Echt nep

Bij het ontluiken van mijn twitter-enthousiasme, was daar plotseling het mailtje van haar. Ze wilde mij volgen. Ik vroeg mij af wat een jong en sexy persoon als zij zag in een saaie vader die wat schrijft over de eendjes die in het water van de gracht voor zijn huis zwemmen. De foto bij het plaatje liet echter alle twijfel varen. Zij was het echt en zij mij volgde, dan zou ik haar ook volgen.

Ze schreef wat over rosé, dat ze op een terrasje dronk. Dat ze zwaar beschonken was thuisgekomen, maar 's morgens op de redactie nergens last van had. Soms parafraseerde ze een collega. Allemaal best grappig, ook het Nederlands afgewisseld met het Engels maakten haar tot een levendig personage op Twitter. Ze had het nieuwe medium helemaal gevonden, net als ik ondertussen.

Nu hoorde ik van nep-twitteraars. Ze doen zich voor als Hans Laroes en maken scheve grappen over de stagiaire ('neuk de stagiaire'). Of ze heten Eva Jinek en zitten dronken het nieuws voor te lezen, waarbij ze ook nog vunzige citaten geven van hun collega's. De NOS heeft ze verwijderd, want met de nieuwslezers en hun baas mag je niet spotten.

Ik dook in mijn Twitteraccount en zag dat mijn volger eveneens verdwenen was. Wie van degene die ik volg is echt, en wie van degene die mij volgt is echt?

Uit

Het zou zo gebeurd kunnen zijn. Ze boog haar hoofd een beetje naar beneden. Hij probeerde haar ogen te zien, maar ze keken weg. Hij had al verloren wist hij, maar het woord was nog niet gesproken. Ze had iets van een heel mooie pop, die je bijna niet durfde aan te raken en waar de maker zo zorgvuldig alle details had getekend, dat hij zich vergeefs afvroeg hoe het allemaal van hem geweest had kunnen zijn. Geweest, inderdaad, want het was niet meer. Het spel was gespeeld. Het was over.

Daarna hadden ze het NOS-journaal gebeld. 'Dat komt goed uit', zei de redacteur. 'Philip heeft vanavond dienst en die kan het wel leuk brengen zo tussen de moord en de doodslag in.'

Zwaaien

Ze vliegen wel en ze vliegen niet. Gisteren een item op het NOS-journaal over een op afstand bestuurbaar vliegtuig van de Amerikanen. Het ding vliegt en de mensen die de apparatuur bedienen voelen zich piloot, terwijl ze met beide voeten op de grond staan.
Een grondpiloot vloog met het toestel over Irak, vertelde hij. Hij zag door de camera's een jongetje van zeven zwaaien naar het toestel. We zwaaiden toen terug door met de vleugels heen en weer te gaan, vervolgde de grondpiloot.
Ik dacht gelijk aan de scène in A Bridge too Far van een jongen die fietst over de Ginkelse hei en een Engels vliegtuig over ziet vliegen. Hij zwaait en dan 'zwaait' het vliegtuig terug door met de vleugels heen en weer te gaan. Op dat moment kijkt hij in de loop van een Duitse tank.
Voor mij een scène die de hele film dekt. De bevrijder is in zicht, maar de vijand is er nog. Zou het Iraakse jongetje ook met die intentie gezwaaid hebben naar het radiografisch bestuurbare vliegtuig?

Manipulatie

Dat het nieuws manipuleert, is geen nieuws. Gisteren zag ik beelden van een demonstratie in Amsterdam Slotervaart. Twee moeders gaven een tegendemonstratie. De wijk is helemaal niet zo negatief als het nieuws van de afgelopen weken laat zien, beweerden de twee vrouwen.
Ze vormden de symbiose van de ideale samenleving: een Hollandse moeder met een blosje op de wangetjes en een moeder gehuld in een hoofddoek, die even tevreden de wereld in keek. Een beeld waar de PvdA van droomt.
Toch worstelde ik met deze beelden. Een handjevol kinderen liep achter een spandoek en een kringetje mensen, grotendeels kinderen, draaide een rondeel in een kringetje. Of dit nu goede verslaggeving is, betwijfel ik. Niet meer dan honderd demonstranten zouden er zijn geweest. De beelden gaven meer een indruk van de groep cameraploegen die was uitgerukt, dan van de betogers.
Ik vind dit een enge vorm van journalistiek. Laten de vele nieuwsploegen zich niet voor idealistische karretjes spannen. Of de demonstratie geslaagd was, vroeg de verslaggever nog. Natuurlijk, was het geslaagd. Alle camera's van alle televisiezenders waren uitgerukt om verslag te doen van non-nieuws. Een raddraaier zou jaloers zijn.

Handel, handel, handel, spraken de oogjes

Staat het handelsbelang boven de principes of niet? Het staatsbezoek van de vorstin aan India, is er een sprekend voorbeeld van.
Zojuist zag ik het NOS-journaal met Bernard Wientjes (VNO-NCW) die vertelde hoe hevig geëmotioneerd de Indiase minister van Economische Zaken was over de Nederlandse aantijgingen rond kinderarbeid. Ze begonnen er zelf over en Wientjes ging voor een groot gedeelte mee met de Indiase minister. 'Als de feiten niet kloppen', mompelde hij. Onze eigen EZ-minister Maria van der Hoeven verloor eveneens haar kritische houding en sprak over feiten, die wel moesten kloppen.
Even zag ik onze zeventiende-eeuwse voorvaderen met spiegels en kralen de opperhoofden overhalen vooral die duizenden slaven mee te geven. Handel, handel, handel, spraken de ogen van Wientjes en Van der Hoeven zij verloren hun kritiek. Niet de feiten of de emotie overheerste, maar de hebberigheid en gretigheid waar we al eeuwen last van hebben.
Overigens alle kritiek ten spijt: ik vind het vreemd dat zulke dingen hoogstens aangestipt worden, terwijl de oplossing altijd achterwege blijft. Kritiek is makkelijk en je eigen principes wegwuiven voor geld, ook. De enige oplossing kost ons vooral geld en daar willen we het vooral niet over hebben.