Hoe snel de muggen ons alweer moeten hebben op de camping. Ik had vanmorgen het idee dat ik lekgestoken was. Ondanks de horren en andere voorzieningen zat de caravan alweer vol met die beesten. Restte niet veel meer dan bij thuiskomst gelijk te kijken naar de Familie Mug van Bert Visscher.
Posts tonen met het label cabaret. Alle posts tonen
Posts tonen met het label cabaret. Alle posts tonen
24 mei 2010
30 november 2008
Radiografisch bestuurbare zeilboot
Een rijtje van vier mannen stonden op het ponton over het water heen. Vier miniboeien dreven in het water, bovenop het piepschuim klemde een oranje haakje. Vier kleine zeilbootjes voeren achter elkaar aan. De mannen pielden met de koude vingers aan een bedieningspaneel.
De mannen konden zo van een schip komen. Ze waren bonkig van uiterlijk, droegen stuk voor stuk een donkere coltrui waarvan de kraag nauw aansloot tegen de baard. De sneeuw viel ondertussen op het parcours, een scheepje dreef van de waterkant af. Deze zeilboot lag duidelijk achter op de rest.
De zeilen stelden keurig bij met de windrichting. Kleine, smalle draadjes trokken de zeilen strak en lieten de bootjes mooi laveren door het winterse Weerwater. Op de zeilen stond een nummer. 'NL' meende een zeil alsof de andere bootjes van hot naar her waren verscheept.
Ik dacht aan het liefdesliedje over de radiografisch bestuurbare zeilboot van Brigitte Kaandorp. Glimlachend holde ik mijn tocht verder. De sneeuw veranderde langzaam in hagel en zette zich wat verderop om in koude regen.
De mannen konden zo van een schip komen. Ze waren bonkig van uiterlijk, droegen stuk voor stuk een donkere coltrui waarvan de kraag nauw aansloot tegen de baard. De sneeuw viel ondertussen op het parcours, een scheepje dreef van de waterkant af. Deze zeilboot lag duidelijk achter op de rest.
De zeilen stelden keurig bij met de windrichting. Kleine, smalle draadjes trokken de zeilen strak en lieten de bootjes mooi laveren door het winterse Weerwater. Op de zeilen stond een nummer. 'NL' meende een zeil alsof de andere bootjes van hot naar her waren verscheept.
Ik dacht aan het liefdesliedje over de radiografisch bestuurbare zeilboot van Brigitte Kaandorp. Glimlachend holde ik mijn tocht verder. De sneeuw veranderde langzaam in hagel en zette zich wat verderop om in koude regen.
10 februari 2008
Herman Finkers
Hij stelde zich heel netjes voor aan het publiek. 'Vraag het je ouders maar, misschien kunnen ze me herinneren. Ik heb ooit opgetreden in De Roestbak en Metropool, maar dat is lang geleden. Als je je ouders opzoekt in het verzorgingstehuis, moet je het toch maar eens vragen.
Herman Finkers (ja met een F) trad gisteren voor de derde en laatste avond op in de nieuwe schouwburg van Almere. Hartverwarmend en ontroerend, dat is zijn voorstelling Na de pauze. En zoals het bij een echt goed theaterprogramma hoort, eigenlijk zou je twee keer moeten gaan. Dat was mijn voornemen wel gisteravond toen ik naar huis fietste. De volgende keer bestel ik voor twee voorstellingen, dacht ik. Want als ik vanavond weer zou kunnen, zou ik zo weer gaan.
De kracht van zijn voorstelling is het alledaagse dat Finkers uitstraalt en ook met zijn publiek deelt. Alsof het een goede vriend is die zijn verhaal vertelt over zijn ziekte, zijn frustraties en angsten. Hij doet dit met de vertrouwde humor. De voorstelling verschilt wezenlijk van de oudere voorstellingen, waarmee hij zeven jaar geleden mee stopte. Volwassener, ingetogener en heel intiem, dat is Na de pauze.
Het zou zonde zijn dat ik hier de grappen herhaal die hij maakte. Het zou ook jammer zijn als ik hier een korte samenvatting geef van zijn onderwerpen. Er lag een heel leuk boekje te koop voor bij de voorstelling. Daar heb ik gisteravond en vanmorgen nog veel in gebladerd. Er staan citaatjes in uit de voorstelling en aanvullend staan er allerlei verhalen in. Sommigen zijn al eerder gepubliceerd in diverse bundels, zoals de herinnering aan zijn vriend Willem Wilmink en het artikel over Gerard Reve. Het is een genot om te lezen, met leuke anekdotes en herinneringen aan Almelo. Voor een oud-inwoner van deze Twentse stad, leuk om te lezen.
Herman Finkers (ja met een F) trad gisteren voor de derde en laatste avond op in de nieuwe schouwburg van Almere. Hartverwarmend en ontroerend, dat is zijn voorstelling Na de pauze. En zoals het bij een echt goed theaterprogramma hoort, eigenlijk zou je twee keer moeten gaan. Dat was mijn voornemen wel gisteravond toen ik naar huis fietste. De volgende keer bestel ik voor twee voorstellingen, dacht ik. Want als ik vanavond weer zou kunnen, zou ik zo weer gaan.
De kracht van zijn voorstelling is het alledaagse dat Finkers uitstraalt en ook met zijn publiek deelt. Alsof het een goede vriend is die zijn verhaal vertelt over zijn ziekte, zijn frustraties en angsten. Hij doet dit met de vertrouwde humor. De voorstelling verschilt wezenlijk van de oudere voorstellingen, waarmee hij zeven jaar geleden mee stopte. Volwassener, ingetogener en heel intiem, dat is Na de pauze.
Het zou zonde zijn dat ik hier de grappen herhaal die hij maakte. Het zou ook jammer zijn als ik hier een korte samenvatting geef van zijn onderwerpen. Er lag een heel leuk boekje te koop voor bij de voorstelling. Daar heb ik gisteravond en vanmorgen nog veel in gebladerd. Er staan citaatjes in uit de voorstelling en aanvullend staan er allerlei verhalen in. Sommigen zijn al eerder gepubliceerd in diverse bundels, zoals de herinnering aan zijn vriend Willem Wilmink en het artikel over Gerard Reve. Het is een genot om te lezen, met leuke anekdotes en herinneringen aan Almelo. Voor een oud-inwoner van deze Twentse stad, leuk om te lezen.
16 januari 2008
Heel, heel, heel leuk
'Dat is heel, heel, heel, heel, heel, heeeeel, heeeeel heet', zei ik gisteravond bij het eten tegen Doris. Ik had iets teveel opgestoken naar de show Yee-Haa! van Jochem Myjer.
Ik hield mijn hoofd half omhoog en herhaalde het nog een paar keer. Precies zoals Jochem Myjer in zijn show doet. 'Mijn moeder is heel, heel, heel, heel, heel, heel, heeeel klein', vertelt hij als het over zijn rare familie heeft. Doris vond het erg leuk.
Grappig om te zien hoe snel zo'n peuter dat overneemt. Vandaag achtervolgde mijn Jochem Myjer-imitatie mij aardig. Overal verscheen het 'heel, heel, heel, heel' voor.
Ik ben de show weer gaan kijken en zag het prachtige liedje, dat me bijna vrolijk maakte:
Wooohaaa
En ik bloos en ik stotter, zeg iedereen gedag
En ik zing en ik dans, strijk mijn broeken met een lach
En ik fluit en ik neurie, drink chocoladevla
En ik huppel over straat, en roep de hele dag Yeee-Haa!
Want vandaag, is het mijn dag
Is het mijn dag
Want vandaag kan ik alles, ben ik sterker dan B.A.
Vandaag ben ik de Guus Geluk, vandaag zit alles mee
Want nu heb ik de powerrrr, kan ik Asterix verslaan
Vandaag gaat alles lukken, kan er niets de mist in gaan
Want vandaag, is het mijn dag
Is het mijn dag
Ik hield mijn hoofd half omhoog en herhaalde het nog een paar keer. Precies zoals Jochem Myjer in zijn show doet. 'Mijn moeder is heel, heel, heel, heel, heel, heel, heeeel klein', vertelt hij als het over zijn rare familie heeft. Doris vond het erg leuk.
Grappig om te zien hoe snel zo'n peuter dat overneemt. Vandaag achtervolgde mijn Jochem Myjer-imitatie mij aardig. Overal verscheen het 'heel, heel, heel, heel' voor.
Ik ben de show weer gaan kijken en zag het prachtige liedje, dat me bijna vrolijk maakte:
Wooohaaa
En ik bloos en ik stotter, zeg iedereen gedag
En ik zing en ik dans, strijk mijn broeken met een lach
En ik fluit en ik neurie, drink chocoladevla
En ik huppel over straat, en roep de hele dag Yeee-Haa!
Want vandaag, is het mijn dag
Is het mijn dag
Want vandaag kan ik alles, ben ik sterker dan B.A.
Vandaag ben ik de Guus Geluk, vandaag zit alles mee
Want nu heb ik de powerrrr, kan ik Asterix verslaan
Vandaag gaat alles lukken, kan er niets de mist in gaan
Want vandaag, is het mijn dag
Is het mijn dag
Abonneren op:
Posts (Atom)