Stef Bos

Ik was aan het hardlopen, het was nog ochtend en ik genoot van de rust. Niemand aan het fietsen, iedereen op het werk of thuis voor de televisie. Verder alleen ik en het tikken van de schoenen op het asfalt
Ik holde langs De Paviljoens bedacht dat de anderhalve meter hoge palen een heuse watervloed niet zouden weren en zag hoe de dunne blaadjes aan de bomen hun kleur verloren.
Een reiger stond op het betonnen muurtje in het tunneltje dat fietspad van de gracht scheidde. In onze richting tufte het baggerbootje van de gemeente. Het ding heeft eerder iets van een modderschuit. Vooruit priemen pinnen naar voren om fietsen en ander metaal leed uit het water de kant op te dreggen.
Het geluid uit de transistorradio galmde over de ochtend en het water. De reiger vloog weg, hem werd de herrie teveel. Ik hoorde de stem van Stef Bos. Wat hij zong, hoorde ik niet, maar ik voelde de regel noten verder naar binnen gaan dan mijn oren.
Hetzelfde gebeurt nu met Sigur Ros. Ik versta de woorden niet, maar voel hoe de noten mij verheffen in weemoedigheid.
Misschien hoort melancholie bij dit jaargetijde.

Vergeefs de avond in

De hondenbrokken waren op en moesten hals over kop worden opgehaald. Ik zag hoe de zon de middag in avond veranderde en wilde het vastleggen. Mijn mobieltje hielp mij daar niet genoeg bij en de dichtkunst liet me eveneens in de steek.
Vergeefs de avond in

Een gat licht tuurt door de wolkenberg
het vliegtuig vliegt recht het massief in
en schuilt in de grot van rode stralen

De wolk fladdert zich een berg
ver weg en ik zie de schilder donkere
vegen maken omdat hij zich vergist

Het is te vroeg voor avondrood
en een berg ademt zo zwaarmoedig
terwijl de middag in avond verandert

Mijn mobiel klikt vergeefs op de lege brug
en maakt het licht lichter en het donker duister
de belichting vertelt een ander verhaal

Dan het mijne terwijl de avond nu echt valt
en de schemer zegt de verkeerde woorden
voordat iemand anders dit kan zien

Niemand kijkt op de wolken in en maakt
er bergen van, of een schilder die veegt
en het tafereel zonde van zijn doek vindt

Nog voor ik thuis kom probeer ik de beelden
in woorden te vertalen, maar nog voor ik de
deur opendoe hoor ik de televisie schallen

En het ijs moet in de vriezer en ik moet iets
meenemen en niet vergeten
de wolken verdwijnen in de rook van thuis

Ik vergeet wat ik zag voordat een woord
mij vertelt wat het geweest is en ik zojuist
alleen het boodschappenlijstje weet

Vergeefs de avond in