Zonder kaartje kun je een 5-jarige niet van trein afhalen

Veiligheid in treinen, bussen en op en rond stations is natuurlijk heel belangrijk. Een middel van de NS is om alleen reizigers met kaartje op het perron te laten. Heel leuk gedacht natuurlijk, maar hoe moet het als je iemand komt afhalen?

Gisteren haalde ik mijn 5-jarige dochter op van het station Almere Centrum. Ze was uit logeren geweest en werd door haar opa gebracht. Hij zou in de trein blijven zitten zodat hij gelijk weer terug kon zonder veel tijdverlies. Toen ik omhoog wilde naar het perron werd ik geweerd door een controleur. 'Meneer mag ik uw kaartje zien?' vroeg hij. Ik vertelde dat ik geen kaartje had en mijn dochter kwam ophalen.

'Dan mag ik u niet doorlaten', zei hij.

Hollen papa

Ik rende de moeder met kinderwagen voorbij. Ze werden overschaduwd door de bomen langs het pad. Het kind zat rechtop en droeg een roze jasje. Pienter keken haar blauwe ogen de wereld in en de blonde haren waren een beetje vochtig van de regen.

Ze keek in mijn richting. Een vinger wees haar ogen achterna. 'Kijk hollen.' 'Ja', bevestigde de moeder de gewaarwording. Ze liep dapper verder achter de rollende wagen. 'Ja, hollen.' 'Papa', riep ze. 'Papa hollen.' De moeder hoorde de zin niet uit schaamte dat ik voor de vader werd uitgemaakt. 'Papa hollen', herhaalde het mondje onder de blonde haren. 'Ja, hollen', herhaalde de moeder.

Ze wist blijkbaar niet dat de vader van haar dochter ook holde en dat het meisje dat wilde zeggen. Ze bleef echter even onverzettelijk als haar moeder. 'Papa hollen... Papa hollen...' Ik liep de hoek om en zag ze even later achter het gebouw vandaan komen. Ik kon de conversatie tussen moeder en dochter niet volgen. Ergens had ik nog altijd het idee dat de twee tegen elkaar streden.

Verkouden

De snotjes hollen d'r neus uit, een nies en een hoest. Doris is behoorlijk verkouden. Alle trekt, loopt en holt de neusgaten uit. Of een hoest blaft de kriebel en irritatie weg.
Een verkouden kind is gewoon vervelend en sneu. Vanavond stoomde ze lekker in een warm bad en is met een flinke sloot hoestdrankjes en paracetamol naar bed gegaan.
Hopen dat ze vannacht wat beter slaapt dan afgelopen nacht...

Afscheid

Een periode afgesloten nu ook werkelijk de meubels van de babykamer verkocht zijn. We hadden de blauwe kast, de commode en het ledikant (met drie standen) in de aanbieding gezet op Marktplaats. Een serieus bod en de terugkoppeling van onze vraagprijs, leverde de verkoop op.
Vanmiddag zijn ze gekomen, een jong stel uit Nijkerk. Zij was helemaal verkikkerd op de blauwe meubels. Dat zijn de hormonen. Zwangere vrouwen raken direct helemaal in een zwijm bij het zien van ook maar iets dat met baby's te maken heeft. Zo ook deze aanstaande moeder. De aankomende vader trok nog een ernstig smoel om zijn bedenkingen te uiten over de grote afmetingen. Ook hij ging overstag nadat ik het meetlint erbij had gehaald en vertelde dat het allemaal best meeviel.
Daarna de boel uit elkaar trekken met schroevendraaier en hamer en naar zijn auto verslepen. Het paste er allemaal in. Met een uurtje was het gepiept en was de babytijd voor ons afgesloten. We dronken met de kopers nog een kopje thee. Een erg lege kamer met een lange nagalm wachtte op ons.
Op naar de puberende peuter en daarna de peuterende puber.

De maan

We kwamen gisteravond in het donker thuis en Inge zong 'In de maneschijn'. Doris begreep niet waar het over ging en Inge verduidelijkte het haar door naar de maan te wijzen. Ze staarde vol ontzag naar de hemel en stamelde 'maan'.
Ik was vooruit gelopen en kwam naar haar toe. Ze cirkelde met haar knuistje naar het uitspansel. 'Sterren', riep ze. Een wolkje adem vergezelde de uitspraak. Nogmaals wees ze naar de maan. Ze was vol van de ontdekking.
Ze kende de maan wel en ze heeft hem ook wel gezien, maar het was nog nooit zo tot haar doorgedrongen. Toen ik aan het einde van de middag naar het park ging om van de glijbaan te glijden, kwam de ontdekking weer.
'Maan', riep ze terwijl ze op mijn schouders naar huis werd gedragen. Ik zag niets en hief mijn nek wat hoger op naar de hemel. 'Inderdaad Doris, de maan.' Het kleine sokkeltje glinsterde en gaf ons een klein knipoogje.