Kan iemand de maan worden?

We zagen het avond worden vanuit de trein. De zon maakte plaats voor de maan en aan het firmament verscheen een heuse ster. Heel duidelijk in beeld, reisde de ster met ons mee. We tuurden met de neus tegen het raam en schermden het licht uit de trein af met onze handen. Doris wees me op de ster. 'Kijk dat is het sterretje Oma Almelo.'

Na de crematie van Oma Almelo vertelden we Doris dat oma een sterretje was geworden. Omdat het zomer was en de duisternis ver na het bedtijdstip intrad, lukte het pas maanden later om de juiste ster te vinden. Doris koos de meest heldere uit, duidelijk zichtbaar en de ster danste een beetje als je je ogen dichtkneep. 'Dat is Oma Almelo', zei ze en ze zwaaide naar de hemel.

De maan

We kwamen gisteravond in het donker thuis en Inge zong 'In de maneschijn'. Doris begreep niet waar het over ging en Inge verduidelijkte het haar door naar de maan te wijzen. Ze staarde vol ontzag naar de hemel en stamelde 'maan'.
Ik was vooruit gelopen en kwam naar haar toe. Ze cirkelde met haar knuistje naar het uitspansel. 'Sterren', riep ze. Een wolkje adem vergezelde de uitspraak. Nogmaals wees ze naar de maan. Ze was vol van de ontdekking.
Ze kende de maan wel en ze heeft hem ook wel gezien, maar het was nog nooit zo tot haar doorgedrongen. Toen ik aan het einde van de middag naar het park ging om van de glijbaan te glijden, kwam de ontdekking weer.
'Maan', riep ze terwijl ze op mijn schouders naar huis werd gedragen. Ik zag niets en hief mijn nek wat hoger op naar de hemel. 'Inderdaad Doris, de maan.' Het kleine sokkeltje glinsterde en gaf ons een klein knipoogje.

Avondkrieken

Hebben jullie hem niet gezien vanmorgen
Mijn collega vertelde hoe de volle maan groot
Onderging bij het vallen van de dag vanmorgen
Of schermen de huizen hem hoog van je weg

Als kind had ik eens de maan zijn ronde schijf
Zien uitzwellen boven het begin van de straat
Over de huizen droomde ik de mare overdag
Van het einde der tijden en Jezus' terugkeer

Ik las het boek van Johannes in gedachten
Schalden de bazuinen en de trompetten
Terwijl het gordijn de hemel opende
Knipoogden zon en maan naar Gods stem

Zojuist zag ik hem bij het krieken
Van de avond wiegde hij zich langzaam
Wakker tussen de bladerloze takken
Omhelsde hij een deken van wolken