De glasvezel ligt er

De bouw van een glasvezelhuisje gooide roet in het eten. We zouden een maand of vijf geleden al de kabel hebben gekregen, maar gisteren rukte het arbeiderslegioen ineens op. De Amsterdamweg lag opengebroken, zag ik bij het binnenrijden van ons steegje. Dat kon niet lang meer duren, bedacht ik mij.

Vanmorgen stonden twee bouwlieden voor ons huis. De ene peuterde een rolmaat naar binnen, hij trok hem er weer uit en mat nogmaals de lengte vanaf ons trapje tot de struikjes. De andere man keek een tikkeltje onnozel naar binnen. Een muts probeerde de ergste koude buiten te houden.
Daarna begon alles, werd gegraven, diep gegraven, een bundel kabeltjes erin gelegd en daarna bezochten ze de huizen. Telkens een kabeltje minder. Het laatste kabeltje werd bij ons naar binnen getrokken. Een krijtkruisje vermeldt waar het naar binnen gaat. Ze hebben in ons kruipluik gehangen en daar steekt nu een oranje draadje naar binnen.
Het is zover, de glasvezel ligt erin en is klaar om ons internet nog sneller te laten lopen. Of zoals Herman Finkers zei in zijn nieuws: 'Glanerbrug heeft kabeltelevisie. Wanneer Glanerbrug riolering krijgt, is nog niet bekend.'

Nog niet dood

Ik blader wat door de nieuwste dichtbundel van Leo Vroman Nee, nog niet dood. Vromans gedichten leveren vaak een chemische reactie op, zoals het gedicht 'Late liefde':

Om op een avond, gelokt door het wit
van een tafellaken een huis in te dringen
en die kamer in van vreemdelingen
waar nog niemand aan tafel zit,

en op hun lege etensborden
mijn vleselijke maar gare dingen
neer te vlijen en men komt eten

dat is minstens net zo goed
als echt gelezen worden
door wie ik nooit heb ontmoet.

Geloof maar dat ik het zal weten
als je wat regels uit een gedicht
van mij oudbakken bot gelicht
bij je naar binnen werkt

Geloof maar dat iets van mij dat merkt.
Dan ben je zoveel dichter bij.
Niet bij die dichter, maar bij mij.

Zo'n gedicht kan ik eindeloos lezen. Het slingert mij tussen metafoor, gedicht en de 'ik'. Van het tafellaken naar de dichter en dan terug naar de ik, die zich zo liefdevol in een gedicht verstopt. Ik laat me daar dan echt in meevoeren.

De naam van de bundel ademt de sfeer van een tweeennegentig-jarige dichter. Elke ochtend wakker te worden met de blijdschap dat je nog niet dood bent. De dagen gaan snel voorbij in het gedicht 'Een psalm voor vandaag en morgen':

waardoor lijkt mijn vandaag zo kort
dat morgen er gisteren wordt?
Heb ik iets overgeslagen.

De dood kwam in Finkers' voorstelling van zaterdag ook heel dichtbij. Soms voelde ik hem echt om mij heen, maar de dreiging voelde niet beangstigend. Zeker ook door de humor die Finkers erbij haalde. In veel opzichten sluit de bundel van Vroman hier bij aan. Dezelfde gelatenheid en openheid, en ook prachtige kwinkslagen. Een bundel om lief te hebben.

Nee, nog niet dood laat zien dat Vroman een dichter van formaat is, net zoals zijn vorige bundel Tweede verschiet uit 2003. Het klimmen der jaren vormt hierbij geen beletsel, maar zelfs een inspiratiebron.

Herman Finkers

Hij stelde zich heel netjes voor aan het publiek. 'Vraag het je ouders maar, misschien kunnen ze me herinneren. Ik heb ooit opgetreden in De Roestbak en Metropool, maar dat is lang geleden. Als je je ouders opzoekt in het verzorgingstehuis, moet je het toch maar eens vragen.
Herman Finkers (ja met een F) trad gisteren voor de derde en laatste avond op in de nieuwe schouwburg van Almere. Hartverwarmend en ontroerend, dat is zijn voorstelling Na de pauze. En zoals het bij een echt goed theaterprogramma hoort, eigenlijk zou je twee keer moeten gaan. Dat was mijn voornemen wel gisteravond toen ik naar huis fietste. De volgende keer bestel ik voor twee voorstellingen, dacht ik. Want als ik vanavond weer zou kunnen, zou ik zo weer gaan.
De kracht van zijn voorstelling is het alledaagse dat Finkers uitstraalt en ook met zijn publiek deelt. Alsof het een goede vriend is die zijn verhaal vertelt over zijn ziekte, zijn frustraties en angsten. Hij doet dit met de vertrouwde humor. De voorstelling verschilt wezenlijk van de oudere voorstellingen, waarmee hij zeven jaar geleden mee stopte. Volwassener, ingetogener en heel intiem, dat is Na de pauze.
Het zou zonde zijn dat ik hier de grappen herhaal die hij maakte. Het zou ook jammer zijn als ik hier een korte samenvatting geef van zijn onderwerpen. Er lag een heel leuk boekje te koop voor bij de voorstelling. Daar heb ik gisteravond en vanmorgen nog veel in gebladerd. Er staan citaatjes in uit de voorstelling en aanvullend staan er allerlei verhalen in. Sommigen zijn al eerder gepubliceerd in diverse bundels, zoals de herinnering aan zijn vriend Willem Wilmink en het artikel over Gerard Reve. Het is een genot om te lezen, met leuke anekdotes en herinneringen aan Almelo. Voor een oud-inwoner van deze Twentse stad, leuk om te lezen.