Hoezo is die nieuwe cd niet op voorraad?

Op de website van muziekliefhebber Erwin Blom een interessant fenomeen: de platenzaak die je felbegeerde cd niet heeft. Ook al is het een productie die met een marketingactie wijd verspreid is onder het publiek, zoals de nieuwe cd van De Jeugd van Tegenwoordig. Niemand heeft het. Erwin Blom is zijn halve zaterdag op pad.

Ik heb het vaak gehad dat ik stad en land afreed op zoek naar die ene cd of dvd. Zo zocht ik een jaartje of 2 terug naar de dvd Chickenrun. Ik bezocht Van Leest, Free record Shop en de Mediamarkt. Maar geen van de concerns kon mij het felbegeerde schijfje geven.

De laatste zonsondergang

Zonsondergang zoals vanavond zichtbaar vanaf het Stadshart Almere

Het experiment van de zonsondergang die ik elke avond fotografeer, is heel geslaagd. Zo geslaagd dat ik vanaf morgen een wolkenblog start. Op http://wolkenhemel.blogspot.com/ kun je terecht voor de zonsopkomsten, zonsondergangen, wolkenhemel, regenwolken, regen, hagel, sneeuw en gouden regen. Kortom, alle natuurverschijnselen zullen daar samenkomen.

Zo blijft op http://hendrik-jandewit.blogspot.com/ een beetje meer ruimte voor beschouwingen, boeken, lezen, leven en andere dingen die op mijn pad komen.

Zonsondergang bij het Weerwater

Speciaal vanavond voor de zonsondergang naar het Weerwater gefietst. In eerste instantie leek het een beetje vruchteloos te worden. De bewolking gaf weinig krimp om de rode gloed te laten overheersen. Elke avond is de zonsondergang weer anders.

De laatste zondagmiddag voor de vakantie

De laatste zondag voor de zomervakantie. Al is het vandaag wat koeler, de warmte drukt flink in het Stadshart van Almere. Ik rijd met 2 cd's en een boek naar de bibliotheek. Ze konden niet meer verlengd worden en ik vrees allerlei boetes als ik te ver weg ben om ze snel terug te brengen.

Opbouw Pinksterkermis op Esplanade

De kermis in Almere Stad wordt druk opgebouwd. Ik liep er vanmorgen even rond. De locatie is omstreden vanwege de ligging bij het ziekenhuis en omdat de ondergrond in de praktijk onpraktisch blijkt.

Droge kunst

Vanmorgen liep ik eventjes over de kunstmarkt. Nog niet alle standhouders waren aanwezig. Ik zag nog wat lege kraampjes. Anderen waren al druk bezig met opbouwen en trotseerden de regen.

Stephen Sanders en de Almeerse verhalen

Stephan Sanders woont nu al een week of 4 in Almere om over de stad te gaan schrijven. Vorige week zaterdag besteedde het programma Een vandaag aandacht aan zijn presentie in Almere. Dit gebeurde in de rubriek De week van... Dinsdag en donderdag was een verslaggever met de schrijver op 3 plekken in Almere geweest.

Trust me

In de computerwinkel vanmiddag voor een webcam. Er stonden heel veel van die dingen in het schap, hoofdzakelijk van de merken Trust en Logitech. De prijs van de Trust lag beduidend lager dan de Logitech.

Ik vroeg de verkoper wat het verschil was tussen de twee. 'Van de Logitech kun je meer op aan', zei hij. Daar wilde ik wel opheldering over. 'Dat je er langer mee doet en dat hij betrouwbaarder is. Je hebt er minder storingen mee.'

'Wat bedoel je ermee, stoort die ander dan?' 'Ja, er is een kans op. En met die doe je minder lang', hij wees naar de Trust die blijkbaar niet zo betrouwbaar zou zijn als de naam deed geloven. 'Dus die is onbetrouwbaar en je doet er minder lang mee.' 'Sommige mensen gaan er nogal wild mee om', meende hij. 'En als ik er nu voorzichtig mee ben?' Ik voelde boosheid opwellen. Hij rekende mij tot een groep mensen die niet zuinig is op zijn spullen.

'Ach, doe die Logitech maar', zei ik snel en wees naar de middenklasser in de prijs. Met geluid. Ik overhandigde het geld en ging maar snel weg. Advies zoeken kon ik beter ergens anders.

Plastic ringbandje

Ik zocht een kopieerwinkel om een paar van mijn boekkopieën te binden. Ze leven al jaren in een plastic hoesje. Bij het lezen laat ik de losse vellen door mijn handen gaan. Ik was het zat toen vanmorgen weer met een pak papier op mijn schoot lag.

De winkel in de straat waar ik twee jaar terug nog van alles had gekopieerd, was verdwenen. Het uitzendbureau dat eerder slechts één pand breed was, had het kopieerwinkeltje opgeschrokt in de vraag van voor de kredietcrisis.

Ik belde Inge, zij haalde van internet een kopieerwinkel op de Grote Markt, maar ook daar had een kapper het pand opgeschrokt. Ik vroeg mij af hoe het kon dat in het centrum van Almere Stad geen kopieerwinkels zijn.

Iedereen heeft toch wel iets te kopiëren, of in te binden? Waarschijnlijk hebben de printers, gecombineerd met een scanner en een kopieermogelijkheid, deze winkels overbodig gemaakt. Het ontbreken van studenten heeft waarschijnlijk de doodsteek gegeven.

Pinnen

Een mooi initiatief natuurlijk van burgemeester Jorritsma om de winkeliers te adviseren hun kopers met PIN te laten betalen. De actie Cashless was donderdag. Het PIN-pakket dat Jorritsma uitdeelde aan de winkeliers moet de middenstand voor overvallers minder interessant maken.

De trein adviseurs en buitenlui zag ik donderdagmiddag langskomen. Voorop tufte de locomotief Jorritsma met achter zich de wagons van film- en fotocamera's met wat blocnotes voor de belangrijkste notities. Het werd al donker en ik vroeg mij af wat dit te betekenen had. Het was de PIN-actie dus.

Een heel goede actie, pinnen zorgt voor minder contant geld wat zowel voor winkeliers als kopers veiliger is. De oude vrouwtjes lopen namelijk met een volle geldbuidel op zak ook een grote kans overvallen te worden.

Maar je moet dan wel kunnen pinnen. Afgelopen week kon ik twee keer niet pinnen in een winkel in het Stadshart vanwege storingen. Zo adviseer je mensen iets te doen dat helemaal niet kan. Ik liep met weinig contant geld in mijn zak, maar moest mijn zakken alsnog vullen bij een bankautomaat. Met alle risico's voor mij en de winkelier.

Vergeefs de avond in

De hondenbrokken waren op en moesten hals over kop worden opgehaald. Ik zag hoe de zon de middag in avond veranderde en wilde het vastleggen. Mijn mobieltje hielp mij daar niet genoeg bij en de dichtkunst liet me eveneens in de steek.
Vergeefs de avond in

Een gat licht tuurt door de wolkenberg
het vliegtuig vliegt recht het massief in
en schuilt in de grot van rode stralen

De wolk fladdert zich een berg
ver weg en ik zie de schilder donkere
vegen maken omdat hij zich vergist

Het is te vroeg voor avondrood
en een berg ademt zo zwaarmoedig
terwijl de middag in avond verandert

Mijn mobiel klikt vergeefs op de lege brug
en maakt het licht lichter en het donker duister
de belichting vertelt een ander verhaal

Dan het mijne terwijl de avond nu echt valt
en de schemer zegt de verkeerde woorden
voordat iemand anders dit kan zien

Niemand kijkt op de wolken in en maakt
er bergen van, of een schilder die veegt
en het tafereel zonde van zijn doek vindt

Nog voor ik thuis kom probeer ik de beelden
in woorden te vertalen, maar nog voor ik de
deur opendoe hoor ik de televisie schallen

En het ijs moet in de vriezer en ik moet iets
meenemen en niet vergeten
de wolken verdwijnen in de rook van thuis

Ik vergeet wat ik zag voordat een woord
mij vertelt wat het geweest is en ik zojuist
alleen het boodschappenlijstje weet

Vergeefs de avond in

Overleeft de (betere) boekwinkel Almere?

De boekhandel Selexyz Scheltema is in Almere gekomen op het moment dat De Ark een veel grotere winkel betrok. Ze liggen beide op een honderd voetstappen van elkaar verwijderd in het nieuwe Stadshart. Beide kampen met een laag bezoekersaantal. Te laag om te overleven.
De Ark betrekt binnenkort een kleiner pand wat verderop, waar de loop beter is, volgens de eigenaar. Scheltema zit dit jaar uit in de hoop op betere tijden, maar overweegt sluiting, hoorde ik vandaag in wandelgangen.
Leiden is een kleinere stad, maar die telt meer boekhandels dan Almere treinstations heeft. Het boek lijkt uitgeteld in Almere. Ik zou hier gedachten kunnen loslaten dat Almere een stad is die alleen in materiële behoefte voorziet, maar niet bijdraagt aan de geestelijke verdieping. Dat doe ik niet, vooral omdat ik dat niet geloof.
De oorzaak ligt wat mij betreft aan de inrichting van beide zaken. Als ik nu naar binnen kijk in beide zaken, dat slaat vooral kilte mij in het gezicht. Er worden geen boeken verkocht, maar ruimte waar af en toe een boek tussen ligt. Selexyz is daar heer en meester in. De winkel is zo hoog. De gedachte dat daar boeken zouden kunnen staan, kwelt mij als ik in de zaak sta.
De Ark bezit eveneens een kille uitstraling. Hier spelen kleurcombinaties en een verschrikkelijke trap direct bij de ingang, een rol. Misschien een lust voor het oog voor een kledingwinkel, maar een boekwinkel moet toch wat kneuterigheid, oubolligheid en vooral saaiheid uitstralen. Zelfs op een hete zomerdag heb je het koud in deze winkel. Niet vanwege een te koud afgestelde airco, maar vanwege interne kilte.

Een boekwinkel in Almere kan alleen doorbreken door terug te vallen op idealen van een heuse boekwinkel. Dat betekent zeer deskundige verkopers, die slagvaardig inspringen op behoeften. Gezelligheid, een gratis kopje koffie en wat professioneel geleuter erbij van de boekverkoper. Veel avondjes met schrijvers willen ook helpen en fysiek gezien een warme uitstraling. Zodat een warme zomerdag echt warm aanvoelt in de winkel. Terugkeer van een uitdagende etalage, dat aansluit bij de tijd van het jaar, zou evenmin misstaan.
Alleen dan redt een boekwinkel het in Almere. Anders halen de Almeerders hun boeken wel in Amsterdam, Naarden, Hilversum of Utrecht, waar wel zulke boekwinkels zijn.

Yeah, but, no, but

Ze slenterde achter een kinderwagen met trage pas. Een te klein trainingsjasje kleurde groen haar ronde figuur af. De volle borsten drukten de open rits verder naar beneden. Ze leken ieder moment uit het jasje te kunnen barsten.
In de wagen lag een kind, goud omhelsde de hals van het meisje en naast haar slenterde een slungel van een kerel. Hij droeg een donkerder trainingspak, zonder de witte strepen op de mouwen.
'Yeah, but, no, but', hoorde ik opkomen in mijn gedachten. Ze kauwde kauwgom en staarde leeg de verte van de winkelstraat in. Ze bestaan echt de Vicky Pollards van de comedieserie Little Brittain. Misschien is dat de kracht van de serie, je kunt de karakters gewoon in het echt tegenkomen. Net als ik gisteren, midden in het centrum van Almere.
Ik draaide me even om toen ze gepasseerd was. Het vet rond haar billen sidderde bij iedere stap in de groene trainingsbroek. 'Yeah, but, no, but', hoorde ik bij iedere stap die ze zette.

Paradijsje

Bij het speuren op de verschillende nieuwssites omdat mijn werkgever de laatste dagen wat vaker in het nieuws is, trof ik een foto van het Almeerse Stadshart. Ik herkende deze nieuwbouw uit duizenden: uitstekende daken, veel lucht, een grond van stijgende tegels en een hoogbouw met scherpe punten in felle kleuren achter een waas van glas.
De inzet van de foto stemde mij minder vrolijk: een verkiezing voor de lelijkste plaats op de wereld. Het argument erbij: 'het eerste wat in me opkwam bij de vraag naar de lelijkste plek ter wereld! Al sinds het werd gebouwd in de jaren 70 het toppunt van doodsheid'.
Erg gemakkelijk Almere te nomineren voor de lelijkste plek van de wereld. Bovendien spreekt de spreker hier meer vooroordeel dan een heus oordeel uit. Voor mij is Almere een paradijsje. Als ik hardloop en het vele groen mijn longen binnenstroomt, geniet ik van de plaats waar ik woon. Dan schud alleen mijn hoofd van links naar rechts in een herhaling voor dergelijke opvattingen.