Daar liep een blog voorbij

De merel zong zijn deuntje
Het gras prikkelde de tenen
En de avondzon kietelde
het gelaat dat vooruit staarde

Het Haarlemplein ademde
rust en groen voorbij de treurwilgen
neuriede de dag nog
een hoge noot over het water

Ze klom in de hoogste
touwen gespannen langs
de paal en de wind las
de bladzijden van mijn boek

We lagen andersom
jouw tenen keken
naar haar in de touwen
en mijn voeten zagen jouw ogen

Ik droomde weg in het verhaal
dat ik niet begreep en dat mij
niet wilde verstaan om mij heen
was alles veel mooier dan daarbinnen

Kijk papa hoe hoog ik ben
gilde ze overwonnen
de huizen kaatsten haar trots
terug en de zon knipoogde in goud

Daar liep net je blog voorbij
zei je en ik vroeg wat je bedoelde
Nou daar liep een vrouw
met een klein tasje over haar schouder
en een grote plastic tas met toiletrollen

De regen ritselt

De schemering slaat tegen het raam van de trein. De regen ritselt als een snoeppapiertje tegen hetzelfde raam. Het licht in de trein verandert in gezelligheid. Het knooppunt bij Weesp passeren we.

Ik lees mijn boek en hoor iemand telefoneren. 'Wat zeg je?' maar de woorden dringen niet tot mij door. Zo lekker kan lezen zijn, als de regen maar ritselt en de schemering maar slaat. Zo sterk zelfs dat ik maar net op tijd mijn boek dichtsla, de tas pak en de trein verlaat.

Drie art deco lampjes

Het is donker, ik ontwijk de grote plas water die midden op het fietspad ligt. Overal is het licht uit of zijn de gordijnen dicht. Ik kijk naar binnen door een raam waar nog het licht brandt.

Een vrouw zit voor een televisie. De grijze haren worden verlicht door drie art deco lampjes. Ze zijn alledrie precies hetzelfde ingelegd, de kleuren net iets te fel voor echt art deco. De kleedjes liggen op de tafels en maken het beeld compleet.

Net niet echt.

Daar zit een lichtje aan

Soms trekt geen hond zich iets van een campagne aan. De campagnes 'Val op fiets verlicht' en Losse lampjes mogen ook heeft zoveel effect dat ik er vanmiddag zelfs een hond betrapte op het dragen van een lampje aan zijn poot. Het dier liep naast zijn baasje en twee andere honden langs een druk befietst fietspad.
Kijk, daar kun je mee thuiskomen.

Schilder

Als ik kon schilderen, zou mijn geluk in de herfst niet op kunnen. De tinten die overal te zien zijn. De bomen die langzaam ontbladeren en de kleuren van de hemel die daar zachtjes overheen wrijven.
Zo reed ik laatst over de Veluwe en voelde me melancholisch en gelukkig tegelijk. De bomen op de camping dragen kleren in geel, bruin en rood. De grond is bezaaid met deze tinten en de lucht ruikt naar vocht en humus.
De laatste dagen duwen en trekken wind en regen de laatste blaadjes van de bomen. Nu is het avondrood nog mooier te zien vanuit het raam van mijn studeerkamer. Dan wens ik dat ik met kwast en doek het beeld kan vasthouden wat ik zie: wuivende takken en daarachter het donker van de vallende avond, een laatste streep licht van de dag die nu echt afscheid neemt.

De kwelling van herfst en winter

Als hardlopen alleen maar uit rennen in de zomer bestond, dan was hardlopen geen sport geweest. De kwelling van herfst en winter maken van het hollen de prestatie. Dat besefte ik vanavond toen ik mijn rondje rende.
Mistlagen flarden over weg en land, de duisternis slokte de witte sluier op en at er al het zicht bij op. Het vocht van de mist, beet zich in mijn shirt vast en elke hap adem leek een rookwolk die naar binnen joeg.
Toen ik buiten adem thuis kwam, wist ik het weer. Hardlopen is in de winter geen feest, maar als je het in de winter niet doet, dan wordt het in de zomer evenmin feest.

Vergeefs de avond in

De hondenbrokken waren op en moesten hals over kop worden opgehaald. Ik zag hoe de zon de middag in avond veranderde en wilde het vastleggen. Mijn mobieltje hielp mij daar niet genoeg bij en de dichtkunst liet me eveneens in de steek.
Vergeefs de avond in

Een gat licht tuurt door de wolkenberg
het vliegtuig vliegt recht het massief in
en schuilt in de grot van rode stralen

De wolk fladdert zich een berg
ver weg en ik zie de schilder donkere
vegen maken omdat hij zich vergist

Het is te vroeg voor avondrood
en een berg ademt zo zwaarmoedig
terwijl de middag in avond verandert

Mijn mobiel klikt vergeefs op de lege brug
en maakt het licht lichter en het donker duister
de belichting vertelt een ander verhaal

Dan het mijne terwijl de avond nu echt valt
en de schemer zegt de verkeerde woorden
voordat iemand anders dit kan zien

Niemand kijkt op de wolken in en maakt
er bergen van, of een schilder die veegt
en het tafereel zonde van zijn doek vindt

Nog voor ik thuis kom probeer ik de beelden
in woorden te vertalen, maar nog voor ik de
deur opendoe hoor ik de televisie schallen

En het ijs moet in de vriezer en ik moet iets
meenemen en niet vergeten
de wolken verdwijnen in de rook van thuis

Ik vergeet wat ik zag voordat een woord
mij vertelt wat het geweest is en ik zojuist
alleen het boodschappenlijstje weet

Vergeefs de avond in

Avondkrieken

Hebben jullie hem niet gezien vanmorgen
Mijn collega vertelde hoe de volle maan groot
Onderging bij het vallen van de dag vanmorgen
Of schermen de huizen hem hoog van je weg

Als kind had ik eens de maan zijn ronde schijf
Zien uitzwellen boven het begin van de straat
Over de huizen droomde ik de mare overdag
Van het einde der tijden en Jezus' terugkeer

Ik las het boek van Johannes in gedachten
Schalden de bazuinen en de trompetten
Terwijl het gordijn de hemel opende
Knipoogden zon en maan naar Gods stem

Zojuist zag ik hem bij het krieken
Van de avond wiegde hij zich langzaam
Wakker tussen de bladerloze takken
Omhelsde hij een deken van wolken