Vrienden - Sientje (37)

Sientje had weinig met andere honden. Ze reageerde er soms zelfs een beetje knorrig en agressief op. Niet dat ze de andere hond greep, maar ze kon wel stevig van zich afblaffen. In het park hadden andere honden meer interesse in haar dan zij in hen. Die andere honden trokken zich er weinig van aan, maar Sientje liep in het gunstigste geval gewoon van ze weg. Of ze bleef ongeïnteresseerd staan.

Hoogstens kon een andere teckel haar aandacht trekken, maar vaak liet ze ons gewoon staan en bleef stoïcijns aan de andere kant van ons zitten. Zover mogelijk van de andere hond vandaan. Die andere hond begreep dat meestal wel en ging bij zijn baas zitten op veilige afstand van onze rare Sien.

Niet veel honden

We hadden niet veel kennissen met honden. In de familie liepen er eveneens geen honden rond. Die kwamen pas later toen mijn ouders een hond namen. We namen Sientje mee naar iedereen en mensen met honden konden ook gerust komen. Niet dat die honden veel aan Sientje hadden. De hond van een vriendin kreeg eveneens weinig aandacht. Van wanhoop pieste hij maar tegen de verrijdbare poef aan.

De grote uitzondering is een andere kennis. Zij had 2 labradors, een blonde en een zwarte. De blonde labrador was de oudste. Deze oude dame was een keer een dagje te gast en haalde bij Sientje het bloed onder de nagels vandaan. Amber stapte binnen, incasseerde alle botjes in huis en ging bij haar nieuwe bezit zitten. De houding die ze daarbij aanhief, was er eentje van: van mij en jij zegt er niks van.

Opzichtig langs elkaar

Sientje begreep de niet uitgesproken woorden overduidelijk en ging in een hoekje zitten. De rest van het oppassen bestond uit twee honden die opzichtig langs elkaar liepen, waarbij Sientje haar bezit op tactische wijze probeerde terug te winnen. Zonder resultaat overigens.

De grote verrassing kwam die avond. We brachten Amber naar huis. Ze zaten rustig achterin de auto en lieten elkaar verder met rust. We kwamen bij de kennis aan en lieten de honden ook binnen. Zij had nog een andere labrador, een zwarte. Deze hond Nora, vond Sientje wel erg leuk. Ze rende achter haar aan. Sientje moest er aanvankelijk niet zoveel van hebben en rende weg. Daarna werd het een vrolijke boel in huis.

Hollen en buitelen

Nora en Sientje holden en buitelden achter en over elkaar heen. Nora maakte er snel een spelletje van. Ze rende achter Sientje aan, waarna ze in de keuken elkaar tegenkwamen en weer verder holden. Tot ze even wat langer wegbleven. En ineens stormde Nora de kamer binnen met Sientje op de hielen. Een heel komische situatie, ook omdat Sientje eerder wegliep dan achtervolgde. Voor het eerst leek het of Sientje toch wist wat spelen was.

Met mensen had Sientje eveneens weinig. Als ze op haar plekje op de bank zaten, wilde ze haar plek komen opeisen. Dat leverde een keer een verrassende ontdekking op. Vrienden van Inge kwamen een avondje televisie kijken. Ze namen met z’n drieën plaats op de bank, naast elkaar. Sientje zat aarzelend voor de 3 volwassenen die de hele bank in bezit namen. Ze kon het duidelijk niet uitstaan. Ze werd van herhaaldelijk van harte uitgenodigd. Sientje bleef aarzelen. Tot ze ineens de sprong waagde. De rest van de avond heeft ze heerlijk bij ze op schoot gezeten.

Lees het vervolg: Veluwe »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

[mc4wp_form id=”20905″]

Kringloopwinkel en ontspullen - Tiny House

De afgelopen 10 jaar is mijn boekenbezit zeker verdubbeld en daar zijn 2 oorzaken van: de kringloopwinkel en boekenveilingen. Over allebei heb ik hier geschreven.

Een prachtige documentaire was er in de week tussen Kerst en Oud en Nieuw op NPO2: Het succes van de Kringloopwinkel. De 5-delige serie van de VPRO volgt 3 kringloopwinkels in Naarden, Steenwijk en Zeist. Prachtig om de mensen te zien in en om deze winkels. Ook de spullen die in de winkels liggen. Ik heb genoten van deze serie.

Ik ben al een flink aantal jaren een grote fan van kringloopwinkels. Op dit blog heb ik er vaak over geschreven. Veel stukken gaan over de boeken die ik aangeschaft heb. Veel veroveringen. Sommige tot mijn eigen verbazing. Voor een koopje ben ik vaak met stapels boeken thuisgekomen.

Ik merkte een jaar of wat geleden dat het hoogfrequente bezoek aan de Kringloopwinkel wel voor andere problemen zorgde. De bibliotheek groeide uit zijn voegen. Er verschenen dubbele lagen boeken. En er belandden veel stapels op de tafel en op de grond in mijn bibliotheek.

Ontspullen en naar de kringloopwinkel gaan, zijn daarom niet de beste combinatie. Zo is mijn bezoek een jaar of 2 ernstig afgenomen. Ik kom er hooguit nog eens in de maand en dan loop ik weleens de winkel uit zonder iets te hebben gekocht. Mijn bezit is daarmee ernstig verschraald.

Als ik nou alles verkoop, heb ik niks meer. Gelukkig hou ik me in…

Mislukte show - Beeld en Geluid (2)

We lopen heerlijk rond door de tentoonstelling van Beeld en Geluid. De show die Doris wil spelen, mislukt. Er loopt een meisje dwars door haar opkomst op de showvloer. Ook blijkt ze dubbel te zijn ingelogd, waardoor zij het eerdere filmpje van het meisje heeft, terwijl het meisje waarschijnlijk het filmpje van Doris heeft. Dat krijg je van ongeduldige kinderen van wie de ouders het maar laten gaan. De journaaluitzending verloopt goed. Ze is een goede lezeres.

In de loungehokjes boven kun je heerlijk televisie kijken. Wij belanden in een 20 minuten van Arjan Ederveen over kabouters. Een heerlijk dromerig verhaal over een vader die vreemdgaat en uiteindelijk door de kabouters tot inkeer komt. Een sprookje kan niet beter aflopen.

Of Beeld en geluid de moeite van het terugkeren waard is? Ik vind van niet. Ik merk dat het sterk op kinderen is gericht. Volwassenen kunnen niet zoveel doen. Zeker in een vakantie, gaat alle aandacht naar het kind uit. Begrijpelijk, maar jammer. Het zou wel spannender kunnen zijn als volwassenen ook wat meer zouden worden meegenomen. Ik zou het ook leuk gevonden hebben om een journaaluitzending te presenteren.

We hebben ons prima vermaakt deze middag. Niet zo heel veel geleerd. De museumwinkel bevat buitengewoon veel artikelen. Het lijkt niet op te kunnen. Maar de series en documentaires die ik zoek, zijn helaas niet te vinden. Net als dat ik zocht naar de documentaire van Almere 25 jaar. Nog steeds onvindbaar en duur te bestellen. Ik zal er toch een keer aan moeten geloven.

Welk schrijversinterview vergeet je nooit? - #50books vraag 47

Het programma DWDD begint meer en meer een boekenprogramma te worden en minder het accent op televisie te leggen zoals in de beginjaren. Zo waren er afgelopen maandag 2 schrijvers in de uitzending en werden de biografie over Boudewijn Büch gepresenteerd en de biografie van wielrenner Thomas Dekker.

Interessant in deze discussies was de vraag: wat is waarheid. Beroepsfantast en schrijver Boudewijn Büch tegenover de wielrenner die eindelijk eens de waarheid wil vertellen. De cruciale rol van Frits Barend in dit geheel die tekeer gaat over de kleedkamergeheimen die de wielrenner Thomas Dekker verklapt, maar milder is in de teleurstelling van vrienden als ze erachter komen dat Boudewijn Büch zijn vrienden voorloog.

Ik kijk eigenlijk nooit naar boekenprogramma’s op televisie. Het stimuleert mij niet om een boek te gaan lezen. Al krijg ik van sommige fragmenten met schrijvers nooit genoeg. Dan draait het er vooral om als ze beginnen voor te lezen. Maarten Biesheuvels Brief aan zijn vader, is werkelijk prachtig. Het geeft dit verhaal extra dimensie als hij het zelf voorleest. Maar over het algemeen boeien mij de verhalen over het hoe en waarom van een boek wat minder.

Hoe zit dat bij jou? Heb jij een schrijversinterview dat je prachtig vindt? Of inspireren interviews op televisie met schrijvers je om een boek te gaan lezen? Je mag de vraag ook uitbreiden tot interviews in kranten of tijdschriften.

De vraag van vandaag is: Welk schrijversinterview heeft blijvend indruk op je gemaakt?

Ik ben benieuwd naar je antwoord.

Blog mee over #50boeken

Schrijf een blog over de vraag van vandaag en laat hieronder in de reactie een linkje naar je site staan. Heb je zelf een idee voor een vraag? Ze zijn van harte welkom. Mail gerust een vraag of stel hem in via het contactformulier.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

KPN Klantenservice (2)

vervolg van KPN Klantenservice (1)

We worden doorverbonden met de derde medewerker van de klantenservice van KPN. Weer het hele verhaal over de pakketjes, de wijziging in abonnement op Mijn KPN en de brief waarin ons abonnement wordt geannuleerd. Misschien moeten we zelf provider worden, grapt ze bij het horen van al die installatiepakketten. De vrouw aan de andere kant van de lijn vraagt weer postcode en huisnummer. Ook zij moet ons even met een collega doorverbinden. ‘Nou, dat is dan nummer 4’, zegt Inge.

Een muziekje, de stem van Rail Away en geduldig wachten. Voor je het weet zit je 34 minuten aan de lijn met de klantenservice van KPN. Nu een aardige meneer. Ik neig ernaar om hem jongen te noemen. Hij is wat kordater. Misschien scheelt het omdat hij er een collega bij haalt. Hij mompelt steeds wat en dan denken wij dat hij het tegen ons heeft, maar hij overlegt dan met zijn collega.

Hij is flink aan het stoeien met het systeem om de vreemde activiteiten die het systeem waarschijnlijk uit zichzelf verricht heeft, op te lossen. Het resultaat weet hij na lang wachten op te lossen. De pakketten mogen we inleveren bij de KPN-winkel. Heel wat aardiger dan de mevrouw die ons eerder de opdracht gaf de pakketten terug te sturen als pakket.

Omdat hij ons toch aan de lijn heeft en omdat we aangaven te overwegen weg te gaan, gaat de jongen aan de andere kant van de lijn snel het 1 en ander voor ons uitzoeken. Misschien kan hij dingen wel iets goedkoper aanbieden. Ook omdat we zomaar deze dingen kregen toegestuurd.

Hij is druk aan het zoeken en komt met een aanbieding. Voor een tientje minder per maand hetzelfde. Alleen wat langzamer internet. Dat wil ik niet. We zitten de hele dag op internet met heel veel apparaten. Voor 45 euro kunnen we zo naar een ander overstappen voor een beter pakket.

Het triggert hem om nog voor ons verder te zoeken. Ineens tovert hij een abonnement dat ruim 25 euro per maand goedkoper is, maar wel een stuk sneller. ‘Maar dan moet je me beloven een jaar niet meer te bellen’, zegt hij. ‘Dan moeten jullie niet meer elke week van die pakketten sturen’, grappen we terug. Hij lacht.

Inderdaad een mooie deal. Of krijgen we binnenkort toch nog een pakket gestuurd?

KPN klantenservice (1)

Zaterdagmiddag. De postbode staat aan de deur met een pakketje. Zal wel voor de buren zijn, denk ik. Als ik de deur open, geeft de postbode mij een enorm pakket van de KPN. ‘Doe-Het-Zelf-Installatiepakket’ staat erop. Ik open de doos in de hoop om een brief te vinden waarom ik het pakket krijg.

‘Weet jij iets van een installatiepakket?’ vraag ik aan Inge. Nee, die weet er ook niks van. We moeten het maar gaan uitzoeken. Inge probeert in te loggen op Mijn KPN. Zonder resultaat. De KPN is bezig met het onderhoud op het onderdeel waar wij moesten kijken.

Natuurlijk vergeten we de doos. Hij staat wel midden in de kamer, maar je kunt gewoon om de doos heen lopen. Een weekend later verdwijnt hij naar boven om de visite niet dwars te zitten.

Tot ineens een brief in de bus ligt voor mij. Er staat in dat ik mijn abonnementswijziging geannuleerd heb en dat ik nu het pakket moet terugsturen. Ernaast ligt op de deurmat een briefje van de bezorger dat er een pakketje bij de buren ligt. Het zal toch niet een pakketje van de KPN zijn, grap ik als ik wegloop om bij de buren op de hoek het pakketje op te halen.

Als ik het pakketje in ontvangst neem bij het huis op de hoek, waar de pakketbezorger volgens mij altijd heengaat om de pakketjes af te geven, dan deins ik terug voor de doos. ‘KPN Doe-Het-Zelf-Installatiepakket’. ‘O’, zeg ik tegen de buurvrouw. Ze kijkt mij verbaasd aan. ‘Dat was niet helemaal de bedoeling denk ik.’

Toch maar eens de klantenservice bellen. Eerst eten, maar volgens de website is de klantenservice 24/7 bereikbaar via een gratis nummer. Ik kom in een keuzemenu, moet meerdere keren hem afluisteren om een keuze te maken en krijg verbazend snel een medewerker aan de lijn. Hij luistert aandachtig naar mijn verhaal, onderbreekt me ergens voor ik over het tweede pakketje begin. Hij gaat het even uitzoeken en zet me in de wacht.

Het blijft heel lang stil en ineens begint een stem te spreken dat alle medewerkers in gesprek zijn. Het is de man die ook de teksten bij het televisieprogramma Rail Away inspreekt, hoor ik. Weer wachten, een andere medewerker. Ik vertel mijn verhaal, geef postcode en huisnummer en hoor: ‘O, maar dan moet u bij glasvezel zijn. Wacht even ik verbind u door.’

Weer de stem van Rail Away en een zenuwachtig postmodern pianomuziekje waar ik normaal misschien best met plezier naar zou luisteren, maar zo in de wacht bij de klantenservice niet. We zijn ondertussen al ruim een kwartier aan de lijn en daar komt de volgende klant. Inge neemt het even over.

Lees het vervolg

Procedures en pistolen

De gijzeling in Almelo in 2008, waarbij een restauranthouder vier ambtenaren en een wethouder urenlang gijzelde, was al een tijdje naar de achtergrond geschoven in mijn aandacht. Tot ik enkele weken geleden een oud-collega van de krant sprak. Het onderwerp waar ik mij al enkele dagen na het drama over verbaasde, trok passeerde even de revue.

Ik vertelde hem dat ik mij verwonderde over de onjuiste en vooral tendentieuze berichtgeving over dit onderwerp. Allerlei dingen klopten er niet. Ook zag ik op mijn blog dat de verhalen in Eenvandaag en Zembla veel onderbelicht lieten. Hij attendeerde mij op het boek van Mirjam Pool Procedures en pistolen, Over een gijzeling, de overheid en het publiek dat afgelopen jaar verscheen.

De schrijfster Mirjam Pool doet hierin uitvoerig verslag van de gebeurtenissen. Op de dag van de gijzeling werkte ze op het Almelose stadhuis om een volgend journalistiek project te kunnen financieren en ter inspiratie over armoedebeleid. Ze wordt die dag meegezogen in een gebeurtenis die de internationale aandacht trekt.

De nasleep van het gijzelingsdrama is de beeldvorming van het publiek. Dat lijkt vooral te vinden dat de gemeente Almelo dit aan zichzelf te danken heeft. De gemeente meet met twee maten, zou bepaalde ondernemers voortrekken en andere juist traineren. Een goede man als O. is door dezelfde gemeente helemaal tot wanhoop gedreven. Zo sterk zelfs dat hij tot deze daad gekomen is.

De (landelijke) media nemen deze opvatting gretig over. Televisieprogramma’s als Eenvandaag en Zembla gaan helemaal op in deze beeldvorming en hebben geen oog voor de andere kant van de zaak. Ze lijken zelfs de misdaad van O. goed te willen praten.

Mirjam Pool duikt diep in het onderwerp. Minutieus reconstrueert ze de uren van de gijzeling in het stadhuis. Van minuut tot minuut pluist ze uit wat er gebeurd is. Ze wisselt deze reconstructie op basis van interviews af met haar eigen ervaringen. Als ambtenaar zit ze urenlang gevangen in haar eigen kantoor.

Op de eerste verdieping in dat gebouw worden de wethouder en vier ambtenaren gegijzeld. Zij worstelt met angst en honger over de goede afloop voor haar. Mirjam schrijft het eerste hoofdstuk, het hoofdstuk van de reconstructie met grote vaart. Veel is nog onduidelijk, maar ze weet een prachtige spanningsboog erin te bouwen. Ze doet dit erg overtuigend en met veel vaart.

Lees het vervolg: Spanningsopbouw

Lieve Celine

De telefilm Lieve Celine draaide gisteravond op Nederland 2. Het leek mij al de mooiste van de reeks telefilms. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Hanna Bervoets. Lieve Celine is een indrukwekkende film. Het gaat over het zwakbegaafd meisje Brooke. Ze groeit op in de volkswijk Amsterdam Noord. Ze woont met haar zus en moeder in een kleine arbeiderswoning. Haar zus werkt bij het Kruidvat en al spoedig trekt haar vriend Johan bij hen in huis.

Brooks moeder lijdt aan depressies en overlijdt. Brooke ontdekt de muziek van Celine Dion. De liedjes van deze zangeres loodsen haar door deze zware tijd heen. Ze heeft de droom om naar Las Vegas te gaan, naar een concert van haar idool. Onmogelijk zegt de sociaal werkster, maar Brooke zet al haar zinnen op het uitkomen van haar droom. Ze zoekt werk en spaart van het verdiende geld voor de reis en het concertkaartje.

Het loopt allemaal anders. Als op een dag schuldeisers op de stoep staan, nemen ze al het huisraad mee. Brooke’s zus Sue wil dolgraag op vakantie naar Turkije. Ze steelt het geld van Brooks rekening en van het geld voor het concert gaan ze op vakantie. Een treuriger vakantie is niet denkbaar. Als ze dan ook nog eens door Johan wordt verkracht, verandert het verhaal helemaal in een melodrama. Brooke wordt zwanger.

De film begint op Schiphol als ze haar vliegtuig naar Las Vegas zoekt en alles voorbij flitst. Er dreigt de verwarring, maar haar ze weet zichzelf overeind te helpen. Ze gaat naar Las Vegas.

Ik was onder de in druk van het acteerwerk. Vooral de hoofdrol van Brooke is onvoorstelbaar mooi vertolkt door Esmee van Kampen. Ze is vooral bekend van de reclame van de Plus-supermarkt. In haar rol als Brooke zet ze met minimale woorden en maximale expressie een prachtig mens neer. Met al haar tekortkomingen en sterke kanten. Haar rol draagt de film.

Op sommige dingen zou je wel wat kunnen aanmerken. Zo zou de openingsscene op Schiphol met een paar simpele ingrepen nog sterker gedramatiseerd kunnen worden. Ook zijn sommige verhaallijnen niet zo strak uitgewerkt. Zo is niet helemaal duidelijk of Brooke ook dronken is als ze verkracht wordt. Je vermoedt het wel, maar heel dik ligt dat er niet op. Het had allemaal met enkele kleine ingrepen iets verbeterd kunnen worden. Ook de scenes in Amerika aan het einde zijn een beetje onderbelicht.

Met de wetenschap dat de Telefilms met een minimaal budget zijn gemaakt, neem je al deze kleinigheden voor lief. Zeker als je je laat meeslepen door het ijzersterke verhaal. Het zou echt zo gebeurd kunnen zijn en je hoopt als kijker dat het nooit zo in het echt zal gaan. Daarmee vervult de Telefilm een duidelijke maatschappelijke rol. Het zet een maatschappelijk debat in gang. Was het vorige week over asielzoekers, Lieve Celine zet het beleid ten aanzien van zwakbegaafden en de kinderbescherming in een kritisch daglicht. Niet dat het zo gebeurt, maar het zou heel goed zo kunnen gebeuren.

Maar nog veel meer is het een film die ontroert. En naar mijn mening komt dat door het mooie samenspel van de acteurs en het sterke verhaal. Je krijgt een mooi kijkje in de belevingswereld van een zwakbegaafde.

Bekijk de film op uitzendinggemist.nl
Voor meer informatie over boek: lieveceline.nl

Ergernis salaris

‘Een interviewer houdt zichzelf natuurlijk altijd buiten het gesprek. In gesprek met Jan Mulder doe ik dat uiteraard ook. Al voel ik mij weleens ongemakkelijk als het om salarissen gaat. Ik weet dat veel geld verdienen aan publiek geld een heikel punt is.

Dat ik wat meer verdien, moet ik overal verdedigen. Gelukkig laat ik dat verdedigen aan mijn baas over. Ik heb de prijs afgesproken en mijn publieke omroep heeft dat ervoor over. Vervolgens mogenz zij het aan de wereld uitleggen.

Dan zegt Jan Mulder dat de nieuwe baas van de SNS-bank eigenlijk best wel 6000 euro per maand mag verdienen in plaats van 600.000 per jaar. En geen cent meer. Best hypocriet. Hij zit hier voor een vergoeding die in verhouding de voorgestelde 6000 euro van de bankdirecteur verre overtreft. Dat weten wij allebei.

Kritisch zijn van mijn kant, is net zo hypocriet. Ik presenteer elke dag een programma en krijg daarvoor ook veel geld. Omdat ik zulke kritische vragen stel en het programma zonder mij helemaal niks zou zijn. Kritische journalistiek kost nu eenmaal veel. Meer dan een premier mag verdienen.

Jan Mulder levert een bijzondere bijdrage omdat hij feilloos zijn ergernissen laat aansluiten op de ergernissen van het volk. Publieke salarissen bijvoorbeeld. Schandalig dat een bankdirecteur meer dan 3 keer zoveel verdient als de minister-president. Hij staat in zijn gelijk. Niemand die erover denkt dat hij er misschien wel voor meer geld zit.

Waarom zou ik er dan over beginnen? Ik ga toch niet mijzelf in zo’n discussie betrekken. En kritisch naar mijzelf zijn is mijn zwakte tonen. En daar zou het programma weinig bij gebaat zijn. Mondje dicht dus en snel naar de volgende ergernis.’

Teckels in sneeuw

Een klein jaar geleden (eind januari) kwam de eerste teckel in huis: Teuntje. Daags erna begon het te vriezen en nog een paar dagen later viel de eerste sneeuw. Zo liep een puppie van 9 weken in de verse sneeuw.

Teuntje op Zapp Live

We maakten een prachtige foto van Teuntje in de sneeuw. Ze stond voor de slee waar Doris op zat. Het leek net of de kleine pup de slee aan het trekken was. We stuurden de volgende dag de foto op naar Zepp Live. En daar kwam ze op televisie. Saartje was er nog niet, die hing op het moment van de foto aan de tepel van moeder Bree.

Nu de sneeuw weer ligt, moesten we allemaal aan die foto terugdenken. En vandaag stelde Doris voor om de foto nog een keer te maken. Maar dan een jaartje later. We hebben niet alleen een oudere Teuntje. Ook de dame op de slee is een jaartje ouder. Bovendien is Saartje er ook bij. Net als de rest ook een jaartje ouder.

De uitvoering was een stuk lastiger dan het idee. De honden wilden natuurlijk niet mooi naar voren kijken. Ook trokken ze niet zo uitdagend als Teuntje vorig jaar. Uiteindelijk slaagden we erin op dezelfde plek als vorig jaar. En het verschil is goed te zien.

De vieze man

‘De vieze man.’Ik wees naar het scherm waar Kees van Kooten op stond in de bekende vermomming van de vieze man. ‘Ronselaar studentes weer actief’ stond bij de foto. Het was de kop van een artikel in Ad Valvas. In de damestoiletten van de universiteit hingen briefjes waarin een man gratis inwoning aanbood. Het moesten wel mooie meisjes zijn die reageerden. Over eventuele tegenprestaties zweeg het briefje. Misschien was kijken genoeg.

Ik deed de vieze man na. ‘Ken je dat gevoel’, zei ik met een Haags accent op fluistertoon. ‘Dat je met je benen zo van een paal afglijdt?’ Hij keek me verbaasd aan. ‘Dat gevoel van ballen in de buik.’ De fluisterstem kwam nu vanachter mijn huig. Mijn collega keek mij nog verbaasder aan. Dergelijke taal was hij niet van mij gewend.

‘Dat is Kees van Kooten, van Van Kooten en De Bie.’ Daar had hij inderdaad weleens van gehoord maar in de eerste helft van de jaren ’90 was hij te jong geweest. Zodoende kreeg het duo niet de kans te beklijven bij hem. Ik zocht het fimpje van de lantaarnpaal op. Zondagavond. Mijn ouders gingen om 8 uur naar bijbelkring. Broertje en zusje op bed. De televisie stiekem aan en de twee namen met mij de week even door.

Ik besefte dat ik nog even mocht genieten van het toetje uit een gouden televisietijdperk. Zo’n tweetal als Kees van Kooten en Wim de Bie is er niet meer geweest. Wat zij deden, was revolutionaire televisie in alle eenvoud. Bij het ondergaan van die zon, mocht ik nog even aan het strand meekijken. Al was het stiekem. Vieze mannen loerden overal. Dan moest hij ineens uit omdat mijn moeder haar bijbeltje vergeten was of de concordantie.

Ik dacht terug aan de uitzending van Van Kooten en De Bie dit voorjaar. Een terugblik. De Bie vertelde hoe hij in een winkel stond en een vader met zijn dochter trof. Het kind was een jaar of 20. ‘Dat is De Bie van Van Kooten en De Bie’, zei de vader. Het meisje keek hem aan met een verbaasde blik. Net zo’n verbaasde blik als mijn collega. ‘Dat is goed’, zei De Bie. ‘Straks weet niemand meer wie we waren. Zo hoort het ook bij televisie’.

De foto van de Vieze man bij het bericht in Ad Valvas was duidelijk van iemand die geen binding had met het lezerspubliek van Ad Valvas. Het merendeel is namelijk student, onder de 20 jaar en weet helemaal niks van Van Kooten en De Bie. Ze zullen even glazig kijken naar de man met het vette haar als de rest van hun generatiegenoten.

Deze week vond ik bij de uitverkoop van de bibliotheek een dvd met fragmenten van Van Kooten en De Bie. Van geilneef tot naaimachine, heet het. Dat verwijst naar een ouder deel van hun oeuvre. Een deel dat ik ook nog niet ken. Hier zag ik beelden die ik niet eerder zag. De regelneef, een man die de toeziet op de naleving van regels. De geilneef die de hele dag geil is en een knoop in zijn geslachtsdeel krijgt. Bij elke vrouw die hij ziet, krimpt hij ineen.

Misschien was de geilneef nog een leukere foto geweest bij het bericht. Een afbeelding van de geilneef. Het tongetje dat snel naar buiten gaat bij het zien van een vrouw, als een adder. Elk moment kan hij toeslaan. Maar dan praat ik ook over iets dat voor mijn tijd is.

Hoe gaat het met Komrij?

Publiek herdenkt Gerrit Komrij in Felix Meritis

Ze staan in de deuropening van café De Zwart. Ik loop voorbij, draal terug. Ik wil hem  even vertellen dat het zo mooi was wat hij zei. ‘Gerrit nam geen afscheid.’ Een hand is wat persoonlijker dan een duimpje op facebook. Ze nemen afscheid van elkaar. ‘Je moet je tram halen’, zegt de striptekenaar tegen de biograaf. Ze praten op gedempte toon nog even met elkaar.

Dan draait hij zich om. Ik geef de man die de tram moet halen een hand. ‘Ik wil je graag bedanken voor je mooie toespraak van zojuist.’ Hij herkent me niet. Hij heeft wel meer aan zijn kop. ‘We hebben ons best gedaan’, zegt hij bescheiden. Hij houdt een enveloppe geklemd onder zijn oksels. Dikke zwarte letters staan op het gele papier. Een opvallende postzegel in de hoek.

Hij zegt mij gedag en gaat zijn tram halen. Ik kijk de striptekenaar aan. ‘Hoe is het met je?’ ‘Met mij gaat het goed.’ Zijn ogen kijken verdrietig naar de drempel waarop hij staat. De putjes op zijn kin turen vinnig mee. ‘Maar met Gerrit is het wat minder.’ Ik knik. ‘Het is allemaal zo snel gegaan.’

Al surfend op het www stuit ik op een citaat van Komrij in een interview in december 2007 voor literair e-zine Meandermagazine.net. Er staat:

In de eerste plaats: hoe gaat het met u?
Uitstekend. Het lijkt me een uitstekende gewoonte om als mensen je vragen: ‘Hoe gaat het met je?’ altijd te antwoorden: ‘Uitstekend’. Stel je voor dat je plompverloren in huis zou vallen met ‘Ik heb water in mijn knie, mijn moeder heeft net zelfmoord gepleegd en mijn hond is ook al platgereden’, zeg nu zelf, dat zijn toch geen manieren? Ik heb mijn leven lang op alle vragen naar mijn welbevinden geantwoord met: ‘Uitstekend’. Al stikte ik bijna van ellende of was ik doorweekt van verdriet. Uitstekend dus.

Iemand heeft mij laatst gewezen op de briefwisseling tussen Gerrit Komrij en Hafid Bouazza Nu ben ik boos, ik omhels je (2009). Ik lees daar:

‘Uitstekend,’ antwoord ik meestal als iemand me in het voorbijgaan vraagt: ‘Hoe maak je het?’ Ik maak het in het voorbijgaan onveranderlijk uitstekend, al staat de tent achter mijn rug op instorten. ‘Goed,’ wil ik ook nog wel eens antwoorden, maar dan verraad ik al te veel. Dan ben ik al te mededeelzaam over de toestand waarin ik me bevind. Goed is niet echt uitstekend. (33)

Lees het prachtige verslag van Coen Peppelenbos over de Laatste reis Gerrit Komrij vanaf Felix Meritis voor literair weblog Tzum.

Mieke van der Weij

Grappig dat Mieke van der Weij haar man Sijbolt Noorda heeft leren kennen bij de uitreiking van de scriptieprijs van het Parool. Inge las het gisteren voor uit een interview met de televisiepresentatrice.  ‘Dat is toch de scriptie-uitreiking waar jij ook was?’

In de Margriet van deze week wordt Mieke van der Weij geïnterviewd samen met haar man, de oud-voorzitter van de raad van bestuur van de UvA. Ze zouden elkaar voor het eerst ontmoet hebben bij de uitreiking van de scriptieprijs.

Het was 28 januari 2003. De scriptieprijs werd uitgereikt. De 8 genomineerden waren uitgenodigd op een locatie ergens in Amsterdam. Ik had de hele familie meegenomen en we wachtten met spanning op de uitslag. Ik werd het niet. Daarvoor was het onderzoek van een jongen naar hypotheekverstrekkers te belangrijk. Of eigenlijk was het meer een onderzoek naar gebieden in steden waar banken juist geen hypotheken verstrekten.

Ik kreeg een eervolle vermelding en maakte een praatje met de voorzitter van de jury, Mieke van der Weij. Een aardige vrouw, warme persoonlijkheid. Ze vulde de ruimte met warmte zonder nadrukkelijk aanwezig te zijn. We spraken zelfs even inhoudelijk over mijn scriptie. Het was haar bijvoorbeeld niet helemaal duidelijk of Junghuhn wel of niet getrouwd was. Maar ze vond het een mooi verhaal dat haar gepakt had.

Een mooi compliment van deze vrouw. Ik vond het dan ook heel jammer dat ze stopte bij de Rijdende rechter op televisie. Volgens de NCRV niet omdat ze te oud was, de officiële verklaring vertelde dat ze er geen zin meer in had. Latere interviews zouden weldegelijk een andere richting op wijzen.

Ik snap niet waarom Mart Smeets niet te oud gevonden wordt of iemand als Nico Dijkshoorn die er ouder uitziet dan hij is, wel mag blijven en iemand als Mieke van der Weij niet. Maar de NCRV zegt dat het geen leeftijdsdiscriminatie is. Er was gewoon geen ruimte meer voor haar.

Ik vind het jammer, want elke keer als ik de rijdende rechter nu kijk, mis ik haar. Die Jetske van der Elsen bakt er weinig van en probeert mensen uit te dagen tot het zeggen van rare dingen.

Het getuigschrift dat ik kreeg bij de uitreiking van de scriptieprijs heb ik nooit boven mijn bed gehangen. Het ligt opgerold in een koker die hier tegen de boekenkast staat in mijn studeerkamer. Ik heb hem gisteren weer eens uitgerold en zag hem staan: de handtekening van Sijbolt Noorda schuin onder de handtekening van Mieke van der Weij.

Wat wij niet toen niet wisten: een jaar later zouden de handtekeningen elkaar weer opzoeken, maar dan onder een huwelijksacte. Ik heb er de dagboeken van Arthur Japin maar bijgehaald. 5 pagina’s van de plaats waar ik 2 jaar geleden ophield te lezen in Zoals dat gaat met wonderen, Dagboeken 2000-2007, april 2004: ‘De dag na de prijs trouwt Mieke [van der Weij] met Sijbolt [Noorda]. In Felix Meritis staan grote tafels voor het diner opgesteld. Mij had men naast Paul Witteman gedacht.’ (274)

Maar Paul Witteman en Arthur Japin waren niet bij het moment waar ik wel bij was.

Voor de draad ermee

De digitale televisie van UPC hapert al een tijdje. Sommige zenders vertonen blokjes, andere zijn helemaal niet te zien en weer andere vinden het genoeg midden in een uitzending. Na veel perikelen met ‘uitzending gemist’ waren we het gezeur zo beu dat we niet aan bellen toekwamen.

Bovendien kun je niet alleen bellen. De medewerker aan de andere kant van de lijn beveelt vrijwel altijd om het kastje uit te schakelen en gelijktijdig een knop in te drukken. Een handeling die je alleen met 2 handen kunt doen. Op vrijdagavond als we Top gear willen kijken op Veronica, borrelt de frustratie op. Veronica is 1 van de zenders die het niet doet. Verder doen we geen beroep op de zender, dus de frustratie dringt zich alleen op vrijdagavond.

Afgelopen vrijdagavond vonden we het tijd eens te bellen. Wondersnel kreeg Inge de medewerker aan de lijn. Er moesten allerlei handelingen worden uitgevoerd. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd om stekkers, schakelaars en draden te verwisselen. De afstand tussen ons wandcontact en de televisie is te groot om met 1 mens in 1 keer te overbruggen. Dus ik holde heen en weer tussen de 2 locaties.

Onderwijl stelde Inge het grijze apparaat in de fabrieksinstellingen in. Ze voerde codes in die ze doorkreeg van de UPC-medewerker. Het leverde niet het gewenste resultaat. De medewerker vroeg of we onlangs nog iets veranderd hadden. Nee, er was niks veranderd. Geen draad verle(n)gd, geen andere televisie, geen apparaat erbij of iets anders dat de situatie beïnvloedde.

Ik mocht een tussendoosje uit het systeem verwijderen, waarna Inge op haar mobiel werd teruggebeld. Het proces begon weer opnieuw. Wellicht dat het nu opgelost werd. Het leek of de situatie verbeterde. Even veranderde het zwarte scherm in een scherm met blokjes. Maar binnen een paar zinnen, hield de nieuwe situatie op.

Het lag waarschijnlijk aan het bijzondere doosje dat al eens vervangen was. Volgens de medewerker viel dat onder ons risico. Waarna wij een tirade hielden over de belabberde kwaliteit van UPC. Er was al eens een monteur langsgeweest. Hij merkte niets bijzonders op, verwisselde een draadje en veranderde een stekker. En verder niks.

De afspraak werd gemaakt. Inge had opgehangen. Dat kon ons een nieuw apparaat en de voorrijkosten gaan kosten. Een somber vooruitzicht waar ik helemaal geen zin in had. Ik besloot nog eens de situatie en draden te bekijken. Snel stuitte ik op de situatie die we zelf gemaakt hadden toen we de televisie verplaatsten. Daar hadden we de dikke draad van 5 meter bevestigd aan een dunnere van 5 meter. Het was behelpen en uit nood geboren. De 2 stekkers grepen in elkaar. Ik draaide wat aan de stekkers en het beeld werd weer wat scherper.

Ik vond dat we eerst de draad eens moesten vervangen. Zo ging ik gisteren naar de winkel voor een nieuw snoer. Een speurtocht over de markt en langs andere verschillende electronicazaken bracht me bij de Handyman. Hier verkopen ze snoertjes, stofzuigerzakken, inktpakketten voor de printer en opladers. Ik kon er ook terecht voor een nieuw stuk dik coax-kabel van 15 meter voor 30 euro.

Het werd mooi op maat gemaakt door de medewerker. Hij vertelde erbij dat de kabel waarschijnlijk de oorzaak van ons probleem was. ‘Het luistert allemaal erg nauw’, voegde hij eraan toe.

Thuisgekomen kon ik niet wachten de kabel te installeren van het kastje naar de muur. Over de deur heen, onder de radiator langs naar het aansluitingspunt in de muur. Het kostte flink wat zweet. Zeker ook omdat ik de kabel verkeerd om had gelegd. De stekkers bestaan uit een mannetje en een vrouwtje, die niet omgekeerd in elkaar kunnen.

Zou de draad de oorzaak van het probleem zijn? Het was erg spannend de boel aan te sluiten en de installaties aan te zetten. De druk op de knop gaf direct het antwoord: de draad was het probleem geweest. Alle zenders deden het. De verbinding liep als een zonnetje.

Blijft wel over het raadsel: een monteur is ergens vorig jaar hier geweest om te kijken naar de slechte verbinding. Hij stelde dat het niet aan de coax-kabel lag. Hij maakte de stekker opnieuw vast aan het draad, maar vond dat de slechte verbinding hier niet aan kon liggen. De proef gisteren demonstreerde dat een deel van het probleem daar wel lag.

Ons probleem met de digitale televisie van UPC is dus opgelost. Op naar het volgende…

Glitters aftuigen

Op nieuwjaarsdag hoort het kijken naar het nieuwjaarsconcert, gevolgd door het skischansspringen in Garmisch-Partenkirchen. De traditie is ongetwijfeld ontstaan omdat er op nieuwjaarsdag verder weinig op televisie te zien was. Zodoende bleef die televisie keurig aan na het even traditionele nieuwjaarsconcert, waarvan zelfs de toegiften tot een vast prik zijn verworden. De verwachting mag niet teleurgesteld worden, zeker niet als het om een katerig nieuwjaarspubliek gaat.

Vandaag tijdens het skischansspringen gelijk de kerstboom afgetuigd.

Internet en de omroep

De omroep besteedt teveel geld aan internet. Dat vinden regeringspartij VVD en gedoogpartij PVV. Het geld dat naar de omroepen gaat moet gaan naar televisie en radio. Niet naar het maken van films en en websites voor internet. Een enorm achterhaald standpunt, dat bijna laat zien dat veel parlementariërs in het verleden leven. Een jaar of 15 terug speelde internet marginaal een rol in het leven van veel huishoudens. Dat is nu wel anders.

Arjan Ederveen favoriet bij Zomergasten

Als er een lijstje met veel gekozen fragmenten bij Zomergasten zou worden gemaakt, dan zouden de schijndocumentaires 30 minuten van Arjan Ederveen hoog scoren. Gisteravond koos de schrijfster en cabaretière Paulien Cornelisse voor de aflevering Daarom uit de serie. Eerder had ze al een fragment van Arjan Ederveens film Theo en Thea en de ontmaskering van het tenenkaasimperium laten zien.

Wie gingen Paulien Cornelisse voor?

Nationale Nederlanden neemt televisiespotje op Haagse Kneuterdijk en Buitenhof

Er reden auto's langs met grote oranje borden op het dak langs de Hofvijver in Den Haag. Even later fietsten meisjes langs op bakfietsen waar eveneens een oranje bord op bevestigd was. Daarna passeerden een groepje voetgangers. Zij liepen ook met de borden waarop grote letters stonden.

Spannende televisie

Het nalopen van de supply chain kan spannende televisie opleveren. De Keuringsdienst van Waarde van de RVU is wat dat betreft mijn geliefde televisieprogramma.

De uitzending over fairtrade en rozenkwekers trof mij zo dat ik er een blogje over schreef voor supply chain magazine >>

Evolutietheorie in stripvorm

Ik heb het niet zo op romans in stripvorm. Natuurlijk prijs ik tekenaars als Dick Matena voor hun prachtige werk. Ze maken boeken voor een heel andere doelgroep bereikbaar. Persoonlijk heb ik niet zoveel op met het literaire verhaal in een rij tekeningen.

Ondanks deze scepsis, nam ik afgelopen donderdag uit de bibliotheek toch de stripvorm van Charles Darwins Over het ontstaan van soorten mee. Het boek is kortgeleden verschenen bij uitgeverij Atlas en de bibliotheek heeft het natuurlijk snel in huis gehaald vanwege de enorme populariteit die Darwin momenteel geniet. De televisieserie van de VPRO waarbij de reis van de Beagle wordt overgedaan, is op dit moment een rage waar ik wekelijks aan meedoe.

Bij het schrijven van mijn lezing over Junghuhn, die ik over drie weken in Mansfeld hoop te geven, vormde het stripverhaal een welkome afleiding. De strip is getekend door Nicolle Rager Fuller, met tekst van Michael Keller. De vertaling is van Gerrit Jan Zwier.

De strip legt het boek On the Origin of Species in de context van zijn tijd en van zijn maker. Het begint met verwijzingen naar de reis met de Beagle en de persoonlijke confrontatie van Charles Darwin met zijn ideeën over het ontstaan van soorten. Daarna volgt de haast waarmee het boek uiteindelijk verschijnt onder druk van Alfred Russel Wallace die dezelfde bevindingen doet op Borneo en Malakka en de Maleise archipel.

Het boek zelf levert een helder beeld van de theorie van Darwin. Wel betreur ik dat soms moderne data worden gebruikt, zoals de verspreiding van vliegenvangers in Noord-Amerika waarbij gegevens uit 2007 worden aangehaald. Deze moderne data vertroebelen de concrete bevindingen van Darwin. Gelukkig worden sommige aannames van Darwin in een voetnoot verduidelijkt. De plaatsing in de tijd en de revolutionaire opvattingen van Darwin komen heel sterk naar voren in het aantrekkelijke verhaal.

Een tip voor iedereen die snel een beeld wil krijgen van Darwins evolutietheorie.