Ineens lag er een Almere Vandaag op de deurmat

Ineens viel hij op de deurmat, de Almere Vandaag. De gratis krant van Almere verschijnt van dinsdag tot en met zaterdag. Bij ons valt hij alleen op woensdag en zaterdag in de bus. De laatste dag is het minst gewisse van de twee.
Over de enthousiaste bezorger van woensdag, niets dan goeds. Hij zwaait, zingt en lacht altijd. Hij krijgt van mij een fooitje over twee weken, maar de jongen die vandaag het krantje licht onwennig in de bus propte, krijgt geen cent.
Ik ben zelf ook krantenbezorger geweest en vond het altijd oneerlijk dat mensen iedereen dezelfde fooi gaven. Van de bezorger van de reclamefolder tot aan de dagbladbezorger. De laatste was ik zelf, maar ze vergaten dat ik zes ochtenden in de week door weer en wind reed voor hun krantje. De reclamefolderman liep alleen als het mooi weer was en soms minder dan één keer in de week. Met het kerkblaadje, dat ik eveneens bezorgde, één keer in de week haalde ik meer op.
Op het kastje bij de deur liggen verschillende bedragen en ik meet met verschillende maten. De folderman krijgt wat hem toekomt, net als de bezorger van de NRC.Next, de knul van de Almere Vandaag en de jongen van de Almere Vandaag

Aangevallen

Vlak voordat ik ga hardlopen, lees ik in de Almere Vandaag dat een buizerd bij stadslandgoed De Kemphaan hardlopers aanvalt. Een VVD-raadslid zou meerdere keren door de roofvogel zijn belaagd.
De boswachter waarschuwt kalende hardlopers voor een aanval: "Een kaal hoofd glimt altijd een beetje, als dit dan gecombineerd is met drukke bewegingen zoals van een trimmer of een hond dan kan dit een aanval uitlokken."
Een beetje onzeker zet ik mijn schreden door Pampushout. Ik weet dat de buizerd flink moet omvliegen om in mijn hardloopgebied te komen, maar ik ben erop bedacht. Overal zie ik ze vliegen op grote hoogte, maar ver genoeg van mij af.
Als ik dan eindelijk door het veilige Beatrixpark hol, gebeurt het. Een heer en een dame lopen mij tegemoet met drie honden. Eén van de honden rent agressief blaffend op mij af, hapt naar mijn hand, laat los en neemt nog een beet in mijn pols. Hij bengelt aan mijn arm als het baasje hem roept.
Ze lopen weg alsof er niets gebeurd is, maar dat valt tegen. Ik roep mevrouw terug, want meneer is nauwelijks in het Nederlands aanspreekbaar. Volgens haar doet hij dit nooit en is het niet haar hond. Ik wijs haar erop dat ze verantwoordelijk is voor de hond, omdat zij ermee loopt en het dier loslaat. Ook al is het een loslaatgebied, zo'n hond hoeft mij nog niet te grijpen. Helemaal geen twee keer, mijn hand en pols bloeden en zien rood.
De wond klopt en rond de beetplekken ontstaan rode zwellingen. Heel vervelend allemaal. Ze heeft geen papiertje om haar telefoonnummer op te schrijven, maar ik onthoud haar adres. Dat is mijn redding, want een beetje studie op internet leert mij dat je met elke hondenbeet naar de huisarts moet. De assistente van de huisartsenpost aarzelt geen moment mij direct langs te laten komen.
Met een Tetanusprik en een antibioticakuur sta ik aan de deur van mevrouw. Het onthouden adres blijkt te kloppen en ze neemt haar verantwoordelijkheid.
Hardlopen, het is een levensgevaarlijke sport. Is er niet een buizerd die je van achteren pakt, dan is er wel een loslopende hond die je bij de kladden grijpt.

Pinnen

Denk je dat niemand, je pincode ziet, maar vanuit de snackbar boven kun je gewoon zien welke code iemand in het apparaat toetst. Het pinautomaat bij de Albert Heijn in Almere stad stond vorige week in de Almere Vandaag. Van bovenaf gefotografeerd zag je een man zijn code intoetsen. Zijn vinger lag bij de '4' en de verslaggever schreef de pincode erbij die hij had zien intoetsen. Vlak achter de man stond een parasol. Als je nu die parasol iets naar achteren schuift, ziet niemand het, dacht ik.
Het krantenbericht was genoeg waarschuwing voor de Albert Heijn om het ding te verplaatsen. Nu staat het op een andere plek, maar ik ben er nog niet zeker van dat niemand mijn code ziet. Want ik heb het gevoel dat vanaf de trap bij de ingang nog veel te zien is. Opgelet voor mensen met verrekijkers dus...