De gracht in het najaar

De kauwtjes in de bomen voor het huis

In deze tijd van het jaar moet ik altijd terugdenken aan de tijd dat we op zoek waren naar een huis. We kwamen in Almere terecht. We hadden net een huis bekeken aan het Hilversumpad en toen doemde het beeld van de gracht met de kale bomen op. Eigenlijk best een troosteloos beeld, maar tegelijkertijd boordevol met verwachtingen. Ons droomplekje verrees temidden van al die kaalheid.

Hans de torenkraai

Ik schreef eerder weleens gekscherend over het koppeltje kauwtjes dat boven op zolder in de spoumuur nestelt. Ik noem ze dan Hans en Hannie Kraai, naar analogie van de sportpresentator en zijn zoon Hans Kraay en Hans Kraay jr.

Keuvelende kauwtjes

Ze zitten er elke morgen weer op de klokkentoren van het station Almere Muziekwijk. De 3 kauwtjes.De ene keer zit het stelletje wat dichter bij elkaar dan de andere keer. Ze zitten altijd dicht genoeg bij elkaar om de opwaaiende veertjes tegen elkaar aan te laten tikken. Een paar flinke kraaienpassen verder zit het andere kauwtje. Het dier richt zich helemaal op het koppeltje. Het geeft commentaar als de 2 commentaar geven en is stil als de 2 stil zijn.

Vliegtuigen vliegen door mijn zonsondergang

Vliegtuigen vliegen door de zonsondergang

Ze trekken lijnen door de zonsondergang. Hierdoor verdwijnt het echte beeld, het pure beeld. Vlak boven mij suist een vliegtuig als ik uit het raam hang voor de foto. De kauwtjes uit mijn dakgoot beginnen ook al te flirten en vliegen ook eventjes door mijn beeld. Ik vraag mij af hoe lang ik nog uit het raam kan hangen zonder in de haren gevlogen te worden door mijn 2 gevleugde vrienden. De kauw is al druk bezig met het voorbereiden van de liefde voor volgend jaar.

De familie Koolmees

We hadden het eerst nog niet zo in de gaten. Wel werden we iedere morgen gewekt door het geluid van een fietspomp, maar verder viel ons niet op dat in het nestkastje vlakbij het slaapkamerraam 2 koolmezen werkten aan de hun toekomst. Een week of 2 terug merkte Inge op dat ze een koolmees in en uit het kastje zag vliegen. Na nog wat beter opletten, viel op dat het best wel vaak gebeurde. Altijd met iets lekkers in de bek: een rupsje, een wormpje of wat zaadjes.

IJsloos IJmeer

Vorig jaar kruide het ijs een behoorlijk eind omhoog langs de IJmeerdijk, maar dit jaar blijft het ijs een eind weg van de dijk. Er ligt hier zelfs water, een 100 meter verderop begint het ijs.

Bezoek
Het water levert veel bezoek op, in het ijsvrije stukje IJsselmeer dobberen allerlei watervogels. Ik zie bij het hollen een groepje gansen, meeuwen en vogelsoorten die ik niet zo snel ken.

Een kauwtje zit op een steen die uit het water steekt, de kauw bij hem vliegt omhoog. Het dier scheert vlak over het water, lijkt soms op het water te willen landen, maar hij laat zich meevoeren door de aflandige noord-oostelijke wind.

IJslaag
Ik tuur het beestje na terwijl meters dijk onder mijn voeten gaan. Nauwelijks te zien, vliegt het beest naar de ijslaag op het IJmeer, een 100 meter verderop. Heel in de verte zie ik hem landen waar het ijs begint. Zijn zwarte lichaam steekt mooi af tegen de lichte kleur van het ijs, anders had ik het stipje onmogelijk kunnen zien.

Had ik maar opa's verrekijker bij me, die gisteren kreeg. Dan had ik zijn vlucht beter kunnen volgen. Maar dan had ik onmogelijk kunnen doorhollen, besef ik tegelijkertijd. Ik passeer het enige hoopje opgekruid ijs, op de hoek van de dijk, waar de noordoostelijke wind harde tegenwind wordt. Ik heb nu echt wat anders aan mijn hoofd dan een vliegende kraai.