Zonsondergang bij het Weerwater

Speciaal vanavond voor de zonsondergang naar het Weerwater gefietst. In eerste instantie leek het een beetje vruchteloos te worden. De bewolking gaf weinig krimp om de rode gloed te laten overheersen. Elke avond is de zonsondergang weer anders.

Tijdens de wedstrijd Nederland-Denemarken

Voor iemand die niet van voetbal houdt, is deze tijd niet echt een geweldige tijd. Natuurlijk gun ik iedereen zijn pleziertje. Als iemand het heerlijk vindt om naar een potje balletje trap te kijken, dan houd ik hem echt niet tegen. Maar om mijzelf nu te vermoeien met het kijken naar 2 keer 11 heren die een balletje heen en weer schieten. Dat gun ik mijzelf niet. Zeker niet op mijn vrije dag.

Melvin en Claudia

Melvin - Claudia staat in grote letters op het kleed- en toilethokje bij het strandje aan het Weerwater. De rode spuitbus spoot de rest van de verf op aan de vorm van een hart die om de twee namen gecirkeld staat. Geen ruimte van het kleedhok is meer over, alles is vervuld van Claudia en Melvin.

De gele deuren staan volgekalkt met namen en liefdes waarvan een groot deel verlopen is. Verloedering noemen ze dat, als een huisje volgespoten is met graffiti en de ene letter de andere overschreeuwt. Melvin en Claudia hebben gewonnen, want de eenzame hardloper ziet deze namen hem toeroepen.

Het strand ligt aangeharkt en schoon voor het water. Een vrouw ligt op haar zij, naast haar zit een klein jongetje. Verder is alles verlaten en streelt het water zachtjes over het aangeharkte strand.

Wak

Als een ijsbeer gehuld in lagen kleding hol ik langs het weerwater. De schemering maakt het ijs tot een spiegel van de stad. Het silhouet tekent haar vorm op het bevroren water.
Een verdwaalde schaatser glijdt over het ijs. Zijn lange schaduw haalt het zicht op zijn route weg. Hij passeert rakelijks een wak, ik zie het ijs zachtjes golven zo met de rode zon op de gladheid.

Ik vraag me af wat ik zou doen als hij in het water verdwijnt. Zou ik hem redden, of aan zijn lot overlaten? Ik hol de hoek om. Hij is uit mijn zicht, mijn vraag zakt weg in het wak van mijn verantwoordelijkheidsgevoel.

Thuiskomst van de IJsbeer.

Water en vuur

Licht, vuur en veel knallen speelden aan het begin van mijn hartlooprondje bij het weerwater. Een heuse kleurenpracht van groen, geel en goud weerspiegelde zich in het water.
Ik holde de groep toeschouwers voorbij en vroeg mij af waarom dit niet met Oud en Nieuw gebeurt. Gewoon met z'n allen kijken naar een machtig schouwspel van water, vuur en knallen. Dat scheelt heel wat gewonden, verdriet, gevaar en tandengeknars.
Ik hoorde Händels Water Music in de knallen, met daartussen een paar Royal Fireworks. Hoe mooi kan vuurwerk zijn.

Radiografisch bestuurbare zeilboot

Een rijtje van vier mannen stonden op het ponton over het water heen. Vier miniboeien dreven in het water, bovenop het piepschuim klemde een oranje haakje. Vier kleine zeilbootjes voeren achter elkaar aan. De mannen pielden met de koude vingers aan een bedieningspaneel.
De mannen konden zo van een schip komen. Ze waren bonkig van uiterlijk, droegen stuk voor stuk een donkere coltrui waarvan de kraag nauw aansloot tegen de baard. De sneeuw viel ondertussen op het parcours, een scheepje dreef van de waterkant af. Deze zeilboot lag duidelijk achter op de rest.
De zeilen stelden keurig bij met de windrichting. Kleine, smalle draadjes trokken de zeilen strak en lieten de bootjes mooi laveren door het winterse Weerwater. Op de zeilen stond een nummer. 'NL' meende een zeil alsof de andere bootjes van hot naar her waren verscheept.

Ik dacht aan het liefdesliedje over de radiografisch bestuurbare zeilboot van Brigitte Kaandorp. Glimlachend holde ik mijn tocht verder. De sneeuw veranderde langzaam in hagel en zette zich wat verderop om in koude regen.

Strandweer

Het weerbericht wilde roet in het eten gooien, maar het weerbericht loog. Gelukkig lieten wij ons niet van de wijs brengen en fietsten vanmiddag naar het strandje aan het Weerwater. We gingen bij het Lido zitten.
Wat een heerlijk strandje. Het water voelde wat fris aan. Als je eenmaal door was, was het lekker. Terwijl het zand tussen mijn tenen kroop en de zon op mijn buik scheen, voelde ik mij even gelukkig. Wat mooi dat we zo dicht bij huis, zo lekker kunnen zwemmen. Het geluk duurde eventjes want Doris rende alweer naar het water toe.