De gracht in het najaar

De kauwtjes in de bomen voor het huis

In deze tijd van het jaar moet ik altijd terugdenken aan de tijd dat we op zoek waren naar een huis. We kwamen in Almere terecht. We hadden net een huis bekeken aan het Hilversumpad en toen doemde het beeld van de gracht met de kale bomen op. Eigenlijk best een troosteloos beeld, maar tegelijkertijd boordevol met verwachtingen. Ons droomplekje verrees temidden van al die kaalheid.

Hans de torenkraai

Ik schreef eerder weleens gekscherend over het koppeltje kauwtjes dat boven op zolder in de spoumuur nestelt. Ik noem ze dan Hans en Hannie Kraai, naar analogie van de sportpresentator en zijn zoon Hans Kraay en Hans Kraay jr.

Keuvelende kauwtjes

Ze zitten er elke morgen weer op de klokkentoren van het station Almere Muziekwijk. De 3 kauwtjes.De ene keer zit het stelletje wat dichter bij elkaar dan de andere keer. Ze zitten altijd dicht genoeg bij elkaar om de opwaaiende veertjes tegen elkaar aan te laten tikken. Een paar flinke kraaienpassen verder zit het andere kauwtje. Het dier richt zich helemaal op het koppeltje. Het geeft commentaar als de 2 commentaar geven en is stil als de 2 stil zijn.

Vliegtuigen vliegen door mijn zonsondergang

Vliegtuigen vliegen door de zonsondergang

Ze trekken lijnen door de zonsondergang. Hierdoor verdwijnt het echte beeld, het pure beeld. Vlak boven mij suist een vliegtuig als ik uit het raam hang voor de foto. De kauwtjes uit mijn dakgoot beginnen ook al te flirten en vliegen ook eventjes door mijn beeld. Ik vraag mij af hoe lang ik nog uit het raam kan hangen zonder in de haren gevlogen te worden door mijn 2 gevleugde vrienden. De kauw is al druk bezig met het voorbereiden van de liefde voor volgend jaar.

Gegrepen door de broedende kraai

Vlak achter de dakgoot aan de voorkant van mijn huis verblijft een koppeltje kauwtjes. Kennelijk is het bij dit type huizen voor de kraaiachtigen makkelijk om een nestje in de tussenruimte te maken. De dieren zitten er al jaren, nog voordat we hier kwamen wonen, zaten ze er al en plukten de isolatie weg in de spouwmuur.

Discreet

De klep van de tas op zijn schoot, sluit hij. De kraag van de jas trekt hij goed en hij staat op. De conducteur roept de halte om. 'Nieuw-Vennep. Station Nieuw-Vennep.'

De trein stopt en de man loopt het gangetje door naar de uitgang. We staan stil op een leeg station, niemand te zien op het perron aan de andere kant. Achter het perron loopt de rails van de hogesnelheidslijn. Over een eigen brug over de weg. Op een metertje of 10 van het perron.

Deinen
Een groepje kraaien heeft zich verzameld in de elektriciteitskabels die boven de rails hangen. Ze deinen zachtjes op de wind die over de hogesnelheidslijn trekt. Hier in de polder waait het altijd. De vogels op de draden beseffen dat en staren de polder in. Ik kijk op de stationsklok, het is iets voor half. Zo rond half vertrekt de Thalys uit Schiphol. Wie weet zie ik de rode duivel langs mij heen trekken. De motoren die op topsnelheid draaien om op te trekken naar die 300 kilometer per uur.

Ik had de intercity naar Schiphol gemist. Iets te enthousiast was ik geweest in de tijd. De vermeende 8 minuten waren te kort geweest om de trein te halen. Hij reed net het station uit, toen ik eraan kwam rennen. Ik zag de achterlichten steeds verder weg van mij af rijden.

Fluitsignaal
De trein staat nog altijd stil. Het meisje bij het raam, kijkt van haar iPhone op. over haar bril tuurt ze de verte in, over de hogesnelheidslijn heen. Een handtasje rust op haar buik. Ze houdt de iPhone met een hand vast, en drukt met haar duim wild op het beeldscherm. Op het tafeltje naast haar staat een plastic tasje. 'Discreet' schijnt door het plastic tasje van de Etos heen. Onder de letters is een plaatje van een uitgeklapt stukje maandverband.

Het fluitsignaal klinkt, de trein gaat weer verder naar Hoofddorp. Als de trein daar aankomt, stapt het meisje op. Ze tilt het 'Discreet'-tasje op van het tafeltje en trekt het handtasje los van haar buik. De jas valt open als ze opstaat. De iPhone glijdt het tasje in. En ze loopt het weg, de gang uit, het perron op. Ze wacht op de trein die daar binnenrijdt.

Vogelpoep
Weer klinkt het fluitsignaal. De trein verlaat het station. Langs mijn raampje rijdt de rode Thalys net de Schiphol-tunnel uit. Het dak van de trein is grijs van de vogelpoep en de ooit zo hippe neus van de trein ziet er troosteloos uit van de smerigheid. Ik zie de achterlichten traag van mij wegglijden. Met een slakkengangetje in de richting van de hogesnelheidslijn die na het station Hoofddorp begint.

IJsloos IJmeer

Vorig jaar kruide het ijs een behoorlijk eind omhoog langs de IJmeerdijk, maar dit jaar blijft het ijs een eind weg van de dijk. Er ligt hier zelfs water, een 100 meter verderop begint het ijs.

Bezoek
Het water levert veel bezoek op, in het ijsvrije stukje IJsselmeer dobberen allerlei watervogels. Ik zie bij het hollen een groepje gansen, meeuwen en vogelsoorten die ik niet zo snel ken.

Een kauwtje zit op een steen die uit het water steekt, de kauw bij hem vliegt omhoog. Het dier scheert vlak over het water, lijkt soms op het water te willen landen, maar hij laat zich meevoeren door de aflandige noord-oostelijke wind.

IJslaag
Ik tuur het beestje na terwijl meters dijk onder mijn voeten gaan. Nauwelijks te zien, vliegt het beest naar de ijslaag op het IJmeer, een 100 meter verderop. Heel in de verte zie ik hem landen waar het ijs begint. Zijn zwarte lichaam steekt mooi af tegen de lichte kleur van het ijs, anders had ik het stipje onmogelijk kunnen zien.

Had ik maar opa's verrekijker bij me, die gisteren kreeg. Dan had ik zijn vlucht beter kunnen volgen. Maar dan had ik onmogelijk kunnen doorhollen, besef ik tegelijkertijd. Ik passeer het enige hoopje opgekruid ijs, op de hoek van de dijk, waar de noordoostelijke wind harde tegenwind wordt. Ik heb nu echt wat anders aan mijn hoofd dan een vliegende kraai.

Hans

Ze zijn er weer: de kraaien. Ik vreesde vorig jaar al een kraaiennest, dit jaar heb ik het bewijs gevonden. In de dakgoot heb ik vanmiddag de videocamera laten lopen en het bewijs is er: een koppel kraaien zit in onze spouwmuur.

Vrolijk word ik niet van dat gekir en gekraai van de dieren. Maar ach, ik laat het maar zo en noem ze spottend: Hans. Naar hun even verschrikkelijke naamgenoot.

Kroelende kraaien

Vanmorgen bij het lopen met de hond, zag ik twee kraaien op de hoek van onze dakgoot zitten. De ene kraai pikte in de nek van de andere. Is het liefde, of is het macht? Ik vroeg het mij af. Het zag er wel heel vertederend uit.
Per ongeluk filmde ik het.

Kraaiennest

Ze maken kirren en piepen naar elkaar. De kraaien vliegen af en aan van en naar de dakgoot bij mijn studeerkamer. Vooral 's avonds hoor ik ze flink tekeer gaan. Ik hebeen paar keer het raam opengedaan en ze verjaagd, maar ze keren keer op keer terug.
Blijkbaar hebben ze zich op de hoek van de daggoot genesteld. Nu is het te laat om in te grijpen, maar volgend jaar zal ik de nodige maatregelen moeten treffen om recidive te voorkomen.
Het uitzichtpunt in de oude zeilschepen heet ook een kraaiennest. Soms voel ik mij zo vanuit mijn studeerkamer als de zeelieden boven in de mast van het schip. Ik kijk dan vanuit mijn raam over de gracht en zie dat het goed is.
De kraaien zitten er helemaal niet zo ver naast met hun nestkeuze.