Verhalen vertellen op Stedenwijkfestival

Ballonnen openen het Stedenwijkfestival

Het eerste Stedenwijkfestival. In heel de wijk waren activiteiten verspreid over verschillende locaties. De hoofdact was op het Arnhemplein waar als opening een bundel ballonnen in de lucht werd gelaten. Het leverde bijna een plaatje op als Up. Alleen hing aan het touwtje geen huis. Wel bleef de bundel ballonnen nog even hangen in het hoogste spotlight boven het podium, maar daarna verdwenen ze.

Reteketet

Ik schrok op uit de halfslaap van de morgen. Het was nog donker, maar ik hoorde duidelijk een joelende menigte. Ze zongen iets met 'Uh, uh, uh'. Een auto reed op het fietspad voor ons huis met een duidelijk vaartje.

Eén en één is twee, dachten mijn gedachten met hetzelfde vaartje. Alkmaar heeft gewonnen en viert dat op de meest logische plaats van Almere: de Alkmaargracht. Het onnavolgbare deuntje en de diep poëtische tekst maakten direct plaats voor mijn nachtelijke kronkels. 'Reteketet AZ', spookte in het nachtelijk duister.

Zou natuurlijk best een stunt zijn om de Alkmaargracht te versieren als AZ daadwerkelijk en eindelijk wint. Ik holde door de straat aan het einde van mijn training en zag dat geen enkele rood-wit teken refereerde naar de voetbalclub van deze straat. Alleen een sticker met Ajax prijkte op een raam. Verder niets.

Als dat nou ook gebeurde als oranje speelt...

De glasvezel ligt er

De bouw van een glasvezelhuisje gooide roet in het eten. We zouden een maand of vijf geleden al de kabel hebben gekregen, maar gisteren rukte het arbeiderslegioen ineens op. De Amsterdamweg lag opengebroken, zag ik bij het binnenrijden van ons steegje. Dat kon niet lang meer duren, bedacht ik mij.

Vanmorgen stonden twee bouwlieden voor ons huis. De ene peuterde een rolmaat naar binnen, hij trok hem er weer uit en mat nogmaals de lengte vanaf ons trapje tot de struikjes. De andere man keek een tikkeltje onnozel naar binnen. Een muts probeerde de ergste koude buiten te houden.
Daarna begon alles, werd gegraven, diep gegraven, een bundel kabeltjes erin gelegd en daarna bezochten ze de huizen. Telkens een kabeltje minder. Het laatste kabeltje werd bij ons naar binnen getrokken. Een krijtkruisje vermeldt waar het naar binnen gaat. Ze hebben in ons kruipluik gehangen en daar steekt nu een oranje draadje naar binnen.
Het is zover, de glasvezel ligt erin en is klaar om ons internet nog sneller te laten lopen. Of zoals Herman Finkers zei in zijn nieuws: 'Glanerbrug heeft kabeltelevisie. Wanneer Glanerbrug riolering krijgt, is nog niet bekend.'

The day after

Een dag na alle gebeurtenissen is het de tijd om de balans op te maken. Bij mij in de straat valt het allemaal mee, af en toe een dun houtje van een gevallen vuurpijl en soms een rood bed van papiertjes, losgeknald van het kruit dat het omwikkelde.

Wat verderop bij de Velsenbrug tref ik vandaag de schade van de brand die er gisteren woedde. Juist toen ik de hond gisteravond rond tienen uitliet, zag ik dikke rookpluimen van daar komen. De vlammen kwamen al een meter of twee hoog. 'De brandweer is al gebeld', merkte een voorbijganger op die mij verontwaardigd zag kijken hoe hier moedwillig iets moois in de fik was gestoken.
De muren van het trapportaal zijn aangevreten door het vuur. Dit is al het tweede brandje deze week op deze plek. Eerder deze week moest de brug het ontgelden. Een deel van de regenpijp is weggeslagen. Het verbaast mij dat het kozijn heel gebleven is en er niet meer door de vlammen is gegrepen. Het leek gisteravond allemaal erger te worden, dan wat ik nu zie.
Nog weer verder is het Velsenpad een veldslag. Een bewoner verschept een uitgewoede brandhaard. Het vuur laait weer op en de rookwolken vermengen zich met de stofwolken die de man loswoelt.
De brug over de Stedendreef, de Noord-Hollandse Poort is helemaal aangetast door een brand. Het wegdek is door de warmte van het vuur helemaal opengebarsten. Het fietspad is niet meer begaanbaar voor het fietsverkeer.
Ik vraag mij af wat de lol aan deze vernielingen is. Als Oudjaarsavond het excuus is om de boel te mollen, dan mag het van mij afgeschaft worden.

Oliebollenmix

Een leeg schap, iets verderop weer een leeg schap. Alle pakken met oliebollenmix zijn uitverkocht in de Albert Heijn van Stedenwijk. Ik vervloek de man die de voorraden beheert, altijd komt deze vestiging tekort wat anderen goed op voorraad hebben. Oudjaarsdag is net begonnen en de oliebollenmix is op. Het moet een man zijn die deze voorraden beheert en een vriendje van de manager, want ik had deze man allang van zijn taak ontdaan.

Doorgereden naar de volgende dichstbijzijnde winkel, ook een Albert Heijn. Ik vlucht de winkel in, trek een scanapparaat mee in mijn haast en ren in de richting van de bakproducten. Een leeg schap, alleen de bakmix is royaal vertegenwoordigd.

Een vakkenvuller loopt mijn richting op. 'Ik zoek oliebollenmix, is die er nog?' vraag ik met haast in mijn stem. De jacht is geopend, daar kan geen crisis tegenop. Zelfs een recessie bestaat niet meer in mijn gedachten. Hamsteren is het toverwoord.

Een andere jongen met een wagentje vol met plastic vulbakken loopt mijn richting op. In de bovenste bak liggen pakken die op mijn oliebollenmix lijken. De vakkenvuller kijkt mij lodderig aan. 'Als ze er niet meer staan, zijn ze op.' 'Nee, daar aan de kopse kant liggen er nog', snelde een stem achter mij.

Een rondborstige dame gehuld in een strak krijtstreeppak, helpt mij uit deze brand. Mijn tekort wordt ter plekke opgevuld door de manager. Zij heeft haar voorraad wel op orde. Ik bedank haar voor haar attentie, maar ze heeft zich al omgedraaid en corrigeert haar jongens op klantvriendelijkheid en inleven in de klant. Iets waar Albert Heijn heel sterk in schijnt te zijn, las ik laatst.

Als ik bij de kopse kant sta, naast het toiletpapier twijfel ik over Honig of Koopmans. Ik neem de Koopmans mee. Bij thuiskomst blijk ik het verkeerde pak te hebben meegenomen. Het geeft niks, oliebollenmix is oliebollenmix.

Het eindresultaat in drie schalen.

De nieuwe school

De directeur mompelde en verstond ik pas na een kwartiertje. Het brilletje dat op zijn neus hing, zakte wat naar voren. Hij vouwde zijn handen samen en blies bedachtzaam de woorden tussen zijn lippen.
De methode behandelde hij uitgebreid, vorig jaar nog een nieuwe taalmethode, de rekenmethode doorliep hij wat sneller, om wat langer stil te staan bij het team. De komende acht jaar baseren op een gesprek van een halfuur en een aansluitende rondleiding, is onmogelijk. Het gaat om een indruk, sfeer en ook een beetje om het moment.
Ik liep rond, zag een gezellige rommel liggen, een jarige jongen die langskwam met een traktatie en het buurmeisje dat op het raam tikte.

Misschien moet ik niet te lang nadenken over een nieuwe school voor Doris. Mijn ouders kozen mijn basisschool op basis van grondslag, ik op basis van de methode, de saamhorigheid en gevoel. En natuurlijk ook omdat het dichtbij is.

Springkussen

Een springkussen, geitjes, schapen, cavia's, kippen en konijntjes. De kinderboerderij in ons Den Uylpark was vandaag echt open.
We voerden de geitjes paardenbloemblaadjes. Doris vond het heel leuk om ze de blaadjes te geven. Vooral het jonge geitje was schattig. Een jongetje kwam bij ons staan en deed Doris voor hoe ze de geitjes moest voeren.
De schapen bibberden binnen in het grote gebouw. Het jongetje liep met ons mee en verklapte dat ze ontsnapt waren. Hij doceerde Doris keurig waar de konijnen en de kippen liepen. Ook bij het konijnenhok buiten wees hij Doris waar de konijnen zaten.
Hij knipte een schaapje voor ons uit het papier en knoopte er een knot wol omheen. Daarna liep hij mee naar het springkussen. Hier liet Doris zich helemaal gaan. Ik riep Doris en het jongetje riep haar ook. We moesten naar huis, het was genoeg, vond ik.
Even later liep ik met haar naar de glijbaan aan de andere kant van het park. Ze roetste over het metaal en was de hele kinderboerderij alweer vergeten.

Wildernis

In deze tijden van warmte en droogte geef ik de planten in de tuin om de avond een sproei water. De droogte alles doen verleppen en laten doodgaan.
Het enige stukje tuin dat ik altijd negeer met mijn volle gieter, is ons zijtuintje voor. Het groeit en bloeit, zoals het nog nooit gedaan heeft. Dat onder de bossages eigenlijk volledig een betegeld stuk grond schuil gaat, zou iemand die dit ziet niet vermoeden.

Dakeend

Ik hoorde gesnater van boven komen en tuurde het luchtruim af. Het bleef aanhouden vanaf dezelfde plek. Even later zag ik het verschijnsel: een woerd en een vrouwtjeseend. Het vrouwtje snaterde rond, terwijl het mannetje op enkele meters van haar stond. Ze stonden niet op een reguliere verblijfplaats. Ze snaterden namelijk op de nok van het pannendak.
Ik was enigszins verbaasd over het verschijnsel, hoe de dieren geland waren met hun platvoeten en hoe ze zonder omvallen en balanceren over de nok liepen. Zelfs het waggelen hadden ze afgeleerd.
Ik herinner mij hoe ik mij verbaasde over het zien van een reiger op de nok van het dak. Sindsdien zie ik ze dagelijks. Of een reiger die hoog in de boom landt. Het blijft een vreemd gezicht, maar is een algemeen waargenomen verschijnsel geworden. Misschien dat mijn dakeenden over een tijdje door iedereen snaterend op de nok van het pannendak worden waargenomen.

Bijzonder briefje

Ze bieden 140.000 tot 160.000 euro. Vandaag viel een wel heel bijzonder briefje in de brievenbus. Een 'groep vermogende particuliere beleggers die geïnteresseerd zijn om diverse woningen aan te kopen van hetzelfde type als het huis waarin u woont' presenteerde zich in een los A4'tje dat ongeadresseerd door de brievenbus was gegooid.
Ze hebben geen interesse in badkamer, keuken of achertuin. Wel hechten ze extra waarde aan buitenschilderwerk, wit binnenschilderwerk en eventuele dakkappelen.
Wat zouden die beleggers voor hebben met ons huis? De naam onderaan de brief doet enigszins Oost-Europees aan. Zouden ze het gaan uitmelken en verhuren aan Poolse gastarbeiders die met z'n tienen op een kamer voor een hoge huurpijs hier dan mogen wonen.

Populieren

De trein reed heel hoorbaar evenwijdig aan mij. Ik fietste zojuist langs de spoorbaan naar huis. Ik hoorde de trein niet alleen heel sterk, ik zag hem ook overduidelijk aan mij voorbij trekken.
Het was met niet zo opgevallen, maar nu zag ik dat de rij populieren langs de spoordijk was gekapt. Een treurig gezicht hoe de hoge windvangers mij het zicht niet meer ontnamen. Hoe het treingeel niet meer wegviel achter een gordijn van stammen en takken. Hoe de windruis zich liet vervangen door het suizen van de trein.
Ik dacht aan de gevelde boom in het Vondelpark van Vasalis en stapte over op de rij peppels, om mij oud woonhuis. Of de ijle rijen die oneindig met de fiere pluimen aan de einder staan. Poëzie genoeg, maar het onbegrip over de populier heerst.
Ik maakte hier twee zomers mee waarin de pluizen om je oren sneeuwden. Het Manifestatieveld bij mij achter telde tot dit najaar een honderdtal van die hoge joekels. Prachtig gezicht, vooral bij storm, de wind leek door het gebulder in de takken tien windkrachten sterker. Alleen die pluisjes zorgen voor veel overlast die paar weken in mei.
Wanneer de heren stedenplanners beter nagedacht hadden en niet voor het geld gekozen hadden, was het leed opgelost door de veel duurdere mannetjesbomen te planten. Dat geeft namelijk geen pluis.
Ook hier in Almere heeft de boom verloren. Het haalt veel groen weg. Want als de snelgroeier iets heeft, dan is dat wel groen. Ik vraag mij af wat er gebeurd zou zijn als Anne Frank deze bomen zag groeien door het zolderraam van het achterhuis.

De trots van Nederland

De trots van Nederland. Het is niet een vlaggenschip, ook niet een fotomodel die fier de lens in kijkt, of een bouwwerk dat uit de voegen barst. Nee, de trots van Nederland is Rita Verdonk. Op de cover van DAG tuurt met haar enigszins slome ogen, die meer aan koeienogen doen denken, dan aan de ogen van een pauw.
Kun je eigenlijk trots zijn op Nederland, vraag ik mij de hele dag al af. Is het de VOC-mentaliteit, of de tolerantie? De mateloze tolerantie waar we zo trots op waren, heeft plaatsgemaakt voor een lege angst voor alles wat vreemd is. Ik vind dat jammer, maar ik heb makkelijk praten en woon niet in een achterstandswijk waar meer dan de helft van de mensen niet in Nederland geboren is. Alhoewel de Stedenwijk in Almere niet positief bekend staat. Tenminste ik moet aan anderen altijd uitvoerig uitleggen hoe leuk mijn straat wel niet is.
Verdonk stevent als een VOC-schip recht door de zee op haar doel af, maar als ze in de buurt van het doel komt, laveert ze doelloos weg. Net zoiets als Geert Wilders. Deze mensen benoemen het probleem verkeerd. Niet de islam is de schuldige, maar de sociale en materiële achterstelling van deze mensen. Het ontbreekt helaas aan een overtuigende tegenargumenten. De oplossing van het probleem ligt niet in een immigratiestop, maar in armoedebestrijding. Het jammere is dat het kabinet waarin Verdonk minister was, aan het eerste uitvoerig aandacht besteedde en het tweede vergat. Armoede is een grotere bedreiging dan de islam, denk ik. Bestrijd je het eerste, dan win je het tweede.
Kun je trots op zijn in Nederland? Op wijken waar mensen wonen die niet weten wie naast hen woont. Op mensen die elkaar het licht niet in de ogen gunnen. Op mensen die zelfs in de file nog voor iemand anders piepen omdat ze zichzelf vijf meter meer voelen dan de auto die ze inhalen.
Trots van Nederland zou voor mij eerder een ideaal zijn, mooi verwoord in een toespraak die bekijft. Woorden die niet alleen iets zeggen, maar een echt doel voor ogen hebben. Helaas vind ik die niet bij Verdonk.