Lopen en fietsen in boeken - #50books

Ik ben niet zo’n sporter. De combinatie van sport met een bewegingsloze activiteit als lezen is voor mij bijna onmogelijk. Een boek als de Renner van Tim Krabbé laat mij koud. Net als de Mont Ventoux van Bert Wagendorp waarmee lezers op dit moment wegrennen.

Geef mij maar de combinatie van het wandelen met de natuur. Zoals in het Natuurdagboek van Nescio. In dit boek maakt hij prachtige wandelingen tussen Amsterdam, Naarden, Hilversum, Breukelen en Vinkeveen. Ook pakt hij hier regelmatig de fiets. De activiteit van het wandelen of fietsen staat hier niet voorop. Meer de natuur die hij onderweg ziet.

Het staat gelijk met het peddelen dat Paul Theroux in zijn Gelukkige eilanden doet tussen de eilanden in de Stille Oceaan, het wandelen van Jan Blokker jr. op zijn voettocht naar Rome of het fietsen van Ilja Leonard Pfeiffer op zijn fietsrit naar Rome.

De laatste is niet-sportief en rijdt op een in de haast gekochte tweedehands racefiets. Sporten in de meest ultieme vorm: onvoorbereid en op een stukkende fiets. Het reisdoel is belangrijker dan de manier waarop hij er komt. Tegelijkertijd geniet ik van de ontberingen en de overwinningen.

Bellenblazer

Ze stapte van haar fiets en ging op het bankje zitten. Iets wat ze altijd deed op zo’n middag als deze. Ze boog heimelijk naar haar fietstas. Achterin lag haar handtasje. Daar zat het verstopt. Het potje zeepsop.

Ze ging zitten blies de lucht voor zich uit en zag de bellen denkbeeldig uit haar getuite lippen vliegen. Eerst rechtte ze haar bril en tuurde het fietspad af in de richting van het tunneltje. In de verte liep een hardloper haar tegemoet. Hij kwam net het tunneltje uit. Ze schroefde het potje open en zag hoe bovenop het bellensop haar al begroette.

Ze gleed met het puntje van haar tong over de lippen, tuitte de lippen goed en schoof haar benen over elkaar. Het rokje sloot strak om haar bovenbenen. Elke vorm van inkijk was uitgesloten. Zoals haar benen tegen elkaar drukten, zo vatten haar duim, wijsvinger en middelvinger het stokje met de cirkel aan het einde. Daar ging hij in het sop vooronder.

Ze trok behendig het stokje uit de zee van bellen. Een straaltje sop droop naar beneden. Ze hield het stokje net iets voor haar benen. Zo voorover gebogen tuitte ze haar lippen nog meer en blies. Ze blies bellen. De bellen van goud kropen traag uit de ring. Ze blies ze groter. De eerste liet los. De tweede volgde.

Ze keek in de bellen, haar eigen gezicht vervormde. De bril leek groter. Net als haar voorhoofd. Het haar was verder  naar achteren. Terwijl ze het vanmorgen zo zorgvuldig gekamd had. Devoot zat ze erbij. Alsof elke bel een dierbare uitdrukte die er niet meer was. De tijd vloog met de bel. De wind nam haar mee.

De hardloper sjokte voorbij. Vermoeide ogen keken haar aan. Hij kon helemaal niet zo’n eind lopen. Ze keek hem niet aan, tuurde in de richting van het andere fietspad op deze kruising. Daar dreven haar bellen. Ze doopte het stokje in het potje.

De hardloper rende verder en nam haar verhaal mee zoals de bellen van haar dreven op de wind.

Regen

De regen stroomt naar beneden. Een douchekop zou jaloers zijn op de sterkte van de vochtstralen. Ik ren een rondje, meen dat de buienradar vertelde dat het even droog zou blijven. De regen is niet koud, maar trekt mijn shirtje naar beneden.

Een brommertje rijdt voorbij en gutst het water van het fietspad omhoog. Een emmer water wordt tegen mijn lijf gegooid. Mocht nog iets droog zijn gebleven, dan is het nu nat. De brommerrijder is ver genoeg uit zicht om te schelden. Terwijl hij waarschijnlijk gniffelt vanachter het glas van zijn helm.

Het stroomt verder en de rit nadert bijna zijn einde. Zelden ben ik zo natgeregend. Ik zie natte hardlopers mij tegemoet lopen. Zelf hobbel ik achter een meisje aan bij wie het water een stroompje vanaf de paardenstaart naar beneden vormt.

En het kan nog harder regenen. De stof om het lichaam kan niet meer water opzuigen. De spons zit vol. Het haar doorweekt. Alsof het niet meer zal ophouden. De fietspaden vormen plassen water waarbij je van eiland naar eiland springt. De regen valt in een douche naar beneden. Ik zie geen verschil meer tussen droog en nat.

Hollen op een bijna zomeravond

Het vooruitzicht van regen dwingt mij vanavond naar buiten voor een hardlooprondje. Heerlijk een rondje hollen op een bijna zomeravond. Het blijft lang licht en de lucht verkleurt fantastisch bij de zon die steeds verder zakt.

Als de zon zich al achter de bomen van de bosrand verstopt, krijgen de bladeren hun donkergroene kleur. De kleur die de bladeren straks aan het eind van de zomer hebben. De zon speelt met de boomkruinen van het bos aan de andere kant. De korenaren op de akker voor de bosrand wuiven zachtjes mee op de zonnestralen.

Dan hol ik langs het koolzaadveld. De zonneschijn van zojuist kleurt in dezelfde spikkeltjes tussen het groen. De bloemetjes zijn nog klein en kleuren het veld nog niet in de herkenbaar gele kleur. Ik hol verder en kijk nog even naar die prachtige lucht. Zo’n kleurenpracht dat de meest kunstige schilder dat niet kan evenaren.

De nieuwe jager: de vogelaar

De vogelaar is de nieuwe jager. Massaal trekken ze in het voorjaar de Lepelaarsplassen in. Gewapend met verrekijker en camera. De enorme toeter op de fotocamera wijst in de richting van het gevogelte. Ze dragen de toeters op hun schouder. Eraan bengelt een lang statief dat de camera op de gewenste hoogte moet brengen voor het schot.

Schieten gaat niet met kruit zoals de jager doet. Het schieten gaat met beeld. In een flits schiet de vogelaar het plaatje. Het plaatje dat hij thuis trots kan laten zien. Of dat hij uploadt voor zijn forumgenoten. De speciale vogel waar hij zijn leven lang naar op zoek is. Daar heeft hij veel voor over.

Vanmorgen bij het hardlopen zag ik ze: de vogelaars. Gewapend met camera trokken ze over het reepje land langs de Lepelaarsplassen. Op zoek naar die ene vreemde vogel. Ik zag een man langs de kant van de berm zitten. Op een klapstoeltje tuurde hij de verte in. Naast hem zat een peuter. Het kind reed met een autootje over de rand van het fietspad.

Of wat verder zag ik een man turen in een bossage. De lens van zijn camera rustte op zijn schouder. Hij keek het groen in, zijn oren achterna. Ineens verschoof hij. Iets fladderde op. Hij stond erbij en keek ernaar. Te laat om zijn camera in de gewenste stelling te brengen. Hij staarde de vogel na met dezelfde teleurstelling als de jager die zijn wapen niet in de aanslag had.

Voorbereiden op het ergste

Soms kun je je maar beter voorbereiden op het ergste. De Libelle Zomerweek bijvoorbeeld. Als enthousiast toeschouwer overvalt de laatste voorbereiding mij altijd weer op die week in het voorjaar. Weken voor de eigenlijke week is het fietspad versperd waarover ik hardloop. Ik liep afgelopen weekend langs de schermen en borden. De borden waarschuwden mij voor ‘in- en uitkomend verkeer’.

Vanuit de trein zag ik dat de opbouw snel verloopt. Waren ze vrijdag nog druk in de weer met de vlonders op het zand, nu staan de tenten al opgebouwd. Het grootste deel van het Almeerse strand is zo meer dan 2 maanden afgeschermd voor het gewone publiek. Als de blauwalg wegblijft, hebben we nog net een maand strandje.

Dan zie ik de drommen over het fietspad lopen, hoor ze ontdeugend fluiten. Overmoedig geworden door het gezelschap waarmee ze optrekken. Zal ik dit jaar toch eens de stap wagen en ernaar toe gaan? Of toch niet? Gelukkig maakt de remmende trein mij wakker voor een nachtmerrie aanbreekt.

Follow the leader

Een caravaan fietsers klimt omhoog. De helling brengt ze ter hoogte van het station. Het fietspad loopt evenwijdig aan de spoordijk en klimt hier omhoog over het stationsplein. Een flinke klim, zeker voor een fietsgezin. Vader rijdt voorop, 2 kinderen volgen, een gat in de rij. Dan komt de puberdochter. Hekkensluiter is moeder. Haar fietstassen achterop markeren het einde van de rij.

Ik loop hard. Ze halen mij in. Traag omdat ze klimmen. Vader rijdt overtuigd vooruit. De zekerheid straalt van zijn rug. De 2 kinderen volgen gedwee. Als dochter de kruising voor de klim passeert, komt de muiterij. ‘Moeten we niet afslaan’, gilt ze naar haar vader die al 100 meter verder rijdt. Hij nadert het hoogstepunt van de klim. De rug antwoordt.

Moeder heeft geen zin in gezeur. ‘Rij maar gewoon door, achter hem aan. Hij weet het wel. Follow the leader.’ ‘Maar het is verkeerd’, zegt de dochter. ‘We moeten er hier af.’ ‘Nee’, zegt moeder stellig. ‘Je vergist je. En zo komen we er ook.’

Zo stijgen de hekkensluiters ook. Gedwee achter de leider aan.

Lenteloop

De zon nodigt uit voor een rondje langs de Lepelaarsplassen, het Wilgenbos en via het Hanny Schaftpark naar huis. Bij de Noorderplassen ontdek ik dat er een wedstrijd was. In mijn mailbox stond het een paar weken geleden al: de Lenteloop van atheliekvereniging Almere ’81.

Bij de Noorderplassen is het een klein stukje dat ik de route doorkruiste. Ik hol heerlijk in de richting van de natuur. Ik ren de dijk op bij het gemaal. Een auto keert op het fietspad, beneden haalt iemand net vogeltjes uit een net dat gespannen stond tussen 2 palen. Verderop is een markt. Boven het kraampje links vormen hoofdletters het woord ‘honing’. De potten ‘Van het een of ander’ staan opgestapeld onder het woord.

Voorbij het sportpark haak ik weer in de route van de Lenteloop. Langs mij rijden 2 rolfietsers met hoge snelheid. ‘Wil je water Jan?’ vraagt de ene fietser aan de andere. ‘Hoef jij dan niet?’ ‘Nee, ik heb water bij me.’ Ze vliegen laag over de grond met hun rolstoelfietsen. Jan laat zijn wiel even los om het bekertje te vangen. Water klotst over de randen heen op het fietspad.

Wat verder ren ik uit de route en kom er bij het beklimmen van de brug over de vaart weer in. Dit keer ren ik tegen het verkeer. Bezweet hollen ze mij tegemoet. Op het bordje staat ‘8’. Ik zie het pas als ik het voorbij ben en mij omdraai.

Achter elkaar aan komen de renners mij voorbij. Soms haalt een achterligger zijn voorligger in, maar vooral blijven ze keurig achter elkaar. Gericht op het persoonlijke record. Als het moet halen ze iemand in. Alleen als het echt moet. Ik passeer bij het Hanny Schaftpark het volgende bordje. Er staat op: ‘7’.

Ik herken de hollende massa. Een paar jaar terug rende ik alle lopen van Flevoland, ook de Lenteloop. Ik doe het niet meer. Ik ren mijn eigen wedstrijd. Het voorjaar brult en juicht de overwinning. Ik geniet van de eenzame training. Altijd de eerste plaats. De zon huldigt mij. Ik ben thuis.

Dode ree

Normaal zou ze wegrennen en nu bleef ze liggen. In het gras tegen het talud van de dijk lag een dode ree. Het was een vrouwtje, haar oog keek opengesperd naar de hemel. Het andere moest de grond aanstaren. Ze lag doodstil. Ik keek nog eens goed of ze echt dood was. De bolle buik verried dat ze zwanger was.

Een verkeersslachtoffer. Boven op de dijk raasde het verkeer. Bij mensen zouden hulpdiensten het lichaam al hebben opgeruimd. Hier lag het opzichtig dood te zijn. Het kon er nog niet lang liggen, daarvoor was het lichaam te weinig ontbonden.

Ik holde verder en liet de vergankelijkheid achter. Onnodig en met slechts enkele secondes had het lot beslist.

Hardlopen in de mist

Mist verandert het landschap. Hardlopen in de mist verandert het hardlopen. Je ziet niet meer waar je naartoe rent. Je rent ergens maar je weet niet waar. Je rent alleen in het hier en nu.

Er zijn weinig hardlopers deze zondagmorgen. Ik ben eigenlijk van plan niet zo ver te gaan. Maar de mist trekt. Ik zie de flarden verdwijnen in het licht. Nieuwe flarden komen erbij. Zo verbetert het zicht niet en zit alles potdicht met het wit.

Ik ren verder, verbaas me erover dat zo weinig mensen buiten zijn. Het is namelijk prachtig om buiten te zijn. Ik denk aan Terschelling waarbij ik ook in de mist rende. Of de verlaten oorden in Schotland waar ik weleens van droom. Of IJsland waar niemand is. Het geluid van de verlatenheid. De herrie van de eenzaamheid.

Konijnenbout

De konijntjes schieten weg als ik bij het Muiderstrand kom aanlopen. Soms zitten er hele jonge bij. Ze huppelen vlak langs mijn voeten de bosjes in. Kleine gaatjes tussen het lage struikgewas vertellen de verstopplekjes. Als ik voorbij ben, springen ze even snel weer op het fietspad.

De honden zijn de blauwalg ontvlucht. De baasjes eveneens. Soms fietst een wielrenner voorbij. Verder gebeurt hier weinig. Zeker als de lucht dreigend zijn donkere vuist opsteekt in de vorm van een grijze wolk.

Ik ren verder. In de bosjes zitten een paar kraaien. Hun spitse snavels verraden dat het echt kraaien zijn en niet hun kleinere neefjes, de kauw. 1 kraai hakt flink op de grond, trekt iets omhoog en beweegt zijn snavel snel om het naar binnen te werken. Het ziet eruit als vlees.

Hij vliegt op als ik wel heel dichtbij kom en kijkt me met een spijtige blik aan. Hier was iets moois aan de gang. Ik kijk in het gras, vlak voor een kleine opening in het lage struikgewas. Hier ligt een klein konijntje half opgepeuzeld.

Het vlees blinkt vers. Het oogt alsof het zojuist panklaar is gemaakt door de slager en in de toonbank is gelegd. Alleen het prijskaartje ontbreekt. En de vacht bovenin de verse konijnenbout verraadt dat het een zojuist veroverd konijntje is. De spieren van de been worden juist opgepeuzeld door de kraaien.

De kraai die van een afstandje toekeek, ziet nu genoeg kans. Ik ben ver genoeg voorbij de plek des onheils om toe te slaan. Hij vliegt op de malse konijnenbout en begint even enthousiast op het vlees te hakken. Tot een luide kraaienschreeuw hier een einde aan maakt. De door mij verjaagde kraai, grijpt zijn maaltje weer terug en geeft zijn soortgenoot een flinke haal.

Zo gaat dat met lekkere maaltjes. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt.

Bramen plukken

De bramen zijn rijp. Bij het hardlopen zondag langs de Lepelaarsplassen en door het Wilgenbos zag ik trossen bramen hangen. De bramen op deze plaats in Almere zijn het lekkerste. Daarom ging ik gisteravond op de eerste zomerdag van augustus naar de plek des onheils.

Een paar jaar geleden was ik daar aan het bramen plukken met met de danseres. Ze ging mee, bramen plukken. Ze wilde dat weleens meemaken. We gingen op zo’n doordeweekse avond. Het was nog juli. De oogst viel tegen. Hele kleine bramen hingen aan de struiken. Bovendien zaten ze vol met wormpjes. Wat verderop vonden we grotere.

De jam dat jaar was buitengewoon lekker. De danseres hoefde niet. Er zaten veel te veel beestjes in, vond ze. ‘Heute fressen, morgen Tod’, was haar angst. Dat voor jam al die vruchten uit de natuur koken, deed er niet toe. Ze had eens een oogst met vruchten uit de natuur in zout water gelegd. Wat er allemaal boven kwam drijven. Een complete maaltijd in wormpjes en torretjes.

Gisteravond was het een prachtige avond om bramen te plukken. De vrije natuur lonkte. Het is een flinke fietstocht. Zo reed ik het rondje hardlopen een dag later na op de fiets. Ongeveer ter hoogte van het gemaal, stopte ik. Veel bramen waren daar al geplukt, maar er waren er nog genoeg voor mij.

Ook dit jaar geen volvette bramen, maar kleintjes. Je moet er flink wat plukken voor je een hand vol hebt. Maar dat geeft wel veel smaak aan de vruchten. Ze waren wel goed rijp. Ik moest er wel wat voor over hebben: mijn handen werden regelmatig geprikt door de doorns. Ook lieten de bramen hun sporen na. Mijn handen zagen eruit als de handen van een slager na een flinke slacht.

De kunst van het plukken is om je in te graven in de struik en dan alles wat om je heen groeit, te pakken. De grootste bramen hangen op die plekken waar je net niet bij kunt. De bramen groeien ook op het taluud. Je moet goed opletten waar je je voeten zet. Grote doorns versperren de doorgang. Ook zijn de mooiste bramen in de nabijheid van brandnetels. Het lijkt of zij gelijk op groeien.

De pluk ging natuurlijk net zo lang door tot ik niks meer zag. Als je het verschil tussen een rijpe en onrijpe vrucht niet meer ziet, dan pas is het tijd om naar huis te gaan. Zo kwam ik gisteravond in het donker thuis met 2 volle zakken bramen. Het resultaat van ruim een uur plukken. Ik rende naar de weegschaal om het resultaat in kilo’s te wegen. De oogst: 2,2 kilo. Geen slecht resultaat.

Veren, jagen en hardlopen

Hij fietst traag voor mij uit. Ik ben aan het hardlopen en nader hem met rasse schreden. Ik zie een tas in rechtse fietstas zitten. Vlak onder de oranje flap kan ik hem zien. Uit het handvat aan zijn stuur steekt een witte veer. De veer wappert zachtjes mee op de wind. Ik loop door en haal hem langzaam maar zeker in.

Aan de voorkant van het handvat steekt een andere veer. Ook een witte. Hij is wat minder fors dan die aan de achterkant van het handvat steekt. Wat ranker en minder breed ook. Ik loop nu naast hem en zie hoe aan de andere kant van het stuur ook veren aan de handvatten wapperen. Duidelijk het resultaat van een vogelliefhebber.

De man fietst netjes in het rustige tempo en ik hol bijna naast hem. Hij heeft een snor. ‘Tomin groenvoorziening’ staat op het jasje dat hij aanheeft. Ik versnel nog iets mijn hollen en loop nu naast hem. Hij heeft er zichtbaar plezier in, kijkt mij uitdagend aan. Wacht tot ik iets ga zeggen.

Ik zeg niks. Ik kijk naar veren uit zijn handvat, de witte veren links, de grijze rechts. Mooie veren heb je, zou ik kunnen zeggen. Maar ik vind het niet origineel. Hij ziet wel dat ik het denk. Zijn ogen glijden trots langs het chroom van zijn stuur in de richting van het handvat.

Hij heeft er zichtbaar plezier in, versnelt iets en rijdt een paar meter voor mij uit. Als hij blijkbaar weer minder hard fietst, loop ik weer naast hem. Ik zie dat uit het petje dat hij draagt ook een veer steekt. De zonneklep wijst netjes naar voren, de veer steekt uit de linkerzijde van het stof. Ietsje omhoog. Zo dat je de kleuren goed kunt zien. Hij heeft alle tinten. Ik denk dat hij van een mannetjeseend is. Een woerd.

Opnieuw zwijgen we terwijl we gelijk opgaan. Hij kijkt me weer aan. De veer wijst precies zo eigenwijs opzij als de veer in de jagershoed. De eigenaar fietst net zo trots met de veer als de jager. Alsof hij de prooi zelf gevangen heeft. Ik denk aan Herman Finkers die met een metalen veer in zijn jagershoedje zingt:

Hallo, ik ben een jager,
ik jaag van vroeg tot laat.
Leen mij uw oor,
dan zing ik hoe dat gaat:
halihalohalohadelie.
Ik jaag me uit de naad.

Dan zet de versnelling in. De rust is voorbij. Een nieuwe interval treedt in. Ik sprint voor de jager uit de brug over. Hij slaat na de brug gelijk rechtsaf en rijdt in de richting van het onaffe kasteel.

IJsbreker

In een kalme tred liep ze me tegemoet op het fietspad langs de spoorbaan. Ze had een prachtige, donkerrode jurk aan. Van een stof waar alleen feestjurken van gemaakt zijn. Haar loop had iets statigs, de rug mooi recht en de snelheid in een deftig tempo. Niet gehaast of onrustig. Haar ogen staarden de verte in, naar een doel dat ver achter mij lag.

Ze was prachtig. Ik rende haar tegemoet. Gehaast, snel en onrustig. Mijn schoenen schoven over het asfalt. Hier was iemand op de terugweg van een uurtje hollen. Een afstand verleggend waar zij uren over zou doen.

Ik passeerde haar. Ze zag er inderdaad adembenemend uit. In haar armen droeg ze 2 boeken. ‘IJsbreker’, stond erop. Ze was op de terugweg van de Nederlandse les. Speciaal voor de les had ze haar mooie kleren aangetrokken.

Ze zag er vermoeid uit. Na een dag hard werken de Nederlandse les. 2 uur achter elkaar volgepropt met moeilijke woorden en ingewikkelde zinnen. Nu was ze op weg naar huis. In het rustige tempo zoals ze in haar land vroeger kilometers aflegde

Ik was haar allang voorbij en keek nog even om. Dezelfde tred en de mooie jurk. Daar kon ik nog veel van leren met mijn hardloop-kloffie en onrustige snelheid. Ik holde de brug op over de ringweg. Een fris windje waaide over me heen. Het moment dat de avond koeler wordt, brak aan.

Verkeerd ingeschat - hardloopverhaal

Het gebeurt me zelden bij het hardlopen: een verkeerde inschatting. Vrijdag wilde ik een lekker rondje gaan hollen. Gelijk nadat ik Doris naar school had gebracht kroop ik achter de computer. Buienradar kon me precies vertellen of ik nog voor de buien uit kon hollen. Ik bekeek de verwachting.

Een enorm lint van bewolking met actieve buien dreef vanaf de Noordzee het land op. Ik liet de voorspeller bekijken wanneer de bui Almere zou bereiken. Ergens tussen half elf en elf, vertelde de animatie. Als ik dadelijk vertrok, dan zou ik zonder een nat pak thuis kunnen komen.

Hoe vaak moest ik er vandaag niet aan denken bij het hardlopen. Ook nu hing er een rol bewolking over het Naardermeer. Wat minder dreigend dan vrijdag. Nu had ik het allemaal wat beter ingeschat. Ik vroeg me af hoe ik toch zo’n fout kon maken. De weersvoorspellingen waren zo duidelijk geweest. Ik had vrijdagmorgen gewoon niet op pad moeten gaan.

Vlak bij het Naardermeer gebeurde het. De eerste spatten vielen uit de ontzettend zwarte wolkenmassa boven mij. Ik vroeg mij af of ik het droog ging houden. Hoe laat zou het zijn? Hooguit 10 uur, de voorspelling van buienradar had mij een halfuur later beloofd.

Ik rende verder en bij het Almeerderstrand barstte de bui echt los. In de verte, over het IJmeer zag ik lichtflitsen. Dat was niet de bedoeling. Daar moest ik straks gaan lopen over de IJmeerdijk, maar nu ik dat onweer zag, voelde ik mij erg ongemakkelijk worden. Was het wel verantwoord om verder te gaan.

Bij de Jachthaven Marina Muiderzand was ik doorweekt. Ik besefte dat ik zo niet mocht doorgaan. Hardlopen met onweer zou veel te gevaarlijk zijn. Ik stond onder een afdakje bij de receptie van het haventje. ‘Hier melden’, stond op het bord naast de deur. 2 schilders waren druk bezig met het schuren. ‘Zo een beetje nat’, zei er eentje. Ik knikte. Vlak boven ons rommelde het onweer verder.

Er waren problemen. 1 van de schilders kon niet bij de post boven de deur. Hij liep de trap af naar beneden en kwam even later terug met een trapje. ‘Waarom heb je dat gehaald?’ vroeg zijn collega. ‘Omdat ik anders niet daar bij kan, stompie.’ De man wees naar de plek waar hij niet bij kon, maar waar wel de verf vanaf gekrabd moest worden.

De regen stroomde iets minder hard naar beneden. Leek zelfs even helemaal te stoppen. ‘Zo we gaan weer’, merkte de schilder bijdehand die op het opstapje de deurpost aan het schuren. In zijn hand lag een stukje papier en hij drukte het ruwe papiertje tegen het houtwerk.

Ik keek wantrouwend naar de hemel boven mij. Een flard lichtere bewolking trok over mij heen. Boven het IJmeer zag ik lichtflitsen schieten. Het rondje over de dijk zoals ik in mijn hoofd had, zat er niet in. Ik liep de dijk af, naar beneden in de richting van Almere Poort.

Precies op de weg waar ik een klein halfuurtje eerder geen zin in had. Anders had ik daar nu gelopen. Veel dichter bij huis. Nu moest ik een stukje door het bos hollen. Ik hoorde de hemel boven mij dreigend rommelen. Waar mag je met onweer eigenlijk zijn? In het bos is het gevaarlijk, maar als je in het open veld loopt, speel je ook met je leven. Kortom, zo snel mogelijk naar huis. Die gedachte speelde door mijn hoofd.

Ondertussen was de regen weer in volle sterkte aangezwollen. Ik schuilde onder de spoorbrug bij Almere Poort. De wind gierde langs mijn natte kleren. Ik voelde hoe snel mijn warme lichaam afkoelde. Hier moest ik niet te lang staan. Ik baalde. Hier had ik de weersituatie totaal verkeerd ingeschat. Een dergelijk verkeerde beslissing kon je duur komen te staan.

De regen nam weer iets in kracht af en ik holde verder. Het lange fietspad van Almere Poort naar Almere Stad af. De regen nam niet af. Ook niet echt meer toe en het onweer hoorde ik niet meer boven mij. Ik liep weliswaar in het open veld, maar de spoorbaan lag vlak naast me. Hier heerste niet meer het gevaar van eerst.

Zeiknat en doorweekt tot op de onderbroek kwam ik vrijdag thuis. Ik rustte eerst flink uit van de situatie waarin ik mijzelf had begeven. Daarna kwam de analyse. Wat was er fout gegaan. Ik kwam snel tot de conclusie dat de wens groter was geweest dan de realiteitszin. Het zou allemaal wel meevallen. Ik zou het wel halen. Dat dit een keer niet het geval was, had ik aan den lijve mogen ondervinden.

Vanmorgen bij het hardlopen dacht ik eraan terug. Opnieuw hing een dreigende wolkenband boven het Naardermeer. Ik voelde een paar spatten toen ik onder de spoorbrug door liep. Maar wat verderop won de zon het van de dikke wolk. Weer wat verder holde ik in de brandende zon over de IJmeerdijk. Geen regen of onweer belette mij de weg.

Aan de windmolens verderop zag ik dat er nauwelijks wind stond. De hitte sloeg snel toe. Ik rende over het afgesloten Van Wagtendonkpad in de warmte. Ik merkte hoe de warmte mijn longen dichtkneep. Het was heet en benauwd. Dat had ik niet verwacht toen ik de voordeur achter mij dichttrok op weg voor mijn hardlooprondje.

Was het dit keer niet de regen, nu trof mij de warmte. Ik had ook vandaag het weer verkeerd ingeschat. Ik merkte dat ik meter na meter langzamer ging lopen. Uitgeput bereikte ik huis. Hoe was het mogelijk dat ik mij 2 keer zo vergist had in het weer. Was het nu niet de natheid, nu werd ik gepakt door warmte en benauwdheid.

Omlopen voor de Libelle zomerweek

Ik kon bij het hardlopen de verleiding niet weerstaan even langs de entree van de Libelle zomerweek te hollen. Een mix tussen nieuwsgierigheid en bewondering bracht me bij Almere strand. Mijn reguliere hardlooprondje loopt er normaal ook. Dit keer koos ik echter voor de dijk in plaats van het fietspad.

Het fietspad was in gebruik door de enorme slang aan vrouwen. Ze liepen in een slinger van het tijdelijke station Almere Strand naar de ingang. De trip van enkele honderden meters gaf mij een aardige indruk van de bezoekers. In de lange rij lopende mensen trof ik 1 man. Het riep bij mij de vraag op waarom alleen vrouwen naar de Libelle zomerweek gaan.

Ik heb ooit eens iemand onbedoeld beledigd door op te merken dat mannen die naar de huishoudbeurs gaan, watjes zijn. Dat gevoel bekroop mij ook bij het rennen langs deze onophoudelijke stroom vrouwen.

Vrijwel zonder uitzondering vrouw, maar wel in alle soorten en maten. Jong en oud, dik en dun, groot en klein. Wel viel me op dat de Libellevrouw echt niet meer de oma is die de hele dag sokken zit te breien voor haar kleinkinderen. De vrouw van de Libelle zomerweek is modern en hip.

Ze wordt zelfs een beetje baldadig als ze met zoveel zijn. Ik steelde zelf even de show toen een groepje dames mij nafloot. Als waren het een stelletje bouwvakkers die een jong meidje nafloten vanaf de steigers. Best stoer eigenlijk zeker toen een andere dame me nog nariep met ‘lekker kontje’.

Zou daar mijn fascinatie voor de Libelle zomerweek liggen?

Scootmobielers inhalen

Een eindje achter mij reed de stoet scootmobielers in een slurf keurig achter elkaar aan. Het fietspad dat meandert door de polder, zorgde ervoor dat de scootmobielers keurig voor de scherpe bochten afremden. De slurf bestond uit 4 scootmobielers en een begeleider die op de fiets reed. Ik rende van de Hollandse brug naar huis over het lange fietspad door Almere Poort.

Op het moment dat ze mij passeerden waren ze al een eindje uit elkaar gegroeid. De eerste man met baard passeerde mij. Hij remde even af om het hoogteverschil dat tussen 2 wegdelen viel, op te vangen. De grijsaard was bezig met de weg en leek mijn groet niet te horen. Wat later passeerde de tweede bejaarde mij. Ook hij richtte zich op de weg, keek niet op of om.

Sikkeneurig
De derde man in een scootmobiel keek even sikkeneurig als de rest. Het hoorde erbij. Je groette niet tegen een hardloper als je op de scootmobiel reed. Helemaal niet als hij je nog goededag zei ook. Het hoorapparaat van de oude man, eveneens met baard, zag ik duidelijk zitten.

Daarna passeerde de zwijgzame fietser gevolgd door de laatste grijsaard. Eveneens met baard. De grijze haar prikten in het zonlicht. De huid gebruind door diezelfde zon. Allemaal hielden ze hun mond. De voorste zag ik een paar honderd meter verderop wat afremmen. Hij moest een heuveltje nemen. Het verminderde dusdanig zijn vaart dat zijn behaalde voorsprong snel werd ingehaald door de achterblijvers.

Hardlopen? Glibberen en glijden bedoel je

Ik had heel veel zin in hardlopen vandaag, de dooi van gisteren gaf mij goede hoop op een rondje hollen zonder glijden en glibberen. Op oudjaarsdag rende ik namelijk al een rondje, maar die viel me vies tegen. Op veel stukken was het een ijsbaan op de fietspaden. Het plezier in het hardlopen is er voor mij dan snel af.

Vanmiddag leek het helemaal goed te komen. Voor de verjaarsvisite kwam voor @dingena72 trok ik de hardloopkleren aan en holde mijn favoriete rondje langs het IJsselmeer. Het begin verliep al bepaald gladjes. Het fietspad had enkele verraderlijke plekjes die spekglad waren.

30 van Almere: de finish

Mooie tijd gelopen op de 30 van Almere. Binnen mijn vorige tijd, zelfs ruim een minuut sneller kwam ik uit op 2:44 uur. Ik ben er zelf heel trots op. Op naar de volgende marathon dus...

De 30 van Almere 30 minuten voor start

Helemaal klaar voor het hardloopevenement: de 30 van Almere. De tijgerbalsem hangt hier overdadig in de lucht van de sporthal in Almere. De fanfare brengt de sfeer erin. Nu snel het startnummer 3271 opprikken en de chipcode DW5GPR7 onthouden. Daar gaat hij: de 30 van Almere. Benieuwd hoe ik het er van af ga brengen...