Schilderen

De trein reed het perron binnen op de geplande tijd. Aan de overzijde stond het andere treinstel naar Schiphol te wachten. De kou dreef de overstappende reizigers nog sneller van het ene treinstel in het andere. Het leek wel of iedereen uit het andere treinstel stapte en deze trein moest hebben.

De twee mannen hadden elkaar bij Almere Muziekwijk getroffen. Hij zat al in het treinstel en de andere struinde de zitplaatsen af. Blijkbaar hadden ze achterin het voorste treinstel afgesproken, want de man zat er al. Ze zeiden elkaar gedag en kletsten wat over het weer. De kou die nu eindelijk zijn intrede deed en het duister dat nu echt om zich heen greep.

Goddank hij staat er nog

Vandaag op een verlate verjaarsvisite in Almelo. Het had al een week of 5 terug gemoeten, maar gladheid en griep weerhielden ons de overtocht te wagen. Vanwege dezelfde kou en natheid hadden wij afgezien van een reis naar de nabijgelegen stacaravan op Delden.

Meuk
Ik was benieuwd hoe de meuk de vorst zou hebben doorstaan. Een dik pak sneeuw had immers op caravan en bijgebouwen gelegen. Net als een flinke koude die met min 15 graden door de vochtige naden en kieren was getrokken.

Opgeschoten coniferenhaag
De spanning viel wel enigszins weg toen ik het drassige veldje opreed en de caravan in geel en roze ornaat over het veld heerste. De blauwe gordijnen en de opgeschoten coniferenhaag deden de rest.

Bij het binnenstappen zag ik vrijwel onmiddelijk dat het goed was. Alles stond er nog, was nog overeind en bleek na een snelle inspectie in prima staat te zijn. Ook rook het niet bedompt en muf. Het rook zelfs een beetje fris.

Bedorven
Kortom, we kunnen weer gaan kamperen. Hier en daar een likje verf, plankje over de vloer en balkje om te stutten, en klaar is Kees. Ik was alleen vergeten te kijken of de potten verf in de aanbouw voor de tent niet bedorven waren door de vrieskou.

Volgens mijn medereiziger, een doorgewinterde schilder en klusser, hoefde ik niets te vrezen als het op terpetinebasis is. Toen begon ik te twijfelen of de verf op waterbasis of terpetinebasis is. Het antwoord ligt in het kastje in de aanbouw.

Schilder

Als ik kon schilderen, zou mijn geluk in de herfst niet op kunnen. De tinten die overal te zien zijn. De bomen die langzaam ontbladeren en de kleuren van de hemel die daar zachtjes overheen wrijven.
Zo reed ik laatst over de Veluwe en voelde me melancholisch en gelukkig tegelijk. De bomen op de camping dragen kleren in geel, bruin en rood. De grond is bezaaid met deze tinten en de lucht ruikt naar vocht en humus.
De laatste dagen duwen en trekken wind en regen de laatste blaadjes van de bomen. Nu is het avondrood nog mooier te zien vanuit het raam van mijn studeerkamer. Dan wens ik dat ik met kwast en doek het beeld kan vasthouden wat ik zie: wuivende takken en daarachter het donker van de vallende avond, een laatste streep licht van de dag die nu echt afscheid neemt.

Maïzena

Ze wilde Inge graag meehelpen met koken. Ze schoof haar stoel erbij en keek aandachtig in de richting van de kok. Het geduld werd echter snel beproefd en ze wilde haar moeder graag helpen.
Ik kwam op het idee haar wat water te geven, er wat maïzena bij te doen en haar lekker in de smurrie te laten roeren. Het kind heeft zich kostelijk vermaakt.
Zojuist dweilde ik al haar activiteiten op. De smurrie was al een beetje hard geworden en liet zich niet simpel verwijderen.
Ik bedacht hoe ik vanmorgen nog de toekomstige naaikamer van Inge sausde. De smurrie leek er wel een beetje op. Eerder vanavond verwijderde ik de morssporen van deze activiteit. Eigenlijk niet zo'n groot verschil, alleen mijn werk wordt als nuttig gezien en dat van Doris onnuttig. Het verschil is dat zij er meer plezier in heeft dan ik.

Eindelijk

Het vloertje ligt er in mijn toekomstige studeerkamer. Een kamer voor mij alleen. Ik ben er erg blij mee. Dat het de spreekwoordelijke bloed, zweet en tranen gekost heeft, mag duidelijk zijn uit de vele blogs die ik aan dit onderwerp heb gewijd.
Vorige week maandag was het ophangen van het dakraam mislukt. Het was maandagmorgen, ik moest naar mijn werk en de verf was niet droog. Ik durfde er niet meer over te schrijven vorige week. Nu heb ik weer het lef, want dit weekend ging ik ondanks alle dramatische weersvoorspellingen toch schilderen.
Het prachtige weer gisteren nodigde me uit om opnieuw het dakraam uit het kozijn te halen en dapper de beschadigingen van vorige week te verwijderen. Eigenlijk viel het allemaal mee en ik beschilderde de dingen gisteren opnieuw. Ondanks de koude was het vanmorgen vrijwel helemaal droog en kon ik hem vanmiddag weer ophangen. Het ging prima, de paar lichte beschadigingen heb ik direct aangestipt. Nu ziet alles eruit of vorige week alles is goedgegaan.
Vandaag met veel moeite de scheve vloer gelegd. Het viel behoorlijk tegen om alle naadjes netjes aan elkaar te krijgen. Toen ik eenmaal de deuropening dicht had zitten en het harmonium op het nieuwe vloerdeel had gelegd, ging het snel.
Nu is de studeerkamer bijna af. Bijna, want er moet nog heel wat gebeuren. Zo komen er nog boekenkasten tot het plafond, krijgt het nieuwe bureau een plekje en moet de betonmuur ook plankjes krijgen voor de boeken. Werk genoeg.

Regen

Volgens de weerberichten zou het droog blijven vannacht. Daarom stond het dakraampje op zolder open. De wind zou de grondverf droog waaien en ik zou vandaag weer lekker verder kunnen schilderen.
Het liep allemaal anders. Doris maakte ons vannacht wakker met opnieuw oorpijn en ik keek naar buiten. De regen viel in de sloot, eerst aarzelend, maar het ging steeds sneller. Eerst poogde ik nog wat met een stukje vuilniszak toe te dekken, maar dat hielp op een zeker moment niet meer.
Ik moest het raampje er in het holst van de nacht inhangen. Ik stond moe en wankel op de huishoudtrap om het zware ding op te hangen. Eindelijk daar hing hij. De regen kletterde tevreden op het glas.
Toen ik een uurtje later naar de wc ging, was het droog. Nu vraag ik mij af of mijn nachtelijke escapade echt nodig was.

Grondverf

Het hangt als het zwaard van Damocles boven je hoofd. De hele dag stel je het uit, maar het moet gebeuren. De verf van het dakraampje op zolder moet worden afgekrabd en het hout moet in de grondverf worden gezet.
Dat ik eerst hardloop, daarna uitgebreid op internet surf en eerst nog een hapje eet, is puur uitstelgedrag. Het karweitje drukt op de zaterdag als een onvermijdelijkheid. Daarom tegen drieën ging ik naar boven om pas nu de boel in orde te hebben.
Toch had ik verder willen zijn en voerde ik daarboven een gevecht tegen de tijd. Straks wacht de visite op een spel en daarvoor moet Doris naar bed. Kortom, druk genoeg en eigenlijk mag ik best blij zijn dat de boel in de grondverf staat. Dat ik ook het gewone raamkozijn had willen schilderen en ook de radiator erbij, is jammer.
Dat zwaard wacht morgen op mij.

Rood

De muren krijgen niet alleen thuis een sausje. Op mijn werk ruikt het de hele week al naar verse kalk. Het is een frisse geur, die vaak ook iets als opruimen en schoonmaken betekent. Een lucht die goed past bij deze tijd van het jaar.
We mogen kiezen uit vier kleurtjes: geel, blauw, groen en bruin. De vloerbedekking wordt ook vernieuwd. Binnenkort ligt overal groen gevlekt marmoleum op de grond. Het geluid de rollende bureaustoelwieltjes zou hierop heel hinderlijk klinken, zo ving ik in de wandelgangen op.
Tijdens de koffie het onderwerp maar eens aangesneden. 'We moeten dat bruin doen', vond ik. Ons hoofd wil eigenlijk dat de hele afdeling dezelfde kleur op de muren laat kalken. 'Dat geel is te licht en het blauw en groen staan niet', vervolgde ik stellig.
Zoals een goed hoofd betaamt, liet ze zich niet direct overtuigen. Ze ging even later kijken in de verschillende kamers die het nieuwe kleurenpalet toonden. Ze kwam heel stellig terug. Inderdaad, het moet bruin worden.
Ik vertelde bij het koffie drinken over de kleurenleer van de schrijver Goethe. Elke kleur vertegenwoordigt een bepaalde gemoedstoestand. Voor elke gemoedstoestand had Goethe een eigen kamer, die de kleur van die gemoedstoestand bevatte.
Het riep een herinnering op bij één van de aanwezigen. 'Ja, ik had een keer een rood colbertje aan bij een sollicitatiegesprek.' 'Een ben je het geworden?' vroeg ik, terwijl ik het antwoord al wist. 'Nee, maar ik las pas later dat je nooit iets roods moet aantrekken als je een sollicitatiegesprek hebt.'
Ik ben benieuwd wat een bruine kamer met je doet. In de loop van februari zijn onze kamers aan de beurt. Tot die tijd kunnen we speculeren.

De Wals

Camille Claudel spreekt heel wat mensen tot de verbeelding. Zijn het haar beelden of gaat het meer om haar bijzonder leven? Dat ze voor gek versleten werd en dertig jaar van haar leven in gestichten doorbracht. Of dat ze minnares van August Rodin was.
Zijn naam valt altijd in één adem als het over haar gaat. Ze worstelde erg met haar kunstenaarschap en het vrouw zijn. Opdrachten werden haar niet gegund omdat ze vrouw was. Haar werk kreeg niet de waardering die het werk van haar mannelijke collega's wel kreeg.
De biografie van Anne Delbée bracht de kunstenares Camille Claudel weer helemaal in beeld. Het bracht haar werk ook in de belangstelling. Vandaag zag ik voor het eerst van mijn leven een beeld van de Franse kunstenares: "La Valse" (de Wals) uit 1905. Ik had veel over het werk gehoord er ook veel afbeeldingen van het bronzen beeld gezien, maar vandaag zag ik het in het echt.
Het is een indrukwekkend beeld. De lichamen van de man en vrouw zijn heel mooi ineen verstrengeld. Het geeft iets erotisch. De dans wordt bijna een paring. Dit komt door de naakte lichamen en door de bijzondere wijze waarop de stof drappeert. Je verliest jezelf in datgene wat niet te zien is.
Het beeld is onderdeel van de expositie Schilders van de Ziel. Symbolisme in Frankrijk. De expositie is tot en met 27 januari te zien bij Singer Laren. Een aanrader voor iedereen die van raadselachtigheid houdt en natuurlijk voor de liefhebbers van Camille Claudel.

Structuurverf

Het zolderverhaal krijgt weer een vervolg. Vanmiddag liep ik niet door de woonboulevard, maar stond ik op een wankel trappetje op zolder. De muur heeft een laagje structuurverf gekregen. Alle gipswandjes - inclusief de laatst herstelde muur - zijn voorzien van een mooi laagje verf met zandkorrels.
Het resultaat mag er zijn. Eigenlijk ben ik er best trots op. Morgen is mijn reguliere vrije donderdag. Dan proberen Inge en ik de twee betonmuren eveneens te voorzien van de mix van zand en verf.
Inge naait ondertussen heerlijk met haar nieuwe machine. Ik schrijf dit terwijl ik lekker op de bank in mijn nieuwe huispak zit. De broek en de trui zijn gemaakt van een zachte fleecestof. Het zit lekker zacht en warm. Een mooie aanwinst om straks aan te trekken als ik in de bibliotheek ga zitten.