Hoofddoekje

De koude waterstralen van de regen vielen hard op het hoofd. Mijn blote handen koelden snel af. Ik fietste de spoordijk op, de wind blies de regen nog harder in mijn gezicht.

Ik passeerde een oudere vrouw, die haar hondje uitliet. Het beest liep troosteloos met de kop naar beneden de dijk op. Het hoofd van de vrouw was eveneens in elkaar gedoken om het ergste nat buiten te houden.

Muts
Uit vrees voor natte haren, droeg ze een vreemde muts. Het ding had veel weg van zo'n kuipmuts – zo'n gele – die vissers dragen. Ik keek nog eens aandachtig achterom toen ik het stel voorbij was. De vrouw droeg een plastic zak op het hoofd. De naad keurig in het midden en de handgrepen sloegen naar buiten bij de oren.

De grens tussen een kopvod en een hoofddoekje moet hier ergens liggen. Mijn haren waren ondertussen al aardig nat. Ik zou het hoofd niet meer droog houden.

Mobiel hoofddoek

Het galmt over de gracht, stopt abrupt, draaft dan weer verder en de tong struikelt nog eens midden in een woord. Ze loopt langs mijn raam, stopt, keert zich om, ijsbeert een paar meter terug en draait midden in een zin weer om. De route vervolgt ze even, druk pratend.

Het mobieltje drukt tegen haar bruine hoofddoek. De jurk sleept vlak boven haar zwarte schoenen en steekt een luttele centimeter onder de lange, donkere jas uit. Het verhaal gaat verder, de ijsbeer loopt zijn meters en ik verbaas me over de telefoon die door het stof heen praat. De rieten schutting lijkt het hek waarachter ze zich schuilhoudt. Alleen het verhaal schalt verder, langs de heg en over de gracht.

Even knuffelen moderniteit en traditie elkaar. Ik schrijf het op en het is verdwenen.

Manipulatie

Dat het nieuws manipuleert, is geen nieuws. Gisteren zag ik beelden van een demonstratie in Amsterdam Slotervaart. Twee moeders gaven een tegendemonstratie. De wijk is helemaal niet zo negatief als het nieuws van de afgelopen weken laat zien, beweerden de twee vrouwen.
Ze vormden de symbiose van de ideale samenleving: een Hollandse moeder met een blosje op de wangetjes en een moeder gehuld in een hoofddoek, die even tevreden de wereld in keek. Een beeld waar de PvdA van droomt.
Toch worstelde ik met deze beelden. Een handjevol kinderen liep achter een spandoek en een kringetje mensen, grotendeels kinderen, draaide een rondeel in een kringetje. Of dit nu goede verslaggeving is, betwijfel ik. Niet meer dan honderd demonstranten zouden er zijn geweest. De beelden gaven meer een indruk van de groep cameraploegen die was uitgerukt, dan van de betogers.
Ik vind dit een enge vorm van journalistiek. Laten de vele nieuwsploegen zich niet voor idealistische karretjes spannen. Of de demonstratie geslaagd was, vroeg de verslaggever nog. Natuurlijk, was het geslaagd. Alle camera's van alle televisiezenders waren uitgerukt om verslag te doen van non-nieuws. Een raddraaier zou jaloers zijn.