Aankomst Sinterklaas bij Waterlandschool

Sinterklaas arriveert bij de Waterlandschool in Almere

Sinterklaas arriveerde vanmorgen op de Waterlandschool per vuilniswagen. De pakjes waren verdwenen en zijn door de pieten teruggevonden op de vuilnisbelt. Daarom kregen ze gelijk een lift van de vuilniswagen. Het zag er leuk uit en de kinderen waren opgelucht bij het zien van de goedheiligman.

David Sedaris en Sinterklaas

Zegt het verhaal 'Zes tot acht zwarte mannen' iets over Sinterklaas of meer over David Saderis. Ik denk het laatste. In de bundel Van je familie moet je het hebben, een tip van Paulien Cornelisse bij Zomergasten - inderdaad zo lang doe ik al over het boek - vertelt Saderis over de bijzondere kindervriend. De feiten kloppen niet, maar dat geeft niks voor een verhaal. Daar is het een verhaal voor, maar het tekent wel de verteller.

Hij behandelt het typisch Nederlandse gebruik echt als een Amerikaan die een bijzondere volksstam bestudeert. Het begint al met de openingsvraag die Sedaris stelt als hij in een vreemd land komt:

'Wanneer maken jullie de kerstcadeaus open?' is ook een goede gespreksopener, want volgens mij zegt dat veel over het nationale karakter. (256)

Doris bij Sinterklaas

Doris en Sint Nicolaas

Gisteren bezocht ik samen met Doris Sinterklaas in Den Haag. We mochten samen de reis afleggen die ik dagelijks afleg. We waren veel te vroeg, maar dat hinderde niet. Na het drinken van een lekkere kop chocomel en cappuccino was het dan eindelijk zover.

Doris luistert naar Sinterklaas in haar pietenpak

Lootjes trekken

Het was een weekje terug. Ik betrapte een collega met een scherm voor zich waarop 'lootjes trekken' stond. Ik herkende het logo, alleen was de Sinterklaas vervangen door een even zo rood kereltje, met dikke buik, warrige baard en een slappe muts op het hoofd. Een bel slingerde aan zijn arm.

'Sinterklaas is al geweest hoor.' Ik wees naar het scherm omdat ik best trots was dat ik hem betrapt had. Voor hem lag een geel memostickertje waarop hij de wensen van degene die hij getrokken had. 'Je hebt Annelies getrokken', vertelde het scherm mij. Hij lachte. 'Ja, maar kerst nog niet.'

Nederland op zijn breedst, lootjes trekken met kerst. Hoe een Nederlandse gewoonte doordringt tot het meest Amerikaanse feest van het jaar. Jezus mag dan misschien met kerst geboren zijn, er is geen Amerikaanser product dan kerstfeest. Daar loopt dan de Hollandse afwijking van het lootjes trekken doorheen. Alsof Sinterklaas echt niet meer bestaat.

Sinterklaas

We wilden twee vliegen in één klap slaan. Daarom vierden we gisteren met de familie Sinterklaas op Westerholt in Delden. Heel gezellig en heel veel cadeaus. Zo kon onze familie gelijk even de nieuwe aanschaf lijfelijk zien en meemaken.
Hoe leuk een caravan kan zijn, alles (de negen bezoekers, helaas was oom Twan ziek) en alle bijbehorende pakjes. De kachel snorde op de laagste stand en de ramen besloegen. Hoe leuk kan een verblijf in de winter hier zijn.
Iedereen had iedereen getrokken en de gelovige onder ons kreeg een VIP-behandeling. Tussen alle grappen en grollen die op rijm waren gezet, viel af en toe een pakje naar beneden voor Doris.
Toen Inge vanmorgen nog even de video afspeelde voor Doris, kwamen opa, de oma's, tantes en ooms voorbij. 'Oma hier kijken', gebaarde Doris pedant naar het schermpje. 'Nee, hier', vervolgde ze.

Hoe leuk Sinterklaasavond wel niet is in een caravan. Zelfs de koude nacht was niet koud, geen stijve ruggen of bevroren vingers. En de ideeën vloeiden met de vochtdruppels naar beneden van het glas.

Een dag later

Een dag na de dag en het zien van de televisiebeelden, is het tijd voor de analyse en de kritiek. Zeker een stoomboot, is een stoomboot. Pieten zijn pieten en Sinterklaas is een oude man met een baard.
Zelfs de ongelovige zwijmt weg bij het zien van de rode mantel en mijter. De combinatie met het wit van gewaad en baard, zorgt ervoor dat de verste verte al voor de herkenning zorgt. Hij is al mytisch nog voordat hij aangekomen is.
Maar dan kijk je op televisie. De binnenvaart, daar is niks op aan te merken. Het vastgelopen schip, de verdwenen stoel en de oplossing met de ballonnen. Het zijn allemaal vertelelementen die de geloofwaardigheid ten goede komen.
Alleen die tocht langs de modderpoel, de vaart zonder kinderen en een lege winkelstraat, was beschamend. Geen mooie beelden van Pieten die aan schoorstenen hingen en op de daken kropen. Geen smalle steegjes en raadselachtige hoekjes waar de verrassing je liet schrikken. Een rapper die over liefde en Sint zingt, is geen rapper en het tableau vivant leek meer op een marktkraam dan een vertelling. Het verschil tussen Sinterklaas en Koninginnedag was er niet meer.

Gelukkig heb ik het allemaal niet gezien. Want na de binnenvaart zijn we naar huis gegaan en lieten de drukke markt links liggen. Ik nam de vreugde van de mystiek mee naar huis en geniet er nog steeds van. Volgend jaar gewoon maar Enkhuizen of Terschelling.

Sinterklaas is weer in het land

De lokale Marco Borsato, Quinten Faust met een fantasieloos liedje over Sinterklaas, een stoomboot die vastliep, ballonnen om het schip weer los te trekken en een stoel die er niet en toch wel was. Dat was de intocht van Sinterklaas in Almere Haven vanmiddag.
Uren kleumen, dringen en een hand voor Sinterklaas, is de keerzijde van het verhaal. We tuurden de verre verte in en Doris mocht op de schouders zitten van een oom of tante of op mijn schouders. Ik was net aan de beurt toen het schip de haven kwam binnenvaren. Doris zag het schip ook, net als dat zij het paard ontdekte en Sint op het voorsteven.

Ook André Hazes was erbij.

Camera die de komst van het schip zo mooi registreert.
Sinterklaas komt...

Dan wordt het wachten beloond. In een flits passeert de Goedheiligman en juist op dat moment slaat de hand van een grootouder in de lucht en zwaait in de richting van de mijter. Het fotomoment waar ik op gewacht had, is verdwenen...

En dan de vreugde van het wachten, brengt je zelfs als vader even in beroering. Hoe mooi zing ik mee met Quinten Faust.

Sinterklaas

Sinterklaas komt over twee weken naar Almere. Soms hoor je er iemand over en laatst zag ik zelfs een billboard langs de weg staan met Sinterklaas en het nieuwe logo van Almere, waar alles zou kunnen.
Burgemeester Jorritsma heeft twee dingen in haar twee ambtstermijnen waargemaakt: de koningin en Sinterklaas zijn in Almere geweest. Iets wat al haar voorgangers in de voorgaande dertig jaar niet gelukt is.
Laatst in de kantine viel het bezoek van Sinterklaas ook aan het tafeltje naast het mijne. 'Ga jij nog naar Sinterklaas?' vroeg de ene.
- 'Die hier?'
- 'Nee, die van televisie.'
- 'Echt niet. Ze verwachten 50.000 mensen en het is altijd koud. Ik ga daar niet voor staan kleumen. Bovendien zie je er niks van. Op televisie zie je veel meer.'

Ik herinner mij jaren geleden de intocht in Wijk bij Duurstede. We parkeerden de auto in de uiterwaarden langs de Rijn en kregen een pendelbus naar de stad. Van het hele verhaal kregen we niks mee. We hebben lang staan kleumen, maar wat was het prachtig. Vooral het moment voor de kerk waarbij we allemaal Sinterklaasliederen zongen, want hij was gekomen. Dat het niet makkelijk was geweest en dat het bijna niet gelukt was, wisten we. Daarom waren we zo blij. Maar wat er gebeurd was? Dat weet ik nog altijd niet.

Pepernoten

Elke heug zijn meug
Iedereen heeft wel
iets om over te zeuren

Pepernoten in september
in mei de paashaas
of een schrikkeldag in juni

Nee dan de drukte over niets
van dit alles en de dagen
die drukken op de lege maag

Voor de woorden die
hier spreken en de zuchten
over het hier en nu

Geef mij maar die leegte
van het zitten op de bank
en de droge kaakjes kraken

Van het wachten op de dag
dat alles omvalt en terugkijkt
van toen en toen was alles er nog

Rijmen en dichten

Een gedicht van mama, meende mijn broer bij het horen van het sinterklaasgedicht. De rijmparen 'Dubai' met: 'Elke maand is er wel een ver klusje bai'. Het bracht mijn broer tot zijn overtuiging. Hij zat er dik naast. Ik had mijn zwager getrokken.
Voor het eerst kreeg een familielid geen poëzie, maar rijm. Daarom had mijn zwagerman ineens een 'heg', omdat dit zo mooi rijmt op 'weg'.
Dat zijn ze niet van mij gewend. Ik wilde het sinterklaasgedicht verheffen uit de zielige situatie van kromme rijm en woorden die erbij gehaald worden omdat dit nu eenmaal zo rijmt. In plaats daarvan presenteerde ik echte sonnetten die knipoogden naar de hoogstaande literatuur.
Het voorval gisteren heeft me veel plezier opgeleverd. Ik ben nu overtuigd: dit ga ik vaker doen. Niks is leuker dan een sinterklaasgedicht vol van kromme rijm en rare wendingen. Dat hoort gewoon bij dit feest. Al kon ik het stiekem niet laten het gedicht van binnen wat op te fleuren met binnenrijm en andere dichterlijke trucs. Gewoon even een extra sport voor mijzelf.
Over dichten en rijmen gesproken. Sommige dichters komen niet veel verder dan een goede sinterklaasrijmer. Onze Dichter de Vaderlands is zo iemand. Driek van Wissen presenteert zich meer als rijmelaar dan als een heuse dichter.

Kindervriend

Sinterklaas is niet alleen een kindervriend. Dat bewees hij vanmorgen bij de Albert Heijn. Ik liep er voor de allernoodzakelijkste boodschappen. Op het laatste moment moest ik toch wat boodschappen doen voor het bezoek vanmiddag.
Ik wilde de winkel verlaten met mijn boodschappen. Voor mij boog een man in een rood jack naar de grond. Ik ontweek hem ternauwernood. Onder mijn voeten verpulverde iets. Ik keek goed naar beneden en zag een spoor van vertrapte kruidnootjes om de man heen liggen. Hij pakte iets van de grond, nog iets en verzamelde het geraapte in een hand.
Ik liep gehaast door, draaide me nog eens om en zag dat de man zijn looppas weer oppakte. Hij liet onderwijl de kruidnootjes in zijn mond vallen en glimlachte als een tevreden kind na iedere hap. Vier pleisters bedekten zijn gezicht en de jas zag er ook niet helemaal jofel uit. Ik keek nog eens goed naar de korsten op zijn gezicht en de smoezige plastic tasjes die aan zijn arm bengelden.
Sinterklaas is niet alleen een kindervriend, maar ook een lieve man voor de zwervers, bedacht ik mij op deze zaterdagmorgen. De stad werd nog wakker, maar hij en ik deelden kort dit geheim.

Het kantoor

Drie kantoren in één week. Het kantoor is in als lokatie voor een reclamespot op televisie. Ik zag een spot van Ohra, Monsterboard en Roosvicee. Allemaal op kantoor. Niet allemaal even logisch, want wat heeft Roosvicee nu met een kantoor te maken. Flauwe spelletjes rond het voltappen van waterflesjes, terwijl Roosvicee natuurlijk veel lekkerder is.

Het is natuurlijk de plek waar de grootste doelgroep te vinden is. Bovendien spreekt het een groot publiek aan, want wie is er niet eens op kantoor geweest. De spotjes stelen allemaal de draak met het kantoor en zullen inspelen op de onderbuikgevoelens van de kantoormedewerker. Kantoor is niet leuk, dat vindt iedereen en toch werkt iedereen er. Is dat ons ongeluk? De spotjes spelen met deze frustratie en maken van de kantoormedewerker een nog sterker karikatuur.

Het hoogtepunt van het kantoor op televisie is Crediteuren, debiteuren van Jiskefet. De Mount Everest van dit hooggebergte was de uitzending met Sinterklaas. 'Ook onder het randje Edgar.'

Op mijn vorige werk moest ik veel aan de Jiskefet-serie denken tijdens werktijd. Mijn collega daar kon smakelijk vertellen over zijn vorige werk. 'Ik had daar een chef die precies leek op die gast van The Office. Zelfs in uiterlijk', zei hij eens. 'Het was zijn lievelingsserie en ik begreep daar echt niks van. Hij vond vooral die hoofdpersoon zo goed. Kijk je nooit eens goed, dacht ik dan.' Ik heb mij nooit aangesproken gevoeld, ondanks mijn sik.