Straatje schoonvegen

De sneeuw noopt een ieder tot de burgerplicht: veeg het stukje stoep voor je huis schoon. Mijn wandelschoenen kraakten over sneeuw. De enkele punten waar de stoep was schoongeveegd, zetten mij aan het denken. Want is het eigenlijk wel zo verstandig je straatje schoon te vegen.

Ik denk het niet. Soms kan het juist veel veiliger zijn om over de sneeuw te lopen. Het weghalen van de sneeuw vraagt juist om een goed onderhoud. En als je een stukje straat ziet zou je als weggebruiker vermoeden dat het een goed begaanbaar pad is. Juist die overmoed zorgt voor het ongeluk: je denkt dat het niet glad is, maar het is juist wel glad.

Morgenochtend als er een lekker stukje nachtvorst overheen is gegaan, zijn dit de gladste stukjes straat. Dus ik vraag mij oprecht af of het wel zo slim is de straat voor je huis schoon te vegen.

Alkmaargracht in de sneeuw

Zojuist uit het raam gehangen en de met sneeuw bedekte gracht op de foto gezet. Alles verandert in een lieflijk plaatje zo met de sneeuw. Bij het omdraaien in de andere richting zag ik dat het wak onder de brug waar de eenden en meeuwen in zwemmen met de dag kleiner wordt. Ik hoop voor hen dat de vrieskou snel verleden tijd zal zijn. De dooi kan niet vroeg genoeg beginnen voor deze dieren.

De gracht in het najaar

De kauwtjes in de bomen voor het huis

In deze tijd van het jaar moet ik altijd terugdenken aan de tijd dat we op zoek waren naar een huis. We kwamen in Almere terecht. We hadden net een huis bekeken aan het Hilversumpad en toen doemde het beeld van de gracht met de kale bomen op. Eigenlijk best een troosteloos beeld, maar tegelijkertijd boordevol met verwachtingen. Ons droomplekje verrees temidden van al die kaalheid.

Grote kleine zwanen

Ze worden snel groot, de jongens van de familie zwaan. Het enige waar ze nog aan te herkennen zijn is hun grijze vacht. Ze zwemmen al even statig als hun ouders door de gracht. Vooraan. Vader en moeder komen pas veel later voorbij.

Annemarie Jorritsma opent speeltuin Haarlemplein

Burgemeester Annemarie Jorritsma op weg naar de speeltuin op het Haarlemplein

Misschien een raar beeld dat de burgemeester de 3 nieuwe wipkippen en een duikelrek in gebruik neemt op het Haarlemplein. Veel is het niet, maar we zijn hier in Stedenwijk tevreden met weinig. Net zoals wij het heel bijzonder vinden dat de burgemeester ons bezoekt om ons speeltuintje in gebruik te nemen.

De familie zwaan

De familie zwaan zwemt door de Alkmaargracht: statig en verheven

Zojuist tuurde ik uit het raam en zag ze voorbij komen. Statig en hoogverheven zwommen ze door de gracht als een vikingschip. De vinkingen moeten bij de bouw van hun schepen absoluut de statige zwaan als voorbeeld hebben gehad. Zo mooi en onvermurmbaar peddelt hij vooruit.

Zonsondergang boven Almere: veel geblaat weinig wol

Aanvankelijk leek de zonsondergang van vanavond te veranderen in een schapenwollen deken, zo gevlekt. De golven leken op een schaap vlak nadat hij geschoren is. Zo zacht en ruw tegelijk.

Kattengejank

Hoe gaat het in zijn werk? Je slaapt en je hoort geluiden. Je probeert het geluid te duiden en de beslissing te nemen of je verder gaat slapen. Het is een vorm van betekenistoekenning waarbij een deel van de hersenen slaapt en de rest probeert het geluid om te zetten in betekenis.

Scheuren zitten al in glazen puien

Nog voor de oplevering zitten er barsten in het glas van de maisonnettes aan de Alkmaargracht. De woningbouwvereniging Ymere heeft dit voorjaar de maisonnettes en de eengezinswoningen gerenoveerd. Voor de trapportalen van de maisonnettes is een indrukwekkende glazen pui geplaatst.

Kijken naar werkende mensen

Ergens is er geen leuker tijdverdrijf dan op je vrije dag te kijken naar werkende mensen. Tegenover mijn huis zijn 3 werklieden bezig met het opknappen van de traphuizen. Gisteren hebben ze een deel van het dak gesloopt. Nu is het muurtje dat het dak droeg aan de beurt.

Met de neus in het gras

Hij slingert het fietspad over. Wankelt in de richting van het water, waarna hij zich weer netjes corrigeert door sneller vooruit te lopen. Hij holt echter te hard vooruit, raakt weer uit balans en valt al rennend voorover. 'Oooo', gilt hij over de gracht.

Tweede leg

Je hebt van die mannen die ineens rond hun zestigste de behoefte krijgen nog een keertje een gezin te stichten. Vaak met een veel jongere partner beginnen ze nog eens. Misschien omdat ze de eerste keer hun kinderen niet zoveel aandacht hebben gegeven.

Ze tonen dan net zulk aanstellerig gedrag als de twee merels die mij vandaag voor de sokken vlogen. De twee vogels waren druk in de weer met takjes en twijgjes. Duidelijk zijn ze bezig met hun tweede leg.

Wat verderop in het midden van de gracht zat de meerkoet weer aan een nieuwe leg. Zijn nakomelingen zag ik eerder vandaag, drie dikke kuikens die meer weghebben van een dodo dan van een meerkoet. Blijkbaar zoekt deze meerkoet een herkansing.

Hyves en vissen

Sinds een kort weekje is het helemaal hot om aan de waterkant van de Alkmaargracht te zitten vissen. Een buurman en een buurmeisje begonnen ermee en elke dag scharen er zich meer klapstoelen langs het plekje. Elke dag verdubbelt het aantal witte tuinstoelen zich tegen het houten stootrandje.

Het werkt aanstekelijk. Van het weekend betrapte ik mij erop dat ik aan Inge vroeg of ik mijn visspullen een paar jaar terug had weggegooid. 'Ik denk het wel', kreeg ik als antwoord. Ik zag mijn rode hengel van drie meter met het fibertopje weer voor me. De laatste keer dat ik met het ding gevist heb, moet ergens tussen de vijftien en twintig jaar terug liggen.

Zo gaat dat met een hype. Iemand doet iets, iemand anders denkt 'goh, leuk' en voor je het weet doet iedereen het. Begin maar eens in een gezelschap uitvoerig in je haren te krabben en binnen de kortste keren heeft iedereen hoofdluis.

Internet hobbelt van hype naar hype. Een jaar terug leek het sociale netwerk hyves helemaal hot te zijn. Nu knaagt de belangstelling langzaam weg en lokt het volgende sociale netwerk: LinkedIn. En wat je bij hyves deed, doe je nu bij LinkedIn. Je nodigt allerlei interessante mensen uit om vriend te worden en in no time tel je mee in het netwerk.

Ondertussen liggen er allemaal ongebruikte accounts langzaam af te sterven, verdwijnen vrienden en speurt iedereen alweer naar het nieuwste netwerk. Hoeveel beter kun je aan de waterkant zitten vissen. Zelfs na het vallen van de schemering zitten ze er nog.

Reteketet

Ik schrok op uit de halfslaap van de morgen. Het was nog donker, maar ik hoorde duidelijk een joelende menigte. Ze zongen iets met 'Uh, uh, uh'. Een auto reed op het fietspad voor ons huis met een duidelijk vaartje.

Eén en één is twee, dachten mijn gedachten met hetzelfde vaartje. Alkmaar heeft gewonnen en viert dat op de meest logische plaats van Almere: de Alkmaargracht. Het onnavolgbare deuntje en de diep poëtische tekst maakten direct plaats voor mijn nachtelijke kronkels. 'Reteketet AZ', spookte in het nachtelijk duister.

Zou natuurlijk best een stunt zijn om de Alkmaargracht te versieren als AZ daadwerkelijk en eindelijk wint. Ik holde door de straat aan het einde van mijn training en zag dat geen enkele rood-wit teken refereerde naar de voetbalclub van deze straat. Alleen een sticker met Ajax prijkte op een raam. Verder niets.

Als dat nou ook gebeurde als oranje speelt...

Gekleurde schoonheid

Bij het thuiskomen zojuist brak juist het gouden fotomoment aan. De koude zon straalde in een kleur die de melancholie nog sterker losmaakte. De kuste de dag gedag.
Het vervulde mij met een korte schoonheidsbeleving. Zoiets heb je nodig als je gehoord hebt dat een oud-collega met wie ik bijna twee jaar op een kamer samenwerkte, er niet meer is. Alles is dan gemeen, onterecht en vooral oneerlijk. Een noodlottig ongeval op oudjaarsdag is de oorzaak van zijn overlijden. Geluk in de kiem gesmoord en kapotgemaakt, doet altijd verdriet. Dag Frodo.

The day after

Een dag na alle gebeurtenissen is het de tijd om de balans op te maken. Bij mij in de straat valt het allemaal mee, af en toe een dun houtje van een gevallen vuurpijl en soms een rood bed van papiertjes, losgeknald van het kruit dat het omwikkelde.

Wat verderop bij de Velsenbrug tref ik vandaag de schade van de brand die er gisteren woedde. Juist toen ik de hond gisteravond rond tienen uitliet, zag ik dikke rookpluimen van daar komen. De vlammen kwamen al een meter of twee hoog. 'De brandweer is al gebeld', merkte een voorbijganger op die mij verontwaardigd zag kijken hoe hier moedwillig iets moois in de fik was gestoken.
De muren van het trapportaal zijn aangevreten door het vuur. Dit is al het tweede brandje deze week op deze plek. Eerder deze week moest de brug het ontgelden. Een deel van de regenpijp is weggeslagen. Het verbaast mij dat het kozijn heel gebleven is en er niet meer door de vlammen is gegrepen. Het leek gisteravond allemaal erger te worden, dan wat ik nu zie.
Nog weer verder is het Velsenpad een veldslag. Een bewoner verschept een uitgewoede brandhaard. Het vuur laait weer op en de rookwolken vermengen zich met de stofwolken die de man loswoelt.
De brug over de Stedendreef, de Noord-Hollandse Poort is helemaal aangetast door een brand. Het wegdek is door de warmte van het vuur helemaal opengebarsten. Het fietspad is niet meer begaanbaar voor het fietsverkeer.
Ik vraag mij af wat de lol aan deze vernielingen is. Als Oudjaarsavond het excuus is om de boel te mollen, dan mag het van mij afgeschaft worden.

Vriezen en dooien

Ik zie de gracht dichtvriezen. Elke keer als ik kijk is het ijs weer een stukje verder opgeschoven. Vanmorgen was het water al hard geworden vanuit de hoek. Gisteravond bij het wandelen met de hond moest het water onder de brug nog hard worden.

Elke minuut groeit een stukje ijs bij. Alleen weet je in Nederland nooit hoe het gaat met de vriezen en de dooien.

Mobiel hoofddoek

Het galmt over de gracht, stopt abrupt, draaft dan weer verder en de tong struikelt nog eens midden in een woord. Ze loopt langs mijn raam, stopt, keert zich om, ijsbeert een paar meter terug en draait midden in een zin weer om. De route vervolgt ze even, druk pratend.

Het mobieltje drukt tegen haar bruine hoofddoek. De jurk sleept vlak boven haar zwarte schoenen en steekt een luttele centimeter onder de lange, donkere jas uit. Het verhaal gaat verder, de ijsbeer loopt zijn meters en ik verbaas me over de telefoon die door het stof heen praat. De rieten schutting lijkt het hek waarachter ze zich schuilhoudt. Alleen het verhaal schalt verder, langs de heg en over de gracht.

Even knuffelen moderniteit en traditie elkaar. Ik schrijf het op en het is verdwenen.

Vissers en jagers

Een bootje tuft voorbij. Op de groene zijkant staat in rode letters ' Jägermeister'. Een man met een jagershoedje en jagersjas zit voorin, naast hem een andere visser. De achterste man heeft een grote bril en een belachelijke pet op zijn hoofd. Hij houdt met één hand zijn hengel vast, de andere probeert de boot te sturen. In het water achter de boot zie ik een goudkleurige nepvis meegetrokken worden door de hengel van de visser.

De jager voorin haalt zijn hengel op. Hij heeft een relatief kleine vis aan de haak. De stuurman laat even zijn stuur los en haalt ook zijn vangst naar binnen. Een stuk net houdt hij vlak boven het water. Beet.

Hondenpoep

Een klein weekje ligt een smeuige drol vlak voor ons huis. De kleur is zo oranje dat hij in het donker bijna licht geeft. Een metertje of vijf verder, aan de andere kant van het trapje naar ons huis, ligt precies eenzelfde drol. De producent zal ongetwijfeld bij dezelfde hond liggen. Dat zoveel drol überhaupt uit een hond kan komen.
Vandaag keek ik uit het raam en zag een groepje meiden langsrennen. De vroege pubers namen de hele breedte van het pad en een meisje stopte ineens. Ze hield haar schoen omhoog en ik hoorde een geluid vol afgrijzen. Ze keek me zo aan, dat ik me ter plekke verantwoordelijk voelde voor die smerigheid.
Haar schoen schoof ze over de tegels, alsof dat haar zou verlossen van de drap. Vreemd dat je altijd wel ziet hoe iemand er in trapt, maar nooit dat een hond zo'n geval voor mijn deur aan het droppen is.

Hondenpoep is smerig en onfatsoenlijk. Niet de hond, maar het baasje is er verantwoordelijk voor. Ik loop altijd braaf met een schep achter mijn producent aan. Een tijdje terug liep iemand voorbij. 'Wat fantastisch dat je dit doet. Echt grandioos.' Aan zijn hand liep een grote hond, die net een hele hoop uit zijn gat liet glijden van het taluut langs de gracht.