Posts tonen met het label nederlandse televisie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label nederlandse televisie. Alle posts tonen

09 augustus 2010

Arjan Ederveen favoriet bij Zomergasten

Als er een lijstje met veel gekozen fragmenten bij Zomergasten zou worden gemaakt, dan zouden de schijndocumentaires 30 minuten van Arjan Ederveen hoog scoren. Gisteravond koos de schrijfster en cabaretière Paulien Cornelisse voor de aflevering Daarom uit de serie. Eerder had ze al een fragment van Arjan Ederveens film Theo en Thea en de ontmaskering van het tenenkaasimperium laten zien.

Wie gingen Paulien Cornelisse voor?

03 oktober 2009

Opnemen

Het opschonen van de harde schijf van onze dvd-recorder levert veel confrontaties op met de tijdelijkheid van media. De tijd maakt van de prioriteiten van weleer overbodigheden en balast. Waarom hebben we dat opgenomen? Eindeloze reeksen Pauw en Witteman omdat in de weken ervoor iets interessants was. Een serie waarvan we de eerste aflevering al niks aan vonden, maar waarvan de instellingen niet gewijzigd zijn.

Al die ruimte om te bewaren zorgt ervoor dat je niks ziet, maar alles bewaart. Het kan interessant zijn voor de toekomst. Misschien, later. Als ik niks te doen heb. dan kunnen we nog naar die film kijken. Er is altijd wat te doen en als je een keer niks te doen hebt, wil je niet naar die film kijken.

Zo ben je lekker bezig met het vergaren, verzamelen en bewaren van dingen. Een nuttige activiteit. Er is nu weer ruimte iets nieuws op te nemen. Dat je nooit kijkt, maar wel hebt.

20 april 2009

Machthebbers

Niet de premier heeft de meeste macht in Nederland, maar de zendercoördinator. Commerciële belangen staan dan boven het publieke bestel. Zo schijnt nu ineens een programma als Ter land, ter zee en in de lucht niet meer te mogen van coördinator.

Jeugdsentiment van veertigers met veel te grote bierbuiken en plukken grijze haren die met kinderlijke pret van een gladde glijbaan het water in glijden. En zo verdwijnt met iedere beslissing van deze despoten die niemand ziet, maar die iedereen kent, een stukje polderlandschap.

Ik ben benieuwd wat voor een programma hiervoor in de plaats komt. Breien met Ank uit Waddinxveen, denk ik. Of tobben met een priester van 't een of ander.

09 maart 2009

Spijt

Vier groepen van twee schrijvers, een cocktail voor de neus en presentator Joost Karhof die nog nooit een boek gelezen heeft. De avond van het boek met schrijvers die het op televisie helemaal niet goed doen. Als ze schreven zoals zij zich presenteren, zou ik nooit een boek van ze openen, zelfs de rug lezen zou zonde van de tijd zijn.

En ik heb spijt, want de anderhalf uur van De avond van het boek, had ik beter kunnen besteden aan het lezen van een boek. Literatuur en televisie lijken zijn meer dan ooit aartsvijanden.

17 februari 2009

Rechtse kerk

De omroep Wakker Nederland moet rechts Nederland een stem geven. De Telegraaf-lezer kan nergens terecht op de Nederlandse televisie is de redenatie van de grootste krant van Nederland.

Ik zag een item van een jakhals bij De wereld draait door waar de Telegraaf-lezer inmiddels een lade clichés open trekt. Zo zou er een eenzijdig beeld zijn op de televisie, de linkse kerk zou alleen aan het woord zijn en het geluid van rechts zou overstemd worden door al het linkse gekwek.

Dat het onzin is, bewijzen meerdere onderzoeken waaronder het onderzoek van André Krouwel van de Vrije Universiteit. Rechtse thema's domineren de voorpagina's van de krant en de opening van het journaal.

Dat Geert Wilders vrijdag Engeland niet binnen kwam, mochten we meemaken door te zien naar een vliegtuig vol met journalisten waar Wilders tussendoor liep.

Strategisch gezien kan de Telegraaf beter meedijen op het televisie-initiatief van Geenstijl. Dan heeft de rechtse kerk meer kans van slagen.

12 oktober 2008

Moorddadig

De martelaren van Gorinchem, Bonifatius of de Gebroeders De Witt. Ze zijn allemaal het slachtoffer van het geweld van een mensenmenigte. Het is dan helemaal niet zo verwonderlijk dat dezelfde mensenmassa op de avonden van de moord op Pim Fortuyn en Theo van Gogh zo kon omslaan in een woede.
Ik ben erg blij met de moordserie van de vader en zoons Blokker. Vanavond zag ik het eerste programma van deze Teleac-serie en ik was erg onder de indruk. Ze halen de actualiteit in de historie en maken hiermee een treffend beeld van de vaderlandse geschiedenis.
Ik vind Nederland in 12 moorden een mooi initatief. Ik houd niet zozeer van de geschiedenis alswel van het verhaal achter de geschiedenis.

11 september 2008

Steffie zeg er iets van

Ze glimlachte en verscheen heel mooi in beeld, maar bleef verder heel stil zitten. De gasten waren interessant genoeg. Ze kreeg soms de ruimte om iets te zeggen en te vragen. Tafeldame Steffie Kouters bakte er weinig van bij De wereld draait door. De redacteur van Volkskant Magazine speelde meer voor tafelplant, dan tafeldame. Wel jammer, want ik kwam zelfs een website tegen die haar één van de beste interviewers van Nederland noemde. Als zwijgen de beste vraag stellen is, dan gaat dit op, maar het irriteerde mij vandaag.

09 september 2008

NRC-kloon

'Hé dat heb ik vanmorgen al in mijn krant gelezen.' Bij het zien van De wereld draait door zag ik Kamagurka met zijn portret van Sanne. Het schilderij hoorde bij een actie van NRC Handelsblad met de vraag 'Wie is dit?' Lezers konden het antwoord geven met een foto van zichzelf of de vermeende geportretteerde. Volgens Kamagurka zou hij per ongeluk Sanne 't Hooft uit Amsterdam hebben geschilderd.
Leuk bericht, jammer dat het dubbelop komt. Het lijkt wel of de redactie van De wereld draait door op zoek naar onderwerpen 's morgens NRC.Next leest en 's avonds het dunnetjes overdoet met NRC Handelsblad. Het lijkt wel of Nederland niet meer onderwerpen voor een dagelijkse televisieshow heeft.
Het programma moet uitkijken om niet teveel een NRC-kloon te worden. Naast de onderwerpen schieten de rubrieken als Fokke en Sukke en de stoel van Pieter Steinz regelrecht uit de humusgrond van de Rotterdamse krant. Jammer, want hierdoor blijven veel zeldzame paddenstoelen buiten het beeld van de redactie en de kijker.

13 augustus 2008

Sportief terrorisme

Dat iemand voor de lol op zondagmorgen een balletje trapt of een paar keer in de week een uurtje holt, kan ik best begrijpen. Ik loop zelf ook een paar keer per week hard en ik vind dat heerlijk.
Dat ik al maanden getreiterd wordt door de sport op televisie en in de krant, krijgt minder en minder begrip. Televisieprogramma's moeten wijken als een paar jongens uit Twente een balletje trappen tegen een paar jongens uit Londen. Avonden teisteren beelden van bezwete mannen in shirtjes vol met schreeuwende reclame het Hollandse televisiebeeld.
Dan zijn er nog die stapels programma's en tijdschriften die plotseling iets met sport moeten doen. Elke judoka blijkt een schoonmoeder te hebben die dan door Libelle wordt geïnterviewd. Elke zwemmer is een geliefde kwijtgeraakt, wat dan uitgemeten wordt in een uitvoerig interview in de EO-gids. Elke hockeyer kan koken en dat krijgt een uitgebreide behandeling in het zoveelste kookprogramma van RTL4.
Waarom al dat gepest en getreiter. Omdat de mensen dat willen, is een veelgehoord argument. Pure kolder. Zet de mensen stront voor met een reclamelabel erop en ze schijnen dat ook te willen. De commercie spint er garen bij en een deel van Nederland trapt daar in. Degene die er het hardst in trappen zijn de publieke omroepen. Die zijn er immers voor iedereen en dat komt mooi uit. Alle adverteerders betalen een potje tussen de F.C.'s van Twente en Arsenal beter uit dan een onschuldig stelletje idiote lama's. Daarom het leuke weg en het verschrikkelijke ervoor in de plaats.
Het is zelfs zo erg dat ik de televisie maar in totale wanhoop heb uitgezet.

01 juli 2008

Horen, zien en zwijgen

Het kan erg leuk zijn om een boek uit 1977 eens op te pakken en te lezen. Horen, zien en zwijgen van Gerrit Komrij werkt dertig jaar na dato nog steeds op de lachspieren. Ik heb het een paar weken in mijn bezit en lees er af en toe een pagina uit. Het boek behandelt het televisiejaar 1976. Gerrit Komrij keek een jaar lang voor NRC Handelsblad televisie. Op zijn eigen wijze doet hij hier verslag van de beelden uit de kleurentelevisie die hij van de krant kreeg.

De televisie is weinig veranderd. Sommige helden van weleer verschijnen nu nog op de buis. Van Ivo Niehe hebben we nog altijd last. Rob de Nijs, Gerard Cox, Martine Bijl en Ben Cramer, ze leven niet alleen, maar ze vertonen hun koppen dertig jaar later nog steeds op het beeldscherm. De prestaties verschillen niet veel met de tegenwoordige tijd.

De ergernissen zijn evenmin veranderd:


Het is mei en ze ontvallen je weer één voor één, de programma's. Geen zinsnede hoor je de afgelopen weken zo vaak op de treurbuis dan 'Voor de laatste maal in dit seizoen ziet u...' [...]
Waarom staat dan de tv vijf maanden op een laag pitje? [...]
De winternonsens is in elk geval voorbij en we krijgen nu de geïnflateerde zomernonsens.

Heerlijk om dit te lezen, want we kijken nu al bijna twee maanden naar herhalingen. Het maakt televisiemakers lui, goede televisieprogramma's zijn uitzondering.

Of sport op televisie:


Sport, of wat daar onder verstaan wordt, is het enige waarvoor op de jammerkast alles moet wijken. Nagenoeg niets kan of mag, maar als er om vier uur 's nachts in Chattanooga, Tennessee, een bokswedstrijd is, dan zien we het.

Of het programma-aanbod:


Elke manager die voor zo'n wanbeleid verantwoordelijk zou zijn, voor het minachten van miljoenen cliënten, was in iedere onderneming, al betrof het een strijkboutenassemblagebedrijf, op staande voet ontslagen. Maar ons omroepstelsel is er op gericht zoveel mogelijk mensen tegelijk te treiteren.

Ik geniet hier van en betreur het dat in onze tijd de kritische geest ontbreekt. Van mij mag Komrij wel weer een jaartje het leed van de treurbuis bespreken.

15 juni 2008

Dictatuur van de minderheid

De wedstrijden Turkije - Tjechië en Zwitserland - Portugal gelijktijdig op twee Nederlandse publieke netten. Bij Studio Sport noemen ze het service, ik noem het een kwelling. Een minderheid pest de meerderheid met sport op televisie. Je maakt mij niet wijs dat iedereen in Nederland dat op televisie wil zien.
Als alternatief bieden de publieke netten detectives in de herhaling op het enig overgebleven Nederland 2. Buiten het gegeven dat ik elke dag een detective niet overleef, betwijfel ik of voetbalhatend Nederland gek is op het oplossen van een moord.

Als de supermarkt zou besluiten om naast bier dat iedereen zou willen drinken, alleen nog cola te verkopen als vochthoudende drank, dan zou iedereen de straat op gaan. Nu gaat alleen de minderheid op straat schreeuwen als Nederland een potje balletje trap wint.

01 mei 2008

Hemelvaart

Hij vond het maar een vervelende dag Koninginnedag. Het instituut waar hij werkte was gesloten en hij kon niet fatsoenlijk over straat lopen. Overal om hem heen werd gefeest. Republikein en publicist Thomas von der Dunk heeft zijn principes, zo liet het actualiteitenprogramma Een Vandaag gisteren zien.
Hij liet zich uiteindelijk door de cameraploeg verleiden naar buiten te gaan en liep over de vrijwel lege vrijmarkt in zijn straat.
Natuurlijk mag iemand zijn principes hebben, maar om nu zo tekeer te gaan tegen deze nationale feestdag. Ik heb een principele atheïst ook nooit zien mokken op Hemelvaartsdag, Tweede Paasdag of Tweede Pinksterdag.
Zelfs principele christenen mokken niet. Zij houden gewoon op de tweede feestdag een extra kerkdienst. Alsof Jezus de tweede dag weer is opgestaan, of de discipelen een tweede dag opnieuw vervuld werden van de Heilige Geest.
De vreemdst eend in de bijt van de christelijke feestdagen is Hemelvaartsdag. Er valt niet zoveel te vieren aan een messias die vertrekt en herdenken is het ook niet helemaal. Zodoende beperkt zich de kerkdienst vaak tot een potje dauwtrappen en mag er zelfs bij de strengere groeperingen een dagje op uit getrokken worden.
Ook voor Thomas von der Dunk was het instituut vandaag gesloten...

21 april 2008

Afgeschermde vrienden

Hyves is een prachtig concept. Het komt misschien het meest overeen met gluren en begluurd worden. Uren van onze levenstijd spenderen we aan dit fenomeen, miljoenen Nederlanders doen het.
De privacy is een onderwerp dat langzaam binnendruppelt bij deze sociale internetnetwerken. Werkgevers zien de werkgeheimen terug in blogjes en krabbels, de belastingdienst controleert het opgegeven inkomen met de opgegeven baan en de politie probeert de dader van een overval te achterhalen via het vriendennetwerk. Laatst zag ik dat bij het Tros-programma Opgelicht?! iemand via Hyves was opgespoord.
Nu zie ik ze steeds meer, mensen die hun Hyves-profiel afschermen. Ik vind het jammer, omdat het concept van Hyves gebaseerd is op die openheid en begluring van mensen en hun gegevens. Zeker, kun je hierbij dingen afschermen, maar toch met mate.
Dat het ook de andere kant op kan slaan bewijzen twee van mijn Hyves-vrienden. Ik zal hun namen omwille van de privacy niet noemen. Het viel mij op wanneer ik hun naam aanklikte, ik niet bij hun profiel kon kijken. Een technisch mankement dat wel weer zou overgaan.
Tot ik het afgelopen weekend aankaarte bij de helpdesk van Hyves. Het antwoord, dat ik zelfs in het weekend de volgende dag kreeg - heel mooi van jullie Hyves - liet mij doorschemeren dat mijn vrienden zich waarschijnlijk hadden afgeschermd voor iedereen, dus ook voor vrienden.
Ik wist niet dat dat kon en ik vind eigenlijk dat dit echt niet kan. Hyves draait toch om de informatie van je vrienden, het krabbelen en lezen van iemands interesses en blog?

06 april 2008

Rotweer

Ik geloof niet in Sinterklaas en ik geloof niet in de weerman. Vanaf vandaag behoor ik tot de afvalligen. Erwin Kroll, Helga van Leur, Reinier van de Berg, Peter Timofeeff (of was het zijn broer Karel?) en Marjon de Hond. Ik gun ze hun baan, maar het lijkt meer en meer op koffiedik kijken.
De hele week zag ik op tegen deze zondag. Het noodweer was over ons uitgesproken. De wolken met regen, onweer en hagel hingen dreigend in de tabellen. Ik vreesde het einde van mijn hardloopcarrière.
Wat een teleurstelling dat ik vanmorgen tussen 10 en 12 enkel de zon op mijn bolletje voelde. Geen spatje van winterse buien overviel mij. Dat terwijl de weerdeskundigen deze dag tot onheilsdag voorspelden.
Het enige leed dat mij trof was de troffy, rally of hoe dat gesjees met auto's, brommers, motors, scooters en scootmobiels ook mag heten. Al de toegangswegen tot fietspaden en natuurgebieden waren afgesloten. Geen lint dat ik niet tegenkwam.

25 maart 2008

Journalist die in beeld staat

Mag een journalist een moraalridder zijn? Ik vroeg het mij af toen ik zojuist Hugo Borst zag bij De wereld draait door. Geïnterviewd werd een vrouw die haar kind alleen rauwkost liet eten. Niets warmde ze op, want dat was slecht voor een mens, vond ze.
Roken is slecht, aan hardlopen zou niet iedereen zich moeten wagen en het eten van een kroketje kan dodelijk zijn. Iemand die bewust kiest voor alleen rauwkost, wekt mijn nieuwsgierigheid. Vandaag stond Hugo Borst met zijn moraal voor mij in beeld. Ik kreeg geen kans om mij een helder beeld van mevrouw te vormen. Hij beschuldigde haar ervan haar kind iets aan te doen door hem aan zo'n streng rauwkostdieet te zetten. Hij maakte zich hierbij ook echt boos. Hij vond dat ze zich moest laten helpen door een psychiater. De vrouw liet zich niet uit het veld slaan en leek zelfs nog wel verder met Hugo Borst in discussie te willen.
Misschien ben ik te nieuwsgierig of te beleefd om mijn mening direct op iemand te ventileren. Een journalist moet kritisch zijn, maar zijn geluid mag niet de geinterviewde overtreffen. Dan gaat hij het debat aan en dat is geen onafhankelijke journalistiek meer.

13 februari 2008

Manfred en Hilmar gestopt

Best wel een schrik vanavond: Manfred en Hilmar stoppen bij Man bijt hond. Ik genoot van de broers uit het Utrechtse Kanaleneiland. Ik had nog maar net een artikeltje over de twee broers geschreven.
De uitzending van vanavond liet niet veel zien van een afscheid. Ik vermoed dat de broers er geen zin meer in hadden. Natuurlijk zijn ze niet een onuitputtelijke bron voor onderwerpen voor televisie. Manfred loopt wekelijks rond op Schiphol en Hilmar kijkt dagelijks zijn favoriete Duitse soapserie Julia - Wege zum Glück. Waar het precies over gaat, weet hij ook niet, maar hij kijkt wel iedere dag.
Het is verschrikkelijk jammer dat de heren niet meer te zien zijn op televisie. De chaos in hun flat en het verschil tussen de twee broers, genoeg inspiratie voor een spannende serie. Ze maken toch iedere dag weer iets nieuws mee en is het nieuw voor hun, dan is het wel nieuw voor mij.

05 februari 2008

Invulling

Je ziet het in de verte naderen. Je bent al te laat. De golf overspoelt je en sleurt je mee. Iedereen praat erover en je wilt dolgraag meepraten. Daarom keek ik zondagavond ook naar de onthulling van Peter R.
Onthulling, over dat woord durf ik nog te twijfelen. Het was meer de invulling van de theorieën van meneer De Vries, weliswaar uit de mond van de vermeende dader. Gaat het hier om een heuse gewetenloze psychopaat of om een tiener die klunzig zijn eigen onschuld in zee gooit?
Zeven miljoen kijkers, zeven miljoen rechters die de jongen minstens tot levenslang veroordelen. Waarvan ik nog het meeste schrok was een psychiater die op de televisie een complete analyse wist te geven van Joran, terwijl hij niet meer gezien had over de jongen dan wij. Als hij altijd zo snel zijn oordeel klaar heeft, mag half Nederland de sticker TBS op de rug geplakt krijgen.
Zeker het zou niet mijn vriend zijn en de televisie-uitzending had allemaal wel een hoog 'Charlie da Silva'-gehalte, waarbij pocherij en grootdoenerij schering en inslag waren. Ik kon vaak het lachen niet inhouden. Het Antilliaans vloog je om de oren. Veel stoerdoenerij en opgeklopte waarheden. Bovendien ontlokte de bestuurder van de auto bomvol verborgen camera's ook één en ander bij de dader.
Daarnaast riepen de 'bekentenissen' meer vragen op dan antwoorden. Wie waren die handlangers en waarom had Peter R ze niet gezocht? Hij maakte het zich wel makkelijk af door te vertellen dat dit een zaak van de politie was. Journalistiek gezien lag het goud voor het oprapen en Peter R had een echte onthulling gehad. De enige fact-check die Peter maakte was de ontdekking van het zandpaadje en de telefoon waarmee Joran zijn handlanger belde.
Nu jaagt iedereen op de man met de achternaam die Peter R wegpiepte, behalve de politie. Volgens mij heeft de butler het gedaan.

30 januari 2008

Manfred en Hilmar

Wat de IJzeren Heinen niet hadden, hebben Manfred en Hilmar wel. Sinds vorige week portretteert Man bijt hond dagelijks de twee broers uit het Utrechtse kanaleneiland. Ze zijn echt geweldig en heel excentriek.
Manfred praat met een Duits accent, hij is Duits van origine. Hilmar spreekt zuiver Utrechts. Ze hebben dezelfde moeder, maar hun verschijning verschilt wezenlijk van elkaar.
De inrichting van de flat schertst mijn grootste verbazing. Vol ontzag zie ik hoe stapels kranten aan weerszijden van Hilmar liggen tegen de rugleuning van de bank. Hoe de stapels zo prachtig blijven liggen, is mij een raadsel. Dan is het computerscherm dat op tafel staat in een wak van stapels papier. Onbereikbaar door de bergen papier ervoor.
Dan is Manfred een groot liefhebber van vliegtuigen. Iedere week brengt hij in de nacht van zaterdag op zondag een bezoek aan Schiphol om te werken. Hij begroet alle grondstewardessen en geeft de dames een uitdraai van de telex met het weer van de komende week.
Vandaag ging Hilmar boodschappen doen en keerde huiswaarts met meerdere kantenklaar maaltijden van de Albert Heijn. Prachtig hoe hij onderweg een gratis bakkie doet. Thuisgekomen wordt aan Manfred gevraagd waarom hij nooit boodschappen doet. 'Ik heb daar de tijd niet voor', zegt hij. Hilmar ontbreekt hem: 'Daar heeft hij het geduld niet voor.'

16 januari 2008

Heel, heel, heel leuk

'Dat is heel, heel, heel, heel, heel, heeeeel, heeeeel heet', zei ik gisteravond bij het eten tegen Doris. Ik had iets teveel opgestoken naar de show Yee-Haa! van Jochem Myjer.

Ik hield mijn hoofd half omhoog en herhaalde het nog een paar keer. Precies zoals Jochem Myjer in zijn show doet. 'Mijn moeder is heel, heel, heel, heel, heel, heel, heeeel klein', vertelt hij als het over zijn rare familie heeft. Doris vond het erg leuk.

Grappig om te zien hoe snel zo'n peuter dat overneemt. Vandaag achtervolgde mijn Jochem Myjer-imitatie mij aardig. Overal verscheen het 'heel, heel, heel, heel' voor.

Ik ben de show weer gaan kijken en zag het prachtige liedje, dat me bijna vrolijk maakte:

Wooohaaa
En ik bloos en ik stotter, zeg iedereen gedag
En ik zing en ik dans, strijk mijn broeken met een lach
En ik fluit en ik neurie, drink chocoladevla
En ik huppel over straat, en roep de hele dag Yeee-Haa!
Want vandaag, is het mijn dag
Is het mijn dag

Want vandaag kan ik alles, ben ik sterker dan B.A.
Vandaag ben ik de Guus Geluk, vandaag zit alles mee
Want nu heb ik de powerrrr, kan ik Asterix verslaan
Vandaag gaat alles lukken, kan er niets de mist in gaan
Want vandaag, is het mijn dag
Is het mijn dag

15 januari 2008

Dini Kantini

Ze is een soort van moeder voor de voetballers van SV Deurne. De kantinejuffrouw van de voetbalclub uit Noord-Brabant. De struise deerne uit Deurne hing aan de biertap van de voetbalkantine. 'Ze noemen me moeder, tante Dien, of Dini Kantini', zei ze voor de camera van Man bijt hond.
Het programma van het kleine nieuws bezocht de voetbalclub omdat de Brabanders het vanavond opnemen tegen Feyenoord. De amateurs ontmoeten de Rotterdammers in een bekerwedstrijd. Wat er gaat gebeuren als ze vanavond winnen, vroeg de verslaggever. 'Ja', zei Dini. 'Van dat-um' en ze hield de tap vast met een glimlach.
Haar lievelingsvoetballer was Ronald Joosten. 'Iedereen is gek op hem, want hij komt echt uit Deurne', gaf ze als motivatie. Er waren zelfs petjes te koop met de tekst: 'Ronald Joosten, wie kent hem niet'.
Ik stel me zo voor om het op een shirt af te drukken en daarmee dan rond te lopen. 'Wie is Ronald Joosten?' krijg ik dan als vraag toegeworpen. En dan zou ik heel vinnig antwoorden: 'Tja, ik zou het ook niet weten'.