Echt nep

Bij het ontluiken van mijn twitter-enthousiasme, was daar plotseling het mailtje van haar. Ze wilde mij volgen. Ik vroeg mij af wat een jong en sexy persoon als zij zag in een saaie vader die wat schrijft over de eendjes die in het water van de gracht voor zijn huis zwemmen. De foto bij het plaatje liet echter alle twijfel varen. Zij was het echt en zij mij volgde, dan zou ik haar ook volgen.

Ze schreef wat over rosé, dat ze op een terrasje dronk. Dat ze zwaar beschonken was thuisgekomen, maar 's morgens op de redactie nergens last van had. Soms parafraseerde ze een collega. Allemaal best grappig, ook het Nederlands afgewisseld met het Engels maakten haar tot een levendig personage op Twitter. Ze had het nieuwe medium helemaal gevonden, net als ik ondertussen.

Nu hoorde ik van nep-twitteraars. Ze doen zich voor als Hans Laroes en maken scheve grappen over de stagiaire ('neuk de stagiaire'). Of ze heten Eva Jinek en zitten dronken het nieuws voor te lezen, waarbij ze ook nog vunzige citaten geven van hun collega's. De NOS heeft ze verwijderd, want met de nieuwslezers en hun baas mag je niet spotten.

Ik dook in mijn Twitteraccount en zag dat mijn volger eveneens verdwenen was. Wie van degene die ik volg is echt, en wie van degene die mij volgt is echt?

Kleur bekennen

De wereld kleurde geel. De televisie is kapot en niet zo'n beetje ook. We staarden al een week naar een geel scherm. Wat zwart hoorde te zijn was geel en wat wit hoorde zijn was eveneens geel.
Soms veranderde de kleur, dan veranderde alles in een groene tint. Ook Noraly Beyer bekende groen. Alles zagen we door dezelfde bril.
We hebben de strijd opgegeven, het kleine televisietje van zolder gehaald. Nu zien we alles helder, maar klein.
Een nieuwe zit er niet in, het geld is op.

En ja hoor, ik verschijn in beeld

Een bruin colbertje. Dat hebben Max Westerman en ik aan in Almere. Je ziet mij in zijn televisieserie Westermans nieuwe wereld over het Stationsplein sjokken met de fiets in de hand. De bruine fietstassen bengelen stukkend aan de bagagedrager.
Schreef ik twee maanden terug trots dat Almere even Amerika was, nu was ik een seconde in beeld bij het shot in de richting van de Stationsstraat. Waar een mens trots op kan zijn.
Toen ik jaren terug een cameraploeg passeerde op Utrecht Centraal, kreeg ik eindelijk de beurt. Ze vroegen mij wat ik ervan vond dat de aangekondigde staking van maandag niet doorging. 'Goed, heel goed', zei ik.
's Avonds bij het kijken naar het 8-uur-journaal, liep ik net weg van het interview. Degene na mij had schijnbaar een diepzinniger antwoord, of een leuker smoeltje.

Rotweer

Ik geloof niet in Sinterklaas en ik geloof niet in de weerman. Vanaf vandaag behoor ik tot de afvalligen. Erwin Kroll, Helga van Leur, Reinier van de Berg, Peter Timofeeff (of was het zijn broer Karel?) en Marjon de Hond. Ik gun ze hun baan, maar het lijkt meer en meer op koffiedik kijken.
De hele week zag ik op tegen deze zondag. Het noodweer was over ons uitgesproken. De wolken met regen, onweer en hagel hingen dreigend in de tabellen. Ik vreesde het einde van mijn hardloopcarrière.
Wat een teleurstelling dat ik vanmorgen tussen 10 en 12 enkel de zon op mijn bolletje voelde. Geen spatje van winterse buien overviel mij. Dat terwijl de weerdeskundigen deze dag tot onheilsdag voorspelden.
Het enige leed dat mij trof was de troffy, rally of hoe dat gesjees met auto's, brommers, motors, scooters en scootmobiels ook mag heten. Al de toegangswegen tot fietspaden en natuurgebieden waren afgesloten. Geen lint dat ik niet tegenkwam.