Geen stroom

Het leven van een trotse caravaneigenaar gaat niet over rozen. Na een inbraak en kapotte waterleiding van het voorjaar, is het nu de beurt voor de stroom. In het keukengedeelte, de douche en de slaapkamer van Doris is geen stroom. Het is zo'n vervelende ontdekking die je doet 3 weken na het laatste bezoek. Het gebeurt dan ook nog na een reis van anderhalf uur.

Ik heb de oorzaak niet kunnen achterhalen. We hebben maar een noodleiding gelegd bij gebrek aan beter. Hoe het precies gebeurd is? Geen idee, daarover tasten we in het duister. Het gebeurt allemaal wel op een essentiele plek: in het hart van de caravan.

Een trotse bezitter van een caravan heeft het niet makkelijk hoor...

Het spel van licht en kleuren

Het mooie van een zonsondergang is dat het een spel met licht en kleuren oplevert. Of de hemel nu helderblauw is of vergeven is van de wolken, het zorgt altijd voor een unieke beleving die op een of andere manier anders is dan de vorige dag. De kleur van de hemel is namelijk niet alleen afhankelijk van wolken, het vochtgehalte in de lucht, maar ook van stofdeeltjes en de samenstelling van de lucht.

Oranjekoorts in Delden

De temperatuur stijgt al snel tot koortshoogte en de wedstrijd ligtniet ver voor ons. Als je de oranjekoorts wilt ontvluchten, dan ben je hier in Delden op het verkeerde veldje. Bij de vorige wedstrijden vielen mij de veldjes al op waar caravanbewoners bij elkaar zitten. Ze bekijken de wedstrijden samen en genieten tegelijk van een biertje. Een paar weken terug hoorden we precies wanneer een goal was.

Verstoord wankel evenwicht

Het leidingwerk in de stacaravan vormde tot voor kort een wankel evenwicht. Dit evenwicht werd afgelopen winter verstoord door de vorst. Het begon met de douchekraan, deze lekte. Het water spoot eruit. We vernieuwden de kraan, maar er bleef veel water weglopen.

Plunderaars

Inderdaad, de kachel is verdwenen. Vorig weekend kregen we telefoon van de campingeigenaar. Dat er in onze caravan was ingebroken. Naast onze caravan waren in totaal vijf bezocht door de ongenode gasten. Wie het kon wezen, kon ook de eigenaar niet vermoeden. Hij had niks gemerkt in elk geval. We hadden niet direct de tijd om even heen en weer naar Delden te rijden, daarom reserveerden we dit weekend voor een bezoek.

De auto kon dan ook gelijk worden gekeurd bij onze garage die nog altijd in Almelo staat. 2 vliegen in 1 klap. Al had de eerste vlieg ook gewoon mogen wegvliegen van mij.

Koevoet
De auto was door de keuring en Inge ging op onderzoek uit. Ze nam de schade snel op. Het slot was opengebroken met een koevoet, daarna zijn ze de caravan binnengedrongen en namen onze kachel mee, inclusief de reservegasfles.

Inge is daarna gelijk in Almelo een nieuwe gaskachel gaan halen. De schade: 160 euro. En dan zit daar nog niet eens een reservegasfles bij. Ik was op dat moment onderweg met Doris in de trein naar Almelo. We gingen eerst eten bij mijn schoonmoeder en zouden daarna naar camping Westerholt rijden. Bij het eten vroeg ik of er niet nog meer meegenomen was. 'Is de heggenschaar er nog?' vroeg ik. 'Daar heb ik niet op gelet. Waar lag hij dan?' 'In de kast bij de reservegasfles.'

Heggenschaar
Toen we dan eindelijk in de vallende duisternis bij de caravan arriveerden en ik de kast inspecteerde, zag ik direct dat ook de elektrische heggenschaar verdwenen was. Nog nooit gebruikt, maar wel weg. De schade van de inbraak bedroeg al 40 euro.

Wat er nog meer was, probeerden we te inventariseren, maar daar kwamen we de rest van de avond niet op. Wel zaten we er lekker warmpjes bij. Een prettige bijkomstigheid was dat deze kachel iets meer vermogen bezat.

Opvouwbare trap
Pas de volgende morgen besefte ik dat de opvouwbare trap ook was meegenomen door de inbrekers. We zijn de hele dag in de weer geweest om de braakschade weg te halen. De barbaren forceerden zelfs de binnendeur naar de caravan, die ze gewoon via een druk op de knop konden openen. Ook hier was de koevoet gehanteerd. De deursluiting is onbruikbaar geworden.

We waren de hele dag uit ons hum. Dat er in ons huis al eens is ingebroken, maakt het gevoel niet minder. Het idee dat iemand anders aan je spullen zit, gewoon dingen meeneemt en doet alsof het van hem is. Alsof ik er niet voor heb moeten werken. Ook het idee dat iemand ander snuffelt in je spullen, het aanraakt zonder dat jij het weet en dingen oppakt die van jou zijn. Dat gevoel maakt je boos, verdrietig en woedend tegelijk.

Ze moeten gewoon met de tengels van je spullen afblijven!

Goddank hij staat er nog

Vandaag op een verlate verjaarsvisite in Almelo. Het had al een week of 5 terug gemoeten, maar gladheid en griep weerhielden ons de overtocht te wagen. Vanwege dezelfde kou en natheid hadden wij afgezien van een reis naar de nabijgelegen stacaravan op Delden.

Meuk
Ik was benieuwd hoe de meuk de vorst zou hebben doorstaan. Een dik pak sneeuw had immers op caravan en bijgebouwen gelegen. Net als een flinke koude die met min 15 graden door de vochtige naden en kieren was getrokken.

Opgeschoten coniferenhaag
De spanning viel wel enigszins weg toen ik het drassige veldje opreed en de caravan in geel en roze ornaat over het veld heerste. De blauwe gordijnen en de opgeschoten coniferenhaag deden de rest.

Bij het binnenstappen zag ik vrijwel onmiddelijk dat het goed was. Alles stond er nog, was nog overeind en bleek na een snelle inspectie in prima staat te zijn. Ook rook het niet bedompt en muf. Het rook zelfs een beetje fris.

Bedorven
Kortom, we kunnen weer gaan kamperen. Hier en daar een likje verf, plankje over de vloer en balkje om te stutten, en klaar is Kees. Ik was alleen vergeten te kijken of de potten verf in de aanbouw voor de tent niet bedorven waren door de vrieskou.

Volgens mijn medereiziger, een doorgewinterde schilder en klusser, hoefde ik niets te vrezen als het op terpetinebasis is. Toen begon ik te twijfelen of de verf op waterbasis of terpetinebasis is. Het antwoord ligt in het kastje in de aanbouw.

Grijnzende wezens schijnen mij aan

Door het raam staren mij twee oranje wezens aan. Ze schijnen in een lichte grijns naar mij. Het zijn de uitgeholde pompoenen. Ook ik ontkom niet aan de modegril van Halloween. Tegelijkertijd geven de najaarsvruchten een vrolijke tint aan de herfst.

Zaterdag trof ik bij het hardlopen in Delden een pompoenenstalletje langs de weg. We zijn er gisteren op de terugweg naar huis langs gereden. Doris koos het kleinere model uit, wij haalden de grote jongen eruit. Het zijn zware jongens, die een plekje kregen achter mijn stoel in de auto. Daarnaast koos Inge nog een dozijn kleinere kalebassen.

Het uitbenen van de pompoenen

Thuisgekomen moest de boel worden uitgehold. De houdbaarheid van die uitgebeende gevallen schijnt een week of twee te zijn. Nadat al het vruchtvlees eruit was gehaald, volgde het creatieve proces dat Inge samen met Doris tot een heel aardig resultaat wist te brengen.

De angstaanjagende wezens in het daglicht aanschouwd

Doris bij de uitgeholde pompoenen, vlak voor zonsondergang

Hoe mooi ziet het er niet uit in het donker.

Wespennest

Hoe vreemd een constatering kan zijn. We waren al een paar keer de ingang van onze knalgele stacaravan binnengetreden en hadden nog niets gezien. Even later merkte ik de wespen die af en aan vlogen. Een nest solide gebouwd en aan elkaar gespeekseld, waar zichtbaar hard gewerkt werd aan het nakomelingenschap.

We raakten een beetje in paniek. Een wespennest. Nu waren ze nog lief voor ons, maar zou dat zo blijven. We hoeven maar de dagen te tellen en de jacht, liefde en bouwlust zoude worden verruild voor de verleidingen van de zoetigheid. Nu konden we nog rustig buiten een glaasje cola drinken, maar dat zou straks verdwijnen. De hel lag niet een eind van ons bed, maar hing in een korfje boven de deuringang.

De campingbaas gaf op onze noodkreet het antwoord dat we het zelf maar moesten opknappen. We zochten het nummer van de gemeentedienst die ons zou verlossen van dit kwaad. Tot we maar onze vriend en imker Ronny belden. Misschien wist hij wel raad met deze jongens. In kleur en afstamming stonden ze niet zover van de bij. Ze leven immers ook in een volkje, zo ontdekten wij. 'O, reageerde hij droogjes. Dat kun je makkelijk zelf doen.'
Hij surfde wat rond op internet en adviseerde om zelf het gif te spuiten. Al wordt op menig forum paniek gezaaid en verwezen naar het ziekenhuis. Het kan gewoon zelf, als je maar je boerenkoolverstand gebruikt.
We liepen zo met onze ziel onder de arm dat het de buurman opviel. Toen we hem over het wespennest vertelden liep hij naar achteren en toverde een gele fles Sprigone tevoorschijn. 'Straks als het donker is even spuiten en je bent van je wespennest verlost', gaf hij er als tip bij.

We hebben de duisternis opgewacht, getost en gevochten wie het nest in mocht spuiten. Bibberend van de spanning, in afwachting van de vermeende lijdensweg waar de fora zo mooi mee dreigden, spoot ik het goedje in het rond. Het leger wespen rond de ingang die het nest bewaakte stortte naar beneden. Daarna spoot ik gretig het gat in. Prikte met het tuitje nieuwe gaten en spoot dat het een lieve lust was. Ik hoorde de wespenlichamen wegbranden in het inferno dat zich in het nest moest afspelen.
De wachters die naar beneden waren gevallen krabbelden tussen de spijlen van de deurmat hun doodsstrijd. Ik heb ze het genadestootje maar gegeven en voelde me een moordenaar. In de nacht werd ik achterna gezeten door de geesten van al die gedode wespen. Het waren gruwelijke nachtmerries. Pas bij het krieken van de dag keek ik tevreden naar mijn arbeid. Geen wesp vloog er meer uit of in. Heel even zoemde een wesp naar de ingang, maar nog voor hij de ingang bereikte, keerde hij om. In deze woesternij zag zelfs hij geen heil.

Bekijk de film toen ik met de fles nog niet was langsgeweest.

Mooi campingweer

Het eerste weekend met mooi weer op de camping. Had ik ergens nog twijfels over de aankoop, ze zijn voor mij na dit weekend helemaal weggenomen. Wat hebben we genoten van dit heerlijke weer. Je gaat sneller buiten zitten en de fluitende vogels waar ik 's morgens mee gewekt word, maakt het lentegevoel in mij helemaal wakker.

En ach, doet het er toe welke vogel het is? Hij fluit mooi en ik word er vrolijk van.

Sinterklaas

We wilden twee vliegen in één klap slaan. Daarom vierden we gisteren met de familie Sinterklaas op Westerholt in Delden. Heel gezellig en heel veel cadeaus. Zo kon onze familie gelijk even de nieuwe aanschaf lijfelijk zien en meemaken.
Hoe leuk een caravan kan zijn, alles (de negen bezoekers, helaas was oom Twan ziek) en alle bijbehorende pakjes. De kachel snorde op de laagste stand en de ramen besloegen. Hoe leuk kan een verblijf in de winter hier zijn.
Iedereen had iedereen getrokken en de gelovige onder ons kreeg een VIP-behandeling. Tussen alle grappen en grollen die op rijm waren gezet, viel af en toe een pakje naar beneden voor Doris.
Toen Inge vanmorgen nog even de video afspeelde voor Doris, kwamen opa, de oma's, tantes en ooms voorbij. 'Oma hier kijken', gebaarde Doris pedant naar het schermpje. 'Nee, hier', vervolgde ze.

Hoe leuk Sinterklaasavond wel niet is in een caravan. Zelfs de koude nacht was niet koud, geen stijve ruggen of bevroren vingers. En de ideeën vloeiden met de vochtdruppels naar beneden van het glas.