We zagen het avond worden vanuit de trein. De zon maakte plaats voor de maan en aan het firmament verscheen een heuse ster. Heel duidelijk in beeld, reisde de ster met ons mee. We tuurden met de neus tegen het raam en schermden het licht uit de trein af met onze handen. Doris wees me op de ster. 'Kijk dat is het sterretje Oma Almelo.'
Na de crematie van Oma Almelo vertelden we Doris dat oma een sterretje was geworden. Omdat het zomer was en de duisternis ver na het bedtijdstip intrad, lukte het pas maanden later om de juiste ster te vinden. Doris koos de meest heldere uit, duidelijk zichtbaar en de ster danste een beetje als je je ogen dichtkneep. 'Dat is Oma Almelo', zei ze en ze zwaaide naar de hemel.
