De gracht in het najaar

De kauwtjes in de bomen voor het huis

In deze tijd van het jaar moet ik altijd terugdenken aan de tijd dat we op zoek waren naar een huis. We kwamen in Almere terecht. We hadden net een huis bekeken aan het Hilversumpad en toen doemde het beeld van de gracht met de kale bomen op. Eigenlijk best een troosteloos beeld, maar tegelijkertijd boordevol met verwachtingen. Ons droomplekje verrees temidden van al die kaalheid.

Gele ginkgo in de herfst

De Ginkgo-bladeren kleuren nu innig geel

Hoe snel de Ginkgo Biloba in de achtertuin geel kleurt. Een week geleden schreef ik over de kleurschakeringen van mijn Goetheboompje. Nu is de schakering vervallen en kleurt de hele boom diepgeel. Het is een prachtig gezicht hoe zo'n boom binnen twee weken transformeert van groen naar geel. Ik ken weinig bomen die zo geel kleuren.

Wat kan de herfst toch schitterend zijn.

Ginkgo in herfsttinten

De Ginkgo Biloba in de achtertuin in herfsttinten

De Ginkgo in de achtertuin is in de herfst op zijn best. Zeker op dit moment als de bladeren kleuren van diepgroen naar heldergeel. De laatste kleur is werkelijk prachtig en de bladeren vallen in alle verschillende stadia van de boom. Het geeft een mooi gezicht. De blaadjes die volgens Goethe schizofreen zijn en waar ik bij het planten van de boom al over schreef.

Ik ben gek op herfstbladeren. Niet iedereen houdt ervan. Zo zag ik vanmorgen vroeg mijn overbuurman al druk in de weer met een professionele bladblazer om zijn tuin van de herfst te ontdoen. Dat is voor mij de ontkenning dat de dood bij het leven hoort. Alsof elke dag de zon moet schijnen en het nooit mag regenen of koud mag zijn.

Kastanjes

De kastanjes van Doris (foto: Doris de Wit)

In huis zijn 2 kastanjeverzamelaars: Doris en ik. We halen dagelijks enkele handen vol met de vruchten naar binnen. Omdat ze nogal vochtig zijn liggen ze te drogen in de huiskamer. Als ze droog zijn, kunnen ze in de dozen. Ook maakt Doris er allerlei kunstwerken van.

Buiten lezen

Lezers op het bankje bij de Haagse Hofvijver

Lezen is een fantastische bezigheid. Buiten lezen is nog leuker. Als dan een vrouw buiten zit te lezen, ontstaat er een geweldige symbiose. Dan combineren zich 2 buitengewone werelden die ergens niet de mijne zijn.

De eerste echte paddenstoel: rood met witte stippen

Ruwe stormen en de eerste paddenstoelen. De herfst lijkt al een maand eerder te zijn ingetreden. Door dit herfstbos fietste ik zondag met Doris een rondje. We stoten op de eerste paddenstoelen. Naast de inktzwammen passeerden we ook 2 echte paddenstoelen: rood met witte stippen. Het zijn de eerste dit jaar, zei ik tegen Doris. Volgens haar waren dit de eerste echte paddenstoelen die ze in haar leven zag.

De rest van de route naar de caravan terug, hebben we gelijk maar het lied van de paddenstoelen gezongen, rood met witte stippen. Met kabouter Spillebeen die er op zat te wippen.

Grijnzende wezens schijnen mij aan

Door het raam staren mij twee oranje wezens aan. Ze schijnen in een lichte grijns naar mij. Het zijn de uitgeholde pompoenen. Ook ik ontkom niet aan de modegril van Halloween. Tegelijkertijd geven de najaarsvruchten een vrolijke tint aan de herfst.

Zaterdag trof ik bij het hardlopen in Delden een pompoenenstalletje langs de weg. We zijn er gisteren op de terugweg naar huis langs gereden. Doris koos het kleinere model uit, wij haalden de grote jongen eruit. Het zijn zware jongens, die een plekje kregen achter mijn stoel in de auto. Daarnaast koos Inge nog een dozijn kleinere kalebassen.

Het uitbenen van de pompoenen

Thuisgekomen moest de boel worden uitgehold. De houdbaarheid van die uitgebeende gevallen schijnt een week of twee te zijn. Nadat al het vruchtvlees eruit was gehaald, volgde het creatieve proces dat Inge samen met Doris tot een heel aardig resultaat wist te brengen.

De angstaanjagende wezens in het daglicht aanschouwd

Doris bij de uitgeholde pompoenen, vlak voor zonsondergang

Hoe mooi ziet het er niet uit in het donker.

Witte mist

De mist bekrast de bomen
en het gras van waar we zaten
Het was voorjaar en de bijen
zongen een liedje tussen de bloemen

Nu waait de koude het warme
gras van toen weg en drukt
de bladeren wat harder
tegen het zompige groen op de grond

We aten een broodje, hingen
de ruggen tegen de barst
en droomden van het mooie weer
dat zo krachtig onze nekken omhelsde

De leegte roept de herinnering
en zegt dat het tijd is
van verder gaan en niet meer omzien
voordat de koude voeten stil staan

De honden zijn weg en kruipen
in de schulp van de winter
die sneller komt dan gaat
en daar zitten onmogelijk maakt

Nog één keer kijk ik om
terwijl de wolkjes voor mij
uit blazen en de tranen tralies
maken in blokjes grijs en witte mist

Schilder

Als ik kon schilderen, zou mijn geluk in de herfst niet op kunnen. De tinten die overal te zien zijn. De bomen die langzaam ontbladeren en de kleuren van de hemel die daar zachtjes overheen wrijven.
Zo reed ik laatst over de Veluwe en voelde me melancholisch en gelukkig tegelijk. De bomen op de camping dragen kleren in geel, bruin en rood. De grond is bezaaid met deze tinten en de lucht ruikt naar vocht en humus.
De laatste dagen duwen en trekken wind en regen de laatste blaadjes van de bomen. Nu is het avondrood nog mooier te zien vanuit het raam van mijn studeerkamer. Dan wens ik dat ik met kwast en doek het beeld kan vasthouden wat ik zie: wuivende takken en daarachter het donker van de vallende avond, een laatste streep licht van de dag die nu echt afscheid neemt.

Geel Ginkgo'tje

De herfst slaat toe in de achtertuin. Mijn Ginkgo'tje heeft mooi gele bladeren gekregen, die verspreid op het tuinpad liggen. Elke ochtend dat ik naar mijn werk ga, denk ik even aan Goethe en voel mijzelf een Ginkgoblad, gespleten en toch één.

Stef Bos

Ik was aan het hardlopen, het was nog ochtend en ik genoot van de rust. Niemand aan het fietsen, iedereen op het werk of thuis voor de televisie. Verder alleen ik en het tikken van de schoenen op het asfalt
Ik holde langs De Paviljoens bedacht dat de anderhalve meter hoge palen een heuse watervloed niet zouden weren en zag hoe de dunne blaadjes aan de bomen hun kleur verloren.
Een reiger stond op het betonnen muurtje in het tunneltje dat fietspad van de gracht scheidde. In onze richting tufte het baggerbootje van de gemeente. Het ding heeft eerder iets van een modderschuit. Vooruit priemen pinnen naar voren om fietsen en ander metaal leed uit het water de kant op te dreggen.
Het geluid uit de transistorradio galmde over de ochtend en het water. De reiger vloog weg, hem werd de herrie teveel. Ik hoorde de stem van Stef Bos. Wat hij zong, hoorde ik niet, maar ik voelde de regel noten verder naar binnen gaan dan mijn oren.
Hetzelfde gebeurt nu met Sigur Ros. Ik versta de woorden niet, maar voel hoe de noten mij verheffen in weemoedigheid.
Misschien hoort melancholie bij dit jaargetijde.

Lente in de herfst

Het is herfst maar toen ik aan het eind van de middag met Doris in het park liep, voelde het als voorjaar. Wat is het verschil tussen herfst en voorjaar. Het ene is voor de zomer, het andere na. Nu bladeren de bomen leeg, dan zijn ze leeg en worden ze vol.
De temperatuur voelde nog lekker warm, een jongen en een meisje knuffelden op het heuveltje van het Manifestatieveld. Verderop stonden twee boomstronken alsof het oude mannetjes waren die achterover leunden.
De kleuren zijn zoveel mooier dan het voorjaar. Het geel, rood en bruin triomfeert. Heel even voelde ik me als in het voorjaar, terwijl ik wist dat het nu juist bijna voorbij is. Misschien dat je dan meer geniet, dan met het idee dat het nog allemaal mooier wordt.

De grote trek

Een hele zwerm spreeuwen overvalt het voederhuisje. De stukjes brood die ik er vanmorgen heb neergelegd, worden in een paar halen opgepikt. Alsof het niks is dat er lag.
De Filistijnen komen over u, of een plaag met de sprinkhanen. De zwerm spreeuwen die ons huizenblok overmeestert, doet aan Oud-Testamentische taferelen denken. Ze hebben zich verzameld op het dak waar vorige week een dakkapel werd geplaatst.
Ze zijn op weg naar het verre Zuiden. De broodkorrels zijn broodnodig voor de barre tocht, in het hier en nu door wind en regen. De tussenstop duurt niet lang, want als ik even later weer uit het raam kijk vanaf een dampend bord zuurkool, ziet de wereld eruit of er niks gebeurd is.
De poep die overal verspreid ligt, doet beter weten..
.

Korte dagen

Als de dag een groen papiertje was
en de regen voor viool speelde
dan neuriede de wind van herfst
en ademde de avond een koele bries

Maar de dag blijft hangen in een groef
gedachten en voorwendsels die de avond
vergeten en een grote leegte proberen
achter te laten in dit kille vers

Nu de dagen zeggen dat het licht op raakt
en de warmte zichzelf een das trakteert
vergeten de allerarmsten dat het eens
voorjaar was en genoeg brood

Overvallen

Ineens was hij daar dan: de herfst. Aan het begin van de avond, de zon ging onder en trok een lucht in de herfsttinten. Toen ik het bos in holde, was het moment er. Ik zag kalende bomen en de duisternis van de vroegvallende avond. Het maakte mij somber, want de herfst won terrein. De kou wolkte omhoog in vochtige kringels.
Ik vroeg mij af hoe dat ineens kon. De herfst is al meer dan een maand oud, maar drong niet tot mij door. Het trouwe moment van hardlopen verschoof met de komst van de wintertijd en gelijk veranderde voor mij de beleving. Aan mij openbaarde zich de herfst. Plotseling en onverwacht...