Wekservice - #zkv

Ze vertelt me dat mijn nieuwsbrief haar elke zondagochtend wekt. Hij stroomt precies om 7 uur de mailbox binnen. Dat geeft een pingeltje op de telefoon die op haar nachtkastje ligt. Het is echt heerlijk wakker worden, zegt ze. Ik kan het mij niet voorstellen. Mijn telefoon is stil. Al heb ik heel lang WhatsApp-berichtjes laten pingen bij binnenkomst. Nu zwijgt mijn telefoon in alle talen.

Voorlezen

Een man die mijn verhaaltjes leest, leest ze 's zondagsmorgens bij het ontbijt voor aan zijn vrouw. Heel schattig. Ook dat kan ik mij niet zo goed voorstellen. Mijn ouders lezen elkaar de krant voor bij het ontbijt. Ik word er vooral heel onrustig van.

Sta je nou elke zondag zo vroeg op? vraagt de vrouw aan mij. Ik knik. Schrijf je het dan ook? Ik schrijf het zaterdags en dan zet ik het e-mailprogramma klaar voor zondagmorgen 7 uur. Elke zondag om 1 minuut voor 7 stuurt het programma mijn berichtje naar de 67 abonnees.

Baas in eigen e-mail

Het zijn er iets meer geweest. Blijkbaar vonden die de nieuwsbrief niet leuk meer. Ik weet de reden niet. Ieder mag lezen of niet lezen wat hij wil. Baas in eigen e-mail. Als je het zat bent, dan stop je.

een lampje knippert

bericht van mijn telefoon

kan niet antwoorden

Abonneren? Meld je aan voor mijn zondagse nieuwsbrief

De laatste zondagmiddag voor de vakantie

De laatste zondag voor de zomervakantie. Al is het vandaag wat koeler, de warmte drukt flink in het Stadshart van Almere. Ik rijd met 2 cd's en een boek naar de bibliotheek. Ze konden niet meer verlengd worden en ik vrees allerlei boetes als ik te ver weg ben om ze snel terug te brengen.

Zonnewende

Met het idee van de vroegvallende duisternis reed ik vanmiddag om vier uur nog een rondje op de fiets met Doris. We fietsten niet te ver aangezien Doris al een paar weken niet meer gefietst had door de sneeuw. Enige training voor verre tochten is dan wel vereist.

We waren lang en breed terug. Ik zat weer op mijn zolderkamer te werken aan het artikel over Junghuhn toen mij opviel dat het zo lang licht bleef. Het was al na vijven en tegen de hemel tekenden zich pas de eerste signalen van de naderende schermering.

Eigen zonnewende
Ik voelde me even heel gelukkig. Er zijn van die feesten die de zonnewende moeten duiden. En ook nog eens licht en vrede in de wereld moeten brengen. Nu was mijn eigen zonnewende, het moment in januari dat het me opvalt dat de dagen langer worden.

Ik heb het moment daarna genoten van de zonsondergang die me nog hoopvoller stemde. Morgen is het nog een momentje later dat de zon ondergaat.

Gevallen

Na de val is het de tijd voor de reconstructie. Ze was cake'jes aan het bakken en stond op het stoeltje. Ze boog iets voorover om in de bak met cakemix te kijken. En toen viel ze.

'Ik wilde alleen in de bak kijken', riep ze door haar tranen heen. Het hielp niet, want ze lag daarna op de grond. Ik zette het krukje voor haar klaar, zodat ze iets steviger stond en zonder vallen in de bak kon kijken.

Nico vogelaar

Een lichtgroene Renault stond op het einde van de dijk, op het plekje tot waar je mag komen met de auto. De achterklep van de hoge auto stond open. Onder het dakje stond een man met een dikke blauwe muts. Zo eentje die ruwe bolsters op de vissersboot dragen. Op de grond stond een statiefje met iets van een kijker erop.

De man tuurde in mijn richting, keek over mij heen en staarde het IJmeer over op zoek naar vogels. Of zeilbootjes, of hij stelde de kijker scherp op een boompje op Pampuseiland dat een beetje wegviel doordat het wat heiïg was. Het voelde of hij zijn kijker over mij heen liet glijden, zachtjes, als de hand van een geliefde. Een beetje met schroom, omdat hij zich mogelijk betrapt voelde.

Ik naderde de auto en zag de man nu beter. Hij tuurde inderdaad over mij heen, de diepte van het IJsselmeer in. Vlak onder mij dobberden een groepje watervogels, maar die zag de vogelaar niet. Hij keek meer over mij heen, de verte in. Alsof er dichtbij niets te beleven was aan de vogels. Er zaten zelfs een paar wit met zwarte beesten tussen.

Ineens dook de man ineen, zakte door zijn knieën en boog over de camera die op de grond stond. Het leek op een videocamera, een klepje stond omhoog geklapt. Hij tuurde in de richting van het klepje. Ik keek nog eens goed naar de man, zag het grijze ringbaardje en het teken van de herkenning schoot door mijn hoofd: Nico de Haan.

Daar stond Nico de Haan naar vogeltjes te turen. De voor de camera zo spraakzame man, stond nu in alle rust vooroverbogen over zijn videocamera. Ik probeerde te denken hoe heerlijk dat zou zijn, op zondagmorgen helemaal alleen op zo'n dijk, alleen een hardloper passeert, en dan turen naar de vogeltjes.

Voor de presentator van natuurtelevisie moet het IJsselmeer een grote volière zijn waar allemaal voor hem bekende vogels rondvliegen. Voor mij is iedere vogel anders dan een mus, een meeuw of een merel, een vreemde vogel. Voor Nico de Haan is iedere vogel een vogel.

Honden en hardlopers

Op zondagmorgen is de ene helft van Almere aan het hardlopen. De andere helft laat de hond uit. Sommigen combineren beide activiteiten.

Ze zijn mij allebei tot ergernis, hond en hardloper. Toegegeven, ik hol met de horde mee en ik heb zo'n viervoeter thuis rondlopen, maar het irriteert me. Dat er honden zijn die loslopen en iedere voorbijganger willen grijpen. Dat daar bazen bij horen die doen of dat helemaal niet gebeurt. Soms durven ze nog geruststellend te roepen: 'Hij doet niks hoor'.

Dan die hordes hardlopers, in groepjes keuvelend, het hele fietspad in beslag nemend. En dan verbaasd zijn als iemand ze iets minder vriendelijk toeroept. Hoe vervelend kan het zijn met zoveel anderen op een kluitje te leven.

Radiografisch bestuurbare zeilboot

Een rijtje van vier mannen stonden op het ponton over het water heen. Vier miniboeien dreven in het water, bovenop het piepschuim klemde een oranje haakje. Vier kleine zeilbootjes voeren achter elkaar aan. De mannen pielden met de koude vingers aan een bedieningspaneel.
De mannen konden zo van een schip komen. Ze waren bonkig van uiterlijk, droegen stuk voor stuk een donkere coltrui waarvan de kraag nauw aansloot tegen de baard. De sneeuw viel ondertussen op het parcours, een scheepje dreef van de waterkant af. Deze zeilboot lag duidelijk achter op de rest.
De zeilen stelden keurig bij met de windrichting. Kleine, smalle draadjes trokken de zeilen strak en lieten de bootjes mooi laveren door het winterse Weerwater. Op de zeilen stond een nummer. 'NL' meende een zeil alsof de andere bootjes van hot naar her waren verscheept.

Ik dacht aan het liefdesliedje over de radiografisch bestuurbare zeilboot van Brigitte Kaandorp. Glimlachend holde ik mijn tocht verder. De sneeuw veranderde langzaam in hagel en zette zich wat verderop om in koude regen.

Zondag in Eindhoven

Ik loop het station uit, bij de automatische schuifdeur spreekt een jonge vrouw haar vriend vermanend toe. Haar toon is gedemd. 'Je schreeuwde net in een volle treincoupe tegen me. Dat is echt heel vernederend tegenover mij.' Zijn hoofd hangt vol schuld naar beneden.

De naakte waarheid van de stad openbaart zich op zondagmorgen. Eindhoven op zondagmorgen voelt alsof je een geweldige nacht hebt doorgemaakt en 's morgens op straat belandt. Het mag dan half elf zijn, als ze mij vertelden dat het half acht was, zou ik het ook geloven.

Ik heb nog even op de kaart van Eindhoven gekeken. Bij het groen stoplicht haal ik de schreeuwerd en zijn vriendin in. Ze lopen innig ineen gestrengeld over het zebrapad. Twee hippe moeders lopen mij tegemoet met drie dochters, een roze jas, roze wanten en een roze muts. Allemaal bij een ander kind. Het brengt de fleurigheid van Oilily op het 18 Septemberplein.

De bouwput ademt deze zondagmorgen bedrijvigheid. De man met een grote betonschaar, denk ik te betrappen op de diefstal van het vlechtwerk. De opzichters die er opzichtig bijstaan,halen de verdenking direct bij mij weg.

De Lichttoren, dan de witte dame. Daar zit de bibliotheek waar ik moet zijn. Ik heb zo een gesprek met directeur Thijs Torreman over zijn plannen en daden in zijn Bibliotheek Eindhoven. Het aantal auto's dat mij voorbij zoeft, ligt onder het aantal dat ik op zo'n ochtend als deze zou verwachten. Alle stoplichten vertellen mij rood, terwijl niemand en niets mij zou kunnen gevaren.

Nog snel een winkelstraat in gegaan. Deze troosteloosheid pleit voor het winkelen op zondag. Niets is triester dan een winkelstraat op zondag, leeg en verlaten, al dat fortuin dat de winkeliers mislopen nu geen winkel open is. In de etalage van boekwinkel Spijkerman liggen de mooiste boeken, maar de koper ziet alleen het bordje 'open als ik er ben'. De boekverkoper is duidelijk niet in deze duistere tent.

Als ik terugloop van de bieb, het is al middag, passeer ik De Slegte en zie hele mooie boeken die ik allemaal wil kopen. Ook hier is de deur dicht.

Misschien ben ik verwend met een centrum waar de winkels altijd open zijn. Alleen is er in Almere geen De Slegte...

Televisie

We vonden het toestel op Marktplaats en Inge belde haar op. De verkoopster wilde 75 euro voor het toestel hebben en wij vonden dat teveel. Gisteren belde ze terug en mochten we hem ophalen voor 50. Er hadden meer mensen hetzelfde bedrag geboden, maar wij waren de eerste. Inge waarschuwde me dat het best een oudere mevrouw kon zijn.
Ik reed naar Huizen en zette hem keurig neer bij nummer 46. Een hond blafte toen ik de bel indrukte. Even voelde ik mij als Frans Bromet die zoekt naar de verhalen achter de advertenties. De vrouw deed open, met de hond onder haar arm. Onhandig gaf ik haar een verkeerde hand, want de hond hing daar zo op de rechterarm. 'Hij doet niks, maar hij is zo enthousiast.' Ze mocht hem van mij op de grond zetten en het dier landde met zijn voorpootjes op mijn bovenbeen.
De televisie stond al klaar onderaan de trap. 'Ik heb hem de buurjongen naar beneden laten tillen, het leek me zo rot als je dat alleen moest doen.' Ik vond het jammer dat ik nu het beeld niet kon zien, maar het zou echt zeurderig zijn als ik nu vroeg om het ding aan te zetten. 'U heeft een nieuwe gekocht?' vroeg ik. 'Ja, kom maar mee. Wil je een kopje koffie?' 'Nee, dank u. Ik moet gelijk weer verder straks.' Ik vreesde gedoe met in een pannetje roeren, een vliesje over de melk en een bruingele tint in het kopje. Achter haar aan liep ik, de woonkamer in. 'Ik ben maar alleen, ziet u. Mijn man is overleden.'
Een gelikte flatscreen stond er op een groot eiken televisiemeubel. De letters 'LG' waren keurig in het midden, onder het reuzenscherm, zichtbaar. 'Ik heb hem zondag in Almere gehaald. Alleen lukt het mij niet om digitale televisie te krijgen. Het kastje van Ziggo doet het niet.' De televisie flikkerde aan en ze rommelde wat met het kastje. 'Kijk, het lampje moet rood branden, maar het brandt alleen maar groen.'
Ik voelde mij even een Ziggo-monteur, maar besefte dat dat uren kon duren en het lampje groen zou blijven branden. Mijn ogen en onwetendheid konden daar niets aan oplossen. 'Tja', zei ik al verontschuldigend. 'Ik heb daar echt geen verstand van, maar wordt u een beetje netjes geholpen door Ziggo?' 'Ik heb gisteren een kwartier moeten wachten aan de telefoon en toen werd hij erop gegooid.' Ze had pas de oude computer van haar dochter gekregen, maar kon er nog niet zo goed mee overweg dat ze het probleem aan internet kon vragen. Ze wees naar de laptop die dichtgeklapt op de eiken eetkamertafel lag. Een draadje stak aan de achterkant uit en snoerde over de tafel heen, tussen twee stoelen weg naar beneden.
Of de monteur van het televisietoestel haar niet geholpen had bij de installatie, vroeg ik. 'Nee, ik heb hem zondag met mijn schoonzoon in Almere gehaald, het scheelde honderdvijftig euro.'
We tilden het loodzware televisietoestel naar de auto. De hond was in de kamer opgesloten vanwege de loopse teven in de buurt. Zij droeg mee. 'Denk je aan je rug?' Ik vreesde meer voor de afstapjes en dat zij zou struikelen. 'Nee, hoor', antwoordde ze. 'Ik ben nog heel fit hoor.' Ze hield na mijn waarschuwende taal over de autoklep die ieder moment naar beneden kon vallen, de klep vast. 'Ik heb zelf ook een auto en rij nog hoor.'
Ik liep weg met de afstandbediening, de gebruiksaanwijzingen in de tien wereldtalen en het Nederlands. 'Weet u wanneer ik ze ga bellen, zondagmorgen.' 'Zou dat helpen?' vroeg ik. 'Zeker weten, dan hebben ze wel tijd voor me. Rij je wel voorzichtig?', vervolgde ze. Ik kon geen antwoord geven, want zij gaf het al: 'O natuurlijk, je vrouw had het al aan de telefoon gezegd dat je heel voorzichtig zou rijden.'

Bejaardendiscriminatie

Ze ligt op haar rug en trekt haar handen in trage rondjes door het water. Het is geen zwemmen, maar drijven. Een opstopping van zwemmers ontstaat achter haar. Inhalen is er niet bij, want de tegenliggers loeren op de route.
Als ik terugkeer van de volgende heen-en-weer, hangt de badmeester over de badrand en gebaart naar de dame in kwestie. Ik vang iets op: 'anderen last van' en 'in de eerste baan zwemmen'.
'Niks daarvan', zegt de oudere dame streng. 'Dan gaan zij maar in een andere baan zwemmen.' Ze loopt van de badmeester weg en laat zich in het water vallen om zich aan een nieuw baantje drijven te wijden.
Aan het eind van de baan, als ik allang mijn volgende serie baantjes trek, kiest ze eieren voor haar geld en duwt haar hoofd onder de afscheiding.
'Het is schandalig', hoor ik een man zeggen die even aan het begin van mijn baan, de derde, rust. 'Dan zeurt ze over bejaardendiscriminatie en dat ze recht heeft op die baan. Alsof ze niet op een andere dag kunnen zwemmen, uitgerekend nu op zondagmorgen moeten ze zwemmen.'
Zijn zwem sterft alweer weg, want ik wil op zondagmorgen zwemmen en niet ergeren. Ik denk aan de eerste keer dat ik een oudere dame haar been raakte. Ze schrok ineen en ik hoorde 'au, au'. Toen ik haar vroeg of het ging, merkte ze op dat ze herstellende was van een operatie aan de achillespees.
Als je al die speciale uren voor alle kwesturen en leeftijden hebt, wat doe je hier dan, vraag ik mijzelf opnieuw af.

Vermolmd

Voor het trainen van de rugspieren bezoek ik het zwembad op zondagmorgen. Er zijn meer mensen op het idee gekomen een baantje te trekken. Ik spring in de eerste baan en probeer mijn slaperige spieren op te monteren in het water.
Het is filezwemmen, soms port een hand in mijn zij of voel ik een lichaam tegen mijn tenen drukken. Soms slaat mijn vingers tegen een voet of ontmoeten een ander uitslaande hand. Ondertussen draalt Skyradio over het water, in een rondje.
Zo zwemmend tussen de natte hoofden en de chloordoorlopen ogen, denk ik aan het wedstrijdzwemmen van weleer. Zo'n brilletje heb ik ook gehad. Als ik het nog bewaard heb, moet het elastiek en het bandje onder de glazen zijn vermolmd.
Als ik dan een klein uurtje later mij afdroog, vertelt een opa aan een andere afdroger dat hij in de zomer zes keer in de week zwemt. 'In de winter drie keer vult hij aan. 'Ik zwem alleen buiten. Ik heb de beschikking over een verwamd buitenbad.' Nu gaat hij met zijn kleindochter het water in van het binnenbad.
Een verwarmd buitenbad, zo kunnen we allemaal in de winter buiten zwemmen. Ik moet het doen met een file op zondagmorgen met een schrootjesplafond boven mijn hoofd, of de onverwarmde plomp voor de deur.

Oma halen

Doris en ik hebben vandaag oma met de trein opgehaald uit Almelo. Nu weet ze precies hoe de treinen lopen. Wij weten ook weer hoe het zit met de Nederlandse treinenloop.
Soms had ik het gevoel samen met Catootje op pad te zijn, zo sprekend lijkt Doris op de stripfiguur met bril en staartjes in het haar. De eigenzinnigheid straalt niet alleen van de foto's af.