Misleiding of marketing van AH

AH hazelnootpasta lijkt op de reuzenpotten Nutella

Vanmorgen ging ik eerst maar even naar de Albert Heijn voor onder andere hagelslag en hazelnootpasta. Allebei van een merk. De hagelslag was snel veroverd. De pasta ging wat lastiger. Als eerste viel mij op dat de pot van het huismerk zeer sterk op de grote potten met 750 gram hazelnootpasta van Nutella leken. Pas als je goed keek, zag je dat het een pot van het
AH-huismerk was.

Nieuwe potten

De nieuwe potten met huismerk-pasta stonden op de plek waar eerst de grote potten Nutella stonden. Verder stemt het formaat en de vorm van de pot overeen met de A-merk potten. Ergens is het best misleidend, alleen de groene kleur waarop de naam van het product staat, is anders.

AH voert actief campagne voor het winstgevender huismerk

Wreedheid van de ekster

De wreedheid van de natuur, 'survival of the fittest'. Er zijn allemaal benamingen voor, maar het is confronterend als je het ziet. Een leeuw die een antiloop verorbert op televisie is altijd nog een andere aanblik dan de ekster die een mussennest leegrooft. Het laatste maak je echt mee en dat is een verschil met de afstand van de televisie.

Twee barbiepoppen

Ik fietste te laat voorbij, mijn trein reed niet en ik moest omrijden via Duivendrecht en Weesp. Het bankje voor het laatste bruggetje werd niet meer bezet door de zwerver en zijn blikje bier in de blauwe Albert Heijn-tas. Een jong stelletje bezette zijn plaats, hij zat op haar schoot. Ze waren allebei heel knap, twee donkergetinte barbiepoppen knuffelden schattig en lief. Zo lief dat ik bijna de zwerver miste.

Oliebollenmix

Een leeg schap, iets verderop weer een leeg schap. Alle pakken met oliebollenmix zijn uitverkocht in de Albert Heijn van Stedenwijk. Ik vervloek de man die de voorraden beheert, altijd komt deze vestiging tekort wat anderen goed op voorraad hebben. Oudjaarsdag is net begonnen en de oliebollenmix is op. Het moet een man zijn die deze voorraden beheert en een vriendje van de manager, want ik had deze man allang van zijn taak ontdaan.

Doorgereden naar de volgende dichstbijzijnde winkel, ook een Albert Heijn. Ik vlucht de winkel in, trek een scanapparaat mee in mijn haast en ren in de richting van de bakproducten. Een leeg schap, alleen de bakmix is royaal vertegenwoordigd.

Een vakkenvuller loopt mijn richting op. 'Ik zoek oliebollenmix, is die er nog?' vraag ik met haast in mijn stem. De jacht is geopend, daar kan geen crisis tegenop. Zelfs een recessie bestaat niet meer in mijn gedachten. Hamsteren is het toverwoord.

Een andere jongen met een wagentje vol met plastic vulbakken loopt mijn richting op. In de bovenste bak liggen pakken die op mijn oliebollenmix lijken. De vakkenvuller kijkt mij lodderig aan. 'Als ze er niet meer staan, zijn ze op.' 'Nee, daar aan de kopse kant liggen er nog', snelde een stem achter mij.

Een rondborstige dame gehuld in een strak krijtstreeppak, helpt mij uit deze brand. Mijn tekort wordt ter plekke opgevuld door de manager. Zij heeft haar voorraad wel op orde. Ik bedank haar voor haar attentie, maar ze heeft zich al omgedraaid en corrigeert haar jongens op klantvriendelijkheid en inleven in de klant. Iets waar Albert Heijn heel sterk in schijnt te zijn, las ik laatst.

Als ik bij de kopse kant sta, naast het toiletpapier twijfel ik over Honig of Koopmans. Ik neem de Koopmans mee. Bij thuiskomst blijk ik het verkeerde pak te hebben meegenomen. Het geeft niks, oliebollenmix is oliebollenmix.

Het eindresultaat in drie schalen.

Stukkend accordeon

Haar benen liggen gestrekt op een bananendoos. Het karton buigt een beetje door. Op haar schoot rust een accordeon. De kleppen klappen met haar muziek mee. De bescherming die er ooit gezeten heeft, is verdwenen.
De melodie neuriet omhoog en omlaag, lijkt misschien iets gypsy-achtigs in zich te hebben. Het is een vervelend deuntje dat zich voortdurend lijkt te herhalen. Ik luister nog eens goed en realiseer dat ze helemaal geen accordeon kan spelen. De vingers glijden omhoog en omlaag in een variatie van boer-er-ligt-een-kip-in-het-water. Ze gebruikt niet meer dan vijf tonen, die van beneden naar boven gaan, in een iets versneld tempo.
Ze glimlacht naar me als ik het winkelwagentje pakt. Ik ontwijk een urineplas. De stank slaat mijn neus dicht. Het maakt het allemaal nog erger. Ik mis de jongen die hier normaal speelt. In zijn accordeon zit een repertoir van enkele liederen waar iets meer muziek in zit.
Een flesje cola valt uit het automaat en ze loopt voor mij terug naar haar kartonnen zetel. Ze lurkt aan het flesje en drinkt het verdiende geld dorstig op. Haar stukkende accordeon zet ze weer op schoot. Hetzelfde melodietje klinkt weer door in de parkeergarage.
Als ik wegfiets merk ik opeens dat ik de toonladder fluit. Snel verwissel ik het voor een fuga van Bach.

Kindervriend

Sinterklaas is niet alleen een kindervriend. Dat bewees hij vanmorgen bij de Albert Heijn. Ik liep er voor de allernoodzakelijkste boodschappen. Op het laatste moment moest ik toch wat boodschappen doen voor het bezoek vanmiddag.
Ik wilde de winkel verlaten met mijn boodschappen. Voor mij boog een man in een rood jack naar de grond. Ik ontweek hem ternauwernood. Onder mijn voeten verpulverde iets. Ik keek goed naar beneden en zag een spoor van vertrapte kruidnootjes om de man heen liggen. Hij pakte iets van de grond, nog iets en verzamelde het geraapte in een hand.
Ik liep gehaast door, draaide me nog eens om en zag dat de man zijn looppas weer oppakte. Hij liet onderwijl de kruidnootjes in zijn mond vallen en glimlachte als een tevreden kind na iedere hap. Vier pleisters bedekten zijn gezicht en de jas zag er ook niet helemaal jofel uit. Ik keek nog eens goed naar de korsten op zijn gezicht en de smoezige plastic tasjes die aan zijn arm bengelden.
Sinterklaas is niet alleen een kindervriend, maar ook een lieve man voor de zwervers, bedacht ik mij op deze zaterdagmorgen. De stad werd nog wakker, maar hij en ik deelden kort dit geheim.

Pinnen

Denk je dat niemand, je pincode ziet, maar vanuit de snackbar boven kun je gewoon zien welke code iemand in het apparaat toetst. Het pinautomaat bij de Albert Heijn in Almere stad stond vorige week in de Almere Vandaag. Van bovenaf gefotografeerd zag je een man zijn code intoetsen. Zijn vinger lag bij de '4' en de verslaggever schreef de pincode erbij die hij had zien intoetsen. Vlak achter de man stond een parasol. Als je nu die parasol iets naar achteren schuift, ziet niemand het, dacht ik.
Het krantenbericht was genoeg waarschuwing voor de Albert Heijn om het ding te verplaatsen. Nu staat het op een andere plek, maar ik ben er nog niet zeker van dat niemand mijn code ziet. Want ik heb het gevoel dat vanaf de trap bij de ingang nog veel te zien is. Opgelet voor mensen met verrekijkers dus...