Hardlopen? Glibberen en glijden bedoel je

Ik had heel veel zin in hardlopen vandaag, de dooi van gisteren gaf mij goede hoop op een rondje hollen zonder glijden en glibberen. Op oudjaarsdag rende ik namelijk al een rondje, maar die viel me vies tegen. Op veel stukken was het een ijsbaan op de fietspaden. Het plezier in het hardlopen is er voor mij dan snel af.

Vanmiddag leek het helemaal goed te komen. Voor de verjaarsvisite kwam voor @dingena72 trok ik de hardloopkleren aan en holde mijn favoriete rondje langs het IJsselmeer. Het begin verliep al bepaald gladjes. Het fietspad had enkele verraderlijke plekjes die spekglad waren.

IJsloos IJmeer

Vorig jaar kruide het ijs een behoorlijk eind omhoog langs de IJmeerdijk, maar dit jaar blijft het ijs een eind weg van de dijk. Er ligt hier zelfs water, een 100 meter verderop begint het ijs.

Bezoek
Het water levert veel bezoek op, in het ijsvrije stukje IJsselmeer dobberen allerlei watervogels. Ik zie bij het hollen een groepje gansen, meeuwen en vogelsoorten die ik niet zo snel ken.

Een kauwtje zit op een steen die uit het water steekt, de kauw bij hem vliegt omhoog. Het dier scheert vlak over het water, lijkt soms op het water te willen landen, maar hij laat zich meevoeren door de aflandige noord-oostelijke wind.

IJslaag
Ik tuur het beestje na terwijl meters dijk onder mijn voeten gaan. Nauwelijks te zien, vliegt het beest naar de ijslaag op het IJmeer, een 100 meter verderop. Heel in de verte zie ik hem landen waar het ijs begint. Zijn zwarte lichaam steekt mooi af tegen de lichte kleur van het ijs, anders had ik het stipje onmogelijk kunnen zien.

Had ik maar opa's verrekijker bij me, die gisteren kreeg. Dan had ik zijn vlucht beter kunnen volgen. Maar dan had ik onmogelijk kunnen doorhollen, besef ik tegelijkertijd. Ik passeer het enige hoopje opgekruid ijs, op de hoek van de dijk, waar de noordoostelijke wind harde tegenwind wordt. Ik heb nu echt wat anders aan mijn hoofd dan een vliegende kraai.

Aalscholvers

Hij dreef op de golven, liet zich omhoog hijsen en dook op het hoogste punt het water in. De donkere luchten dreven mijn kant op vanuit het IJmeer. Achter de dijk zag ik dat de regen viel in het centrum van Almere Stad, om de hoge kantoortoren in aanbouw heen.

Ik tuurde over de golven en speurde naar de aalscholver. Hij kwam niet meer omhoog. De golven klotsten over hem heen en sloegen in druppels uiteen op het moment dat ze basaltblokken raakten. Ik holde verder in de gedachte dat het dier daar ergens onder water op jacht was naar het één of ander.

Ik was al bijna de hoek van de dijk om toen hij opeens opdook. Er glom iets in zijn bek, het spartelde met nog maar één kant naar buiten. Het laatste stukje hapte zijn snavel zo snel naar binnen dat ik niet kon zien of het de kop of de staart van de vis was.

Daar worden die vissers zo boos om. Volgens hen vissen de aalscholvers het IJsselmeer leeg. Ze vergeten dat deze vogels geen supersonische navigatie hebben om de vissenscholen te bepalen. Zij duiken het water in om eerlijk een visje op te happen.

Wat verderop zag ik een andere aalscholver het water induiken. Hij bleef lang weg en kwam zonder prooi omhoog. Het gaat dus ook weleens mis. Ze verzamelden zich wat later en een formatie in de vorm van een V vloog over het IJsselmeer van mij weg. Op weg naar warmere oorden.

Nico vogelaar

Een lichtgroene Renault stond op het einde van de dijk, op het plekje tot waar je mag komen met de auto. De achterklep van de hoge auto stond open. Onder het dakje stond een man met een dikke blauwe muts. Zo eentje die ruwe bolsters op de vissersboot dragen. Op de grond stond een statiefje met iets van een kijker erop.

De man tuurde in mijn richting, keek over mij heen en staarde het IJmeer over op zoek naar vogels. Of zeilbootjes, of hij stelde de kijker scherp op een boompje op Pampuseiland dat een beetje wegviel doordat het wat heiïg was. Het voelde of hij zijn kijker over mij heen liet glijden, zachtjes, als de hand van een geliefde. Een beetje met schroom, omdat hij zich mogelijk betrapt voelde.

Ik naderde de auto en zag de man nu beter. Hij tuurde inderdaad over mij heen, de diepte van het IJsselmeer in. Vlak onder mij dobberden een groepje watervogels, maar die zag de vogelaar niet. Hij keek meer over mij heen, de verte in. Alsof er dichtbij niets te beleven was aan de vogels. Er zaten zelfs een paar wit met zwarte beesten tussen.

Ineens dook de man ineen, zakte door zijn knieën en boog over de camera die op de grond stond. Het leek op een videocamera, een klepje stond omhoog geklapt. Hij tuurde in de richting van het klepje. Ik keek nog eens goed naar de man, zag het grijze ringbaardje en het teken van de herkenning schoot door mijn hoofd: Nico de Haan.

Daar stond Nico de Haan naar vogeltjes te turen. De voor de camera zo spraakzame man, stond nu in alle rust vooroverbogen over zijn videocamera. Ik probeerde te denken hoe heerlijk dat zou zijn, op zondagmorgen helemaal alleen op zo'n dijk, alleen een hardloper passeert, en dan turen naar de vogeltjes.

Voor de presentator van natuurtelevisie moet het IJsselmeer een grote volière zijn waar allemaal voor hem bekende vogels rondvliegen. Voor mij is iedere vogel anders dan een mus, een meeuw of een merel, een vreemde vogel. Voor Nico de Haan is iedere vogel een vogel.

Kruiend ijs in het IJsselmeer

Bovenop had zich een dun laagje ijs gevormd, dat dikker werd naarmate het dichter bij de kant kwam. De golven duwden het ijs omhoog en gaven het ijs iets van een tafellaken dat werd uitgeklopt werd. Je wist dat onder het ijs het water golfde. Het leek of de golven gemaakt werden door een paar vrijwilligers, zoals bij een toneelstuk gebeurt als het schip in een ruwe storm verkeert.

Aan de kant had zich het ijs opgehoopt tot een stapel dunne schijfjes. Op de bevroren golven bewogen eindeloze hoeveelheden stukjes ijs. Alsof iemand honderden ruiten had laten sneuvelen en de stukjes glas bij elkaar had geveegd. Zo lagen al de stukken ijs over, op en door elkaar heen en schommelden mee op de maat van de golven.

De stilte op de dijk zorgde dat de symfonie van het kruiend ijs extra goed te horen was. De stukken ijs schuurden langs elkaar en tikten het zachte geluid van brekend glas na. De golven duwden de stukken ijs omhoog wat bij iedere daling een geroffel en geschuifel losmaakte. Terwijl ik zo rende vroeg ik mij of ik nu echt de enige was die dit bijzondere moment meemaakte.

IJsstrand

Het leek ons wel leuk om lekker uit te waaien op het strand van Almere. De wind woei kou over en door ons heen. Een groepje voetballers beslechtte een potje beachvolleybal en een enkele schaatser waagde zich op het gladde ijs. Doris heeft ook even op het ijs gestaan. Dat is best een beetje glad, merkte ze en een wantje is niet voldoende haar staande te houden.
Sientje rende zich warm.

Zonsondergang bij IJmeer

Het IJmeer bepakt met ijs en dan gaat de zon ook nog onder. Hoe mooi is het niet als het vriest en de zon zegt de koude dag gedag.

Een klap van de molen

Het leek bijna een vakantiedag. Ik was vandaag een dagje vrij, omdat Inge haar cursus had. Mijn zus kwam langs, we zwommen samen met Doris in het zwembad en fietsten vanmiddag een lekker rondje Almere.
Bij de windmolens, iets achter de dijk, hielden we even stil. Wat zijn die dingen hoog. We probeerden de lengte van de enorme wieken in te schatten. Ik herinnerde mij dat ze wel 29 meter lang konden zijn, met een hele doorsnede van bijna 60 meter.
Zo onder zo'n molen voelde ik mij nog kleiner dan ik ben. Mijn zus kreeg zelfs de molen niet in de complete lengte op de foto.
Het suizen en de brommende ondertoon erbij, klonken best verontrustend. Niet iets om een klap mee te krijgen.

IJmeer

Water en mist zoeken elkaar op
Een schip drijft in de lucht
voor de dobberende eendjes
golven de baren zachtjes uit

Een stem praat dichtbij
waar niemand staat
het land aan de overkant
verdwijnt in een wolk

Een klotsende bak water
boordevol met algen
noemde iemand het eens
zonder gevoel voor poëzie

Als de zon nu scheen
zou ik het stadiondak zien
en groen, heel veel groen
van de kade en de brug

Nu krijst een hoentje
over het water en doet
of de klotsende algen
hem tot kotsen dwingen

Almere, 1 juni 2008

Meer meer

De ongerepte natuur en het idyllische platteland. Dit zijn twee van de zeven idealen over de inrichting van Nederland. Dat staat in een onlangs uitgebracht rapport van Wim Derksen, De staat van de Ruimte: Nederland zien veranderen.
Ik heb het rapport eens doorgebladerd en ik merk dat dit misschien het antwoord is op de vragen die ik in de schoot krijg geworpen. Sinds ik in Almere woon, merk ik dat het vooroordeel van Almere als de plaats waar alleen het bouwen van huizen belangrijk was. Almere en Vinex worden in een adem genoemd.
Dat is treurig, omdat Almere naar mijn mening juist een plaats is waar ontzettend veel aandacht is besteed aan wonen in brede zin. Er is hier dan wel geen oud stadshart, er is wel heel veel natuur. Een park ligt op enkele minuten loopafstand, waar je ook woont. De infrastructuur is perfect, misschien wel iets te perfect. En de relatie met het water levert prachtige plaatjes op, die echt Nederlands zijn.
Juist deze aspecten benadrukt Derksen in zijn rapport. Gebieden als de Achterhoek, Twente en Drenthe, waar we zo zuinig op zijn, bevatten een landschap die niet echt uniek is in Europa. De polder en het water, maken Nederland uniek. Dat moet uitgebuit worden. Het idee van Nederland als delta is meer een ideaal dat aansluit bij de huidige situatie, dan het idee van de ongerepte natuur. Ongerepte natuur bestaat niet meer in Nederland. Dat vond de dichter Bloem al in zijn gedicht 'Domweg gelukkig in de Dapperstraat'.
Het IJsselmeer moet meer zijn dan de klotsende waterbak die het nu is. Ik vind het IJsselmeer al heel erg mooi, zeker als ik over de dijk hol, met magistrale uitzichten. Maar als dit onderdeel van het landschap meer in beweging komt, het getij terugkeert en het groene water wat doorzichter van kleur wordt, is dit meer nog meer meer.