Racist

Ik hol een metertje of vijftig achter een neger aan. Hij draagt een muts tegen de koude, zijn benen bewegen soepeltjes en het lijkt wel of hij zonder kracht vooruit komt.

Hij passeert een man met een hond. Het dier zit vast aan de lijn, maar blaft en trekt in de richting van de hardloper. Ik voorzie al een moment waarbij ik moet opletten of het dier mij niet in de kuiten grijpt.

Het dier blijft helemaal stil als ik voorbij ren, blijft het doodstil. Geen grom, helemaal niks.

Racist!

Beroerde jeugd

Blaffende honden bijten niet. Dat geldt zeker voor de teckel. Ze zijn fel, dat zit in het ras. Onderzoek zo meent de Telegraaf bewijst dat ze graag bijten. Niet de Pitbul, niet de Rottweiler, of de Dobbermann. Nee, de teckel hapt graag in de benen van de voorbijganger.
Als ik me omdraai en het dier uitgeteld zie liggen op de stoel, kan ik het niet geloven. Zeker, Sientje kan fel zijn, maar wij verwijten het altijd aan haar beroerde jeugd. Nu blijkt het gewoon aan het ras te liggen.
Eén voordeel, de vorige eigenaar heeft de hoektanden weggevijld, dus doorbijten zit er niet in.

Aangevallen

Vlak voordat ik ga hardlopen, lees ik in de Almere Vandaag dat een buizerd bij stadslandgoed De Kemphaan hardlopers aanvalt. Een VVD-raadslid zou meerdere keren door de roofvogel zijn belaagd.
De boswachter waarschuwt kalende hardlopers voor een aanval: "Een kaal hoofd glimt altijd een beetje, als dit dan gecombineerd is met drukke bewegingen zoals van een trimmer of een hond dan kan dit een aanval uitlokken."
Een beetje onzeker zet ik mijn schreden door Pampushout. Ik weet dat de buizerd flink moet omvliegen om in mijn hardloopgebied te komen, maar ik ben erop bedacht. Overal zie ik ze vliegen op grote hoogte, maar ver genoeg van mij af.
Als ik dan eindelijk door het veilige Beatrixpark hol, gebeurt het. Een heer en een dame lopen mij tegemoet met drie honden. Eén van de honden rent agressief blaffend op mij af, hapt naar mijn hand, laat los en neemt nog een beet in mijn pols. Hij bengelt aan mijn arm als het baasje hem roept.
Ze lopen weg alsof er niets gebeurd is, maar dat valt tegen. Ik roep mevrouw terug, want meneer is nauwelijks in het Nederlands aanspreekbaar. Volgens haar doet hij dit nooit en is het niet haar hond. Ik wijs haar erop dat ze verantwoordelijk is voor de hond, omdat zij ermee loopt en het dier loslaat. Ook al is het een loslaatgebied, zo'n hond hoeft mij nog niet te grijpen. Helemaal geen twee keer, mijn hand en pols bloeden en zien rood.
De wond klopt en rond de beetplekken ontstaan rode zwellingen. Heel vervelend allemaal. Ze heeft geen papiertje om haar telefoonnummer op te schrijven, maar ik onthoud haar adres. Dat is mijn redding, want een beetje studie op internet leert mij dat je met elke hondenbeet naar de huisarts moet. De assistente van de huisartsenpost aarzelt geen moment mij direct langs te laten komen.
Met een Tetanusprik en een antibioticakuur sta ik aan de deur van mevrouw. Het onthouden adres blijkt te kloppen en ze neemt haar verantwoordelijkheid.
Hardlopen, het is een levensgevaarlijke sport. Is er niet een buizerd die je van achteren pakt, dan is er wel een loslopende hond die je bij de kladden grijpt.