Televisie

We vonden het toestel op Marktplaats en Inge belde haar op. De verkoopster wilde 75 euro voor het toestel hebben en wij vonden dat teveel. Gisteren belde ze terug en mochten we hem ophalen voor 50. Er hadden meer mensen hetzelfde bedrag geboden, maar wij waren de eerste. Inge waarschuwde me dat het best een oudere mevrouw kon zijn.
Ik reed naar Huizen en zette hem keurig neer bij nummer 46. Een hond blafte toen ik de bel indrukte. Even voelde ik mij als Frans Bromet die zoekt naar de verhalen achter de advertenties. De vrouw deed open, met de hond onder haar arm. Onhandig gaf ik haar een verkeerde hand, want de hond hing daar zo op de rechterarm. 'Hij doet niks, maar hij is zo enthousiast.' Ze mocht hem van mij op de grond zetten en het dier landde met zijn voorpootjes op mijn bovenbeen.
De televisie stond al klaar onderaan de trap. 'Ik heb hem de buurjongen naar beneden laten tillen, het leek me zo rot als je dat alleen moest doen.' Ik vond het jammer dat ik nu het beeld niet kon zien, maar het zou echt zeurderig zijn als ik nu vroeg om het ding aan te zetten. 'U heeft een nieuwe gekocht?' vroeg ik. 'Ja, kom maar mee. Wil je een kopje koffie?' 'Nee, dank u. Ik moet gelijk weer verder straks.' Ik vreesde gedoe met in een pannetje roeren, een vliesje over de melk en een bruingele tint in het kopje. Achter haar aan liep ik, de woonkamer in. 'Ik ben maar alleen, ziet u. Mijn man is overleden.'
Een gelikte flatscreen stond er op een groot eiken televisiemeubel. De letters 'LG' waren keurig in het midden, onder het reuzenscherm, zichtbaar. 'Ik heb hem zondag in Almere gehaald. Alleen lukt het mij niet om digitale televisie te krijgen. Het kastje van Ziggo doet het niet.' De televisie flikkerde aan en ze rommelde wat met het kastje. 'Kijk, het lampje moet rood branden, maar het brandt alleen maar groen.'
Ik voelde mij even een Ziggo-monteur, maar besefte dat dat uren kon duren en het lampje groen zou blijven branden. Mijn ogen en onwetendheid konden daar niets aan oplossen. 'Tja', zei ik al verontschuldigend. 'Ik heb daar echt geen verstand van, maar wordt u een beetje netjes geholpen door Ziggo?' 'Ik heb gisteren een kwartier moeten wachten aan de telefoon en toen werd hij erop gegooid.' Ze had pas de oude computer van haar dochter gekregen, maar kon er nog niet zo goed mee overweg dat ze het probleem aan internet kon vragen. Ze wees naar de laptop die dichtgeklapt op de eiken eetkamertafel lag. Een draadje stak aan de achterkant uit en snoerde over de tafel heen, tussen twee stoelen weg naar beneden.
Of de monteur van het televisietoestel haar niet geholpen had bij de installatie, vroeg ik. 'Nee, ik heb hem zondag met mijn schoonzoon in Almere gehaald, het scheelde honderdvijftig euro.'
We tilden het loodzware televisietoestel naar de auto. De hond was in de kamer opgesloten vanwege de loopse teven in de buurt. Zij droeg mee. 'Denk je aan je rug?' Ik vreesde meer voor de afstapjes en dat zij zou struikelen. 'Nee, hoor', antwoordde ze. 'Ik ben nog heel fit hoor.' Ze hield na mijn waarschuwende taal over de autoklep die ieder moment naar beneden kon vallen, de klep vast. 'Ik heb zelf ook een auto en rij nog hoor.'
Ik liep weg met de afstandbediening, de gebruiksaanwijzingen in de tien wereldtalen en het Nederlands. 'Weet u wanneer ik ze ga bellen, zondagmorgen.' 'Zou dat helpen?' vroeg ik. 'Zeker weten, dan hebben ze wel tijd voor me. Rij je wel voorzichtig?', vervolgde ze. Ik kon geen antwoord geven, want zij gaf het al: 'O natuurlijk, je vrouw had het al aan de telefoon gezegd dat je heel voorzichtig zou rijden.'

Digitale faust

Ik lees dat een Nieuw-Zeelander zijn ziel op TradeMe te koop heeft aangeboden. 671 dollar is al geboden. Het hoogste bod zal wel van de duivel moeten komen, anders verliest een beroemd motief zijn waarde in dit digitale tijdperk.
Er zit best wel een roman in. Man verkoopt zijn ziel via internet aan een geheimzinnige vrouw in ruil voor een grote pot geld. Hij krijgt er spijt van, blogt erover en schrijft diverse forums vol, maar het helpt allemaal niet. Hoe hij zijn ziel probeert terug te krijgen, lees je in het boek dat ongetwijfeld volgend jaar uitkomt.

Vorige week bood een Australiër zijn leven aan via internet. Je kreeg dan zijn huis, auto en baan. Een gelukzoeker bood 383.000 dollar voor het oersaaie leven van de man.

Hyves wat heb je eraan?

Geheel uit onverwachte hoek kwam dit weekend een uitnodiging van mijn collega om vriend te worden bij hyves. 'Het kost veel tijd, denk ik', merkte hij op in een krabbel en 'Wat heb je eraan?'
De gezonde twijfels die iedere beginneling heeft bij het fenomeen van 'Online social networking'. Geleidelijk neemt de vriendenschaar toe en met het aantal vrienden groeit ook de belangstelling voor de andere dingen.
Sociale netwerken drijven op de gadgets, zo meent Eva Kol in haar boek Hyves. Netwerken als Friendster en Orkut mogen dan wel megagroot zijn, ze zijn op sterven na dood. Ze treft bij het surfen over deze internetpagina's de stilte van het kerkhof. Dat komt omdat ze alleen maar het werven van vrienden tot doel hebben, concludeert zij. Mensen moeten een reden hebben om terug te komen. Dat kan door in beweging te blijven, zoals hyves het doet.
Hyves vervangt nu het mailen en chatten, merkt ook het artikel in NRC-Next van vanmorgen op. Dat gaat dus verder dan een gadget, het vervangt de oude startpagina of initiatieven als i-google.
Ondertussen zoekt de commercie naarstig naar het verkopen van producten via de sociale netwerken. Het blijft te weinig benut als wervingskanaal merken communicatietijdschriften op. Vergeefs strooien ze tips en strategieën de wereld in. Ook de overheid tast de onbekende terreinen af. Onlangs presenteerde de gemeente Almere haar hyves in de online persoon van Ally.
Hyves is nog lang niet klaar, want naar mijn mening vervangt het Nederlandse sociaal netwerk voor een groot deel de behoefte van een eigen website op internet. Het kost een avondje puzzelen, maar dan kun je onbeperkt aan de slag en een heuse eigen identiteit geven aan je webstek.
Bovendien toont Hyves de vermenging van voor- en achterkant van websites. Zijn de meeste www's nog opgebouwd uit een voorkant en aan de achterkant het Content Management Systeem, hyves gooit dit door elkaar. Gebruikers kunnen binnen de eigen domeinen eindeloos fröbelen en knutselen om hun profiel zo attractief mogelijk te maken.
Het wachten is op de totale vermenging van het sociale netwerk met internet. Ik zie met veel belangstelling de integratie van websites als marktplaats in hyves. Of de groentenboer die zijn eigen hyves begint en tegelijkertijd via een webwinkel de komkommers en paprika's online verkoopt.

Sociale netwerken zijn als je eraan begint vreemde eenden. Je weet er eigenlijk niet zo goed raad mee. Net als je ermee wilt stoppen, ontdek je de mogelijkheden en wordt hyves een onderdeel van je communicatiemiddelen. De bewuste collega telt binnen een week 21 vrienden en heeft in vijf dagen meer krabbels staan dan ik in vijf maanden.
Langzaam zijn al mijn vrienden online vrienden geworden, een paar uitzonderingen daargelaten. Die zullen niet lang meer wachten, verwacht ik.

Afscheid

Een periode afgesloten nu ook werkelijk de meubels van de babykamer verkocht zijn. We hadden de blauwe kast, de commode en het ledikant (met drie standen) in de aanbieding gezet op Marktplaats. Een serieus bod en de terugkoppeling van onze vraagprijs, leverde de verkoop op.
Vanmiddag zijn ze gekomen, een jong stel uit Nijkerk. Zij was helemaal verkikkerd op de blauwe meubels. Dat zijn de hormonen. Zwangere vrouwen raken direct helemaal in een zwijm bij het zien van ook maar iets dat met baby's te maken heeft. Zo ook deze aanstaande moeder. De aankomende vader trok nog een ernstig smoel om zijn bedenkingen te uiten over de grote afmetingen. Ook hij ging overstag nadat ik het meetlint erbij had gehaald en vertelde dat het allemaal best meeviel.
Daarna de boel uit elkaar trekken met schroevendraaier en hamer en naar zijn auto verslepen. Het paste er allemaal in. Met een uurtje was het gepiept en was de babytijd voor ons afgesloten. We dronken met de kopers nog een kopje thee. Een erg lege kamer met een lange nagalm wachtte op ons.
Op naar de puberende peuter en daarna de peuterende puber.

Brieven van Multatuli

Daar lagen ze dan: de Brieven van Multatuli in 18 delen. Het zijn de laatste delen van het Verzameld Werk dat in totaal 25 delen beslaat. Ik heb ze gekocht via Marktplaats en ze werden vandaag bij mij thuisgebracht. Wat een luxe.
Het zijn schitterende delen die van 1976 tot en met 1995 zijn uitgebracht bij G.A. van Oorschot vormen met de brieven van Ter Braak, Du Perron en Willem Walraven, het summum van de Nederlandse letterkunde. Wat kan een brief mooi zijn, dat ontdek ik al bladerend door al die deeltjes. De boeken zien als nieuw, alleen hun ruggen bezitten een lichte verkleuring van jarenlang staan in de boekenkast.
Ze krijgen bij mij ook een plekje in de boekenkast. Soms zal ik er eentje uit halen, de rug strelen, de pagina's langs mijn duim laten glijden en proberen de adem op te snuiven. Zo hoop ik stilletjes dat al die lettertjes zo mijn brein binnen fladderen.
Wie ik wel onmiddelijk via het register probeerde op te speuren: mijn vriend Junghuhn. Het bleef helaas bij een vermelding. Het blijft mij verbazen, dat er geen correspondentie tussen deze twee mensen is geweest. Ze zijn namelijk allebei lid geweest van dezelfde club, De Dageraad. Bovendien bevat Junghuhns Licht- en schaduwbeelden veel van de thematiek zoals die in de Max Havelaar tot uitdrukking komt. Het blijft helaas bij een enkele vermelding in een paar brieven en ik weet dat Multatuli een idee aan de natuurwetenschapper in Nederlandse dienst, heeft gewijd.