Onthutsend om onder het nieuwsbericht over de prijs voor een behandeling in de levenseindekliniek te reageren met een blog dat de 1200 euro die dit kost, een koopje zou zijn. Onder de betreffende blog reageert weer een ander dat het bestempeld als 'moordcentra voor zieken en zwakkeren'.

Om je over op te winden. Ik ben maandag flink van slag geweest na het lezen van het verschrikkelijke verhaal van @Linnes84 over de dood van haar moeder. Ze deed dit in een open brief aan @mariskadehaas. Mariska Orbán de Haas is hoofdredacteur van het Katholiek Nieuwsblad. De reactie van Marika de Haas was onbegrijpelijk, ze blijft bij haar standpunt en duikt dan in de pijnbestrijding waar alle aandacht naar uit moet gaan.

Hommel

Eric, van Bomans insectenboek, vloog erop en ik ben ook gek op ze. Ze zoemen zo zwaar. Ze weten zich zo galant omhoog te heffen, wiegend op de wind en brommend boven de bloemen. De treurnis trof mij dan ook toen ik hem zag liggen, op de kop in de vensterbank.

Het leek er verdacht veel op dat hij dood was. Het grote lijf van de hommel lag op zijn kop, de pootjes zweefden waar de vleugels hoorden te hangen. Nu was alles stil.

Inge vertelde dat ze hem de weg naar de uitgang had willen wijzen, maar hij bromde tegen de stroom in en bleef vechten met het glas. Ik blies zachtjes over de pootjes heen en zag ze ineens bewegen.

De droefheid veranderde in hoop en ik pakte hem voorzichtig met een papiertje op en liet hem uit het raam vallen. Hij kroop overeind en bewoog zijn vleugels.

Het baatte niet, want toen ik net van twee hoog naar beneden keek, zag ik hem nog liggen. Stil en roerloos.

Hij was zojuist in de vensterbank niet dood, hij was stervende.