Wat was het weer toen ik geboren werd?

Zonsondergang boven Almere op 24 augustus 2010

Wat was het weer eigenlijk toen ik geboren werd? Zo hoorden wij op de verjaardag van mijn broer steevast mijn oma vertellen over het koude weer dat toen over Nederland trok. Het was zo koud en er lag zoveel sneeuw dat de treinen nauwelijks reden, vertelde ze erbij. Zelfs een taxi naar het ziekenhuis was niet te regelen. Zo glad was het.

Een mooi verhaal, maar vaak treedt na verloop van jaren de verdichting op. Een centimeter sneeuw verandert in een meter en mager nachtvorstje transformeert in een Siberische kou. Voor de feitelijke informatie hoef je niet meer bij je ouders of grootouders te zijn, want je kunt terecht op de prachtige website weatherspark.com. Typ de geboorteplaats, provincie en land in en je kunt jaren terug. Voor Nederland tot 1 januari 1973.

Slippartijen in Marseille

Peter Timofeeff liet zijn weerbericht vandaag verglijden in zijn accent. Hoe kouder het is, hoe sterker het accent los komt. Zo had hij het vandaag bij zijn weerbericht over slippartijen in Marseille. Het klonk als een heus gedicht.

Wie is daar aan komen rijden
in de straten van Marseille
Het is de bijrijder
van Marseille

He lo hop, he lo vo
draag de weg verder
op het witte geluk
dat onder het sleetje glijdt

Zolang de slippartijen
van het lichte Marseille
over de zachte dijen glijen
en de sneeuwpoppen kleien

Korte dagen

Als de dag een groen papiertje was
en de regen voor viool speelde
dan neuriede de wind van herfst
en ademde de avond een koele bries

Maar de dag blijft hangen in een groef
gedachten en voorwendsels die de avond
vergeten en een grote leegte proberen
achter te laten in dit kille vers

Nu de dagen zeggen dat het licht op raakt
en de warmte zichzelf een das trakteert
vergeten de allerarmsten dat het eens
voorjaar was en genoeg brood

Strandweer

Het weerbericht wilde roet in het eten gooien, maar het weerbericht loog. Gelukkig lieten wij ons niet van de wijs brengen en fietsten vanmiddag naar het strandje aan het Weerwater. We gingen bij het Lido zitten.
Wat een heerlijk strandje. Het water voelde wat fris aan. Als je eenmaal door was, was het lekker. Terwijl het zand tussen mijn tenen kroop en de zon op mijn buik scheen, voelde ik mij even gelukkig. Wat mooi dat we zo dicht bij huis, zo lekker kunnen zwemmen. Het geluk duurde eventjes want Doris rende alweer naar het water toe.

Rotweer

Ik geloof niet in Sinterklaas en ik geloof niet in de weerman. Vanaf vandaag behoor ik tot de afvalligen. Erwin Kroll, Helga van Leur, Reinier van de Berg, Peter Timofeeff (of was het zijn broer Karel?) en Marjon de Hond. Ik gun ze hun baan, maar het lijkt meer en meer op koffiedik kijken.
De hele week zag ik op tegen deze zondag. Het noodweer was over ons uitgesproken. De wolken met regen, onweer en hagel hingen dreigend in de tabellen. Ik vreesde het einde van mijn hardloopcarrière.
Wat een teleurstelling dat ik vanmorgen tussen 10 en 12 enkel de zon op mijn bolletje voelde. Geen spatje van winterse buien overviel mij. Dat terwijl de weerdeskundigen deze dag tot onheilsdag voorspelden.
Het enige leed dat mij trof was de troffy, rally of hoe dat gesjees met auto's, brommers, motors, scooters en scootmobiels ook mag heten. Al de toegangswegen tot fietspaden en natuurgebieden waren afgesloten. Geen lint dat ik niet tegenkwam.