Riet en ganzen

Het riet lag platgedrukt op de grond. Verderop waren de wilde braamstruiken getemd. De musjes vlogen snel met kwiekslagen tussen de doorns en takken door. Ik kon goed door de takken heenkijken. Ik zag dat onder de struik eigenlijk niks zit, alleen maar stam en takken zonder iets. In de zomer bedekken de brandnetels en het gras alles waardoor je niks ziet.
Ganzen liepen in hun pas tussen de drek en zochten een droog plekje tussen al de plassen. Niet eens keken ze op van mij, te druk met rondkijken naar elkaar en de lepelaar. Verder ademde de ruimte mist en verte.
De buizerd vloog van mij weg, aan de andere kant in het Wilgenbos, vloog hij opnieuw met een sacherijnige blik weg. Ik durfde hem niet meer na te kijken. De wildernis verdween, mijn voeten hoorden de auto's over de rondweg snellen.

Het einde van de natuur en het alleen zijn.

Kappen

Voorzichtig schuif ik de braamtakken opzij en trek met evenveel zorgvuldigheid de vruchten los. De struik berokkent mij met haar doorns meer schade aan, dan ik de struik schade berokken. Schaamtevol zie ik hoe een deel van de struik is vertrapt door andere bramenplukkers.
Als ik dan aan de andere kant van de vaart bij alle bramen kan, vraag ik mij af hoe het mogelijk is. De vruchten hangen op plukhoogte voor mij. Een deel van de struik is keurig weggesnoeid en scheuten voor volgend jaar lijken niet te bestaan.
Ik dacht dat snoeien en natuurgebieden nooit elkaars vrienden waren, maar verderop is aan weerzijden van het fietspad meer dan twee meter groen gekapt. Ik fiets nog wat verder door en zie dat de struik waar ik zondagavond bijna een kilo bramen van plukte bijna helemaal is verdwenen. Een paar takken zijn zo gekneusd dat de groene bramen die eraan hangen, nooit meer rood zullen worden.
Misschien passen de prachtige struiken niet in het groenbeleid van de natuurbeheerder. De bramenplukker in mij huilt om de vruchten die in de knop gebroken zijn. Achterop de bagagedrager bengelt 1,3 kilo verse bramen. Gered van het snoeimes van de natuurbeheerder.

Een kilo bramen

Gisteravond was ik in de richting van de Lepelaarsplassen gereden om bramen te plukken. Een uurtje zoeken en plukken verder, keerde ik naar huis terug. De duisternis had het van mijn plukdrift gewonnen. Op de weegschaal leverde de gehoopte kilo, slechts 800 gram op.
Vanavond ben ik weer gegaan. Toen ik mijn voornemen bekend maakte, wilde mijn schoonmoeder mee. Ik nam haar dit keer mee naar het Wilgenbos voor de bramenpluk. Ik ken daar een enorme bossage waar ik een kilo bramen in vermoedde.
We liepen de dijk af en kwamen bij mijn bossage. Droge plukjes braam staken uit de struik, verder hingen er vooral nieuwe uitschieters voor het volgende jaar. Na een halfuur plukken, hadden we niet veel meer dan een handjevol heel kleine vruchtjes. Overal kropen beestjes en wormpjes uit. We liepen wat teleurgesteld door het wilgenbos. Mijn schoonmoeder wilde nog even op het bruggetje staan, dan zouden we naar huis gaan. Ik zag de rijk begroeide bramenbossen ons begroeten. Nu plukten we ons wezenloos, overal zaten volrijpe bramen binnen plukbereik.

Zojuist hebben we de stand gemeten. De gehoopte kilo bedroeg zelfs vijftig gram meer. De bramenjam kan worden gemaakt.