Het bureau in beeld

Hier zijn ze dan: de foto's van het bureau en zijn directeur, met staf.

Het bureau

Bij het halen van de caféstoeltjes gisteren in de Naardense Kringloopwinkel, zag ik ook een prachtig bureau staan. Het ding voor 15 euro liet mij niet los. Het zou niet moeilijk moeten zijn om hem mee te nemen naar Almere.

Eerst met Doris de oude stoelen naar de vuilstort gebracht, net als een kapotte bureaustoel. Ik gooide alles keurig weg, terwijl Doris voorin de auto zat en keek naar hoe ik alles wegsmeet in de grote containers.

Alles was keurig verdwenen. Doris vroeg mijn aandacht. 'Ik moet plassen', zei ze. Een kleine twee weken geleden bij het afscheid nemen van mijn Leonhardt, moest ze ook plassen. Het toiletbezoek was zo indrukwekkend dat ze wel weer een keertje wilde. 'Moet je weer plassen?' vroeg de medewerker van het recyclingperron. 'Ja', antwoordde ik. 'Eigenlijk hebben we geen wc thuis.'

Daarna samen doorgereden naar de Kringloper van Naarden. Erg leuke zaak, ik zal er nog een recensie over schrijven. We werden weer vriendelijk begroet door het personeel. 'Kijk, ik vind die muts en sjaal zo ontzettend mooi', zei een medewerkster. Een heuptasje buidelde om haar heupen. Doris' schoenen waren al uit voor het springkussen.

Ondertussen werkte ik aan de aanschaf van het bureau in twee delen voor 15 euro. Het ding werd naar beneden gebracht en ik mocht hem afrekenen. De medewerker nam hem mee naar buiten, waar ik inmiddels met Doris bij de auto stond. We tilden het eerste deel overmoedig in de achterklep. 'Die gaat er niet in', voorspelde de medewerker.

Ik rommelde wat, duwde wat heen en weer en probeerde hem om te draaien terwijl hij in de auto lag. Het lukte inderdaad niet. Daarna klunsde ik verder, de medewerker had ik niet meer nodig. Met drukken, trekken en sjorren kreeg ik eindelijk de twee delen erin, de klep kon niet meer dicht. Ik waagde de gok en snelde de snelweg op.

De sjouw naar boven was een volgende mijlpaal, ook nu veel wikken en wegen. Een paar dutsen in de trapleuningen en de muren zijn ook weer schoongeveegd. Het grootste deel paste maar net.

Maar nu hij staat er. Een stuk groter dan het oude. Als ik erachter schuif voel ik mij meneer directeur. De lades zijn zo groot dat ik nog ruimte over heb. Al vind ik een computer er niet op staan, het tikt lekker en het lijkt net of ik een heuse schrijver ben.

Het oude bureau bracht ik gelijk weg naar het recyclingperron, iets voor vijven. Ik word er een vaste klant. Doris was niet mee, anders moest ze zeker weer naar de bijzondere wc.

Vooruitzicht

Ik heb mijn bureau voor het raam geschoven en het is geweldig. Daar heb ik vorige week al die ruimte voor gemaakt. Nu zie ik de gracht en hoor de eendjes snateren. Wat een heerlijk idee om voortaan zo te schrijven, denken en lezen.
Het leeghalen van de bibliotheek gaat verder en schiet al heel aardig op. De gereedschappen zijn uitgezocht en staan opgestapeld. Nog een paar dozen en dan kan er alleen nog gelezen worden.

Kom eens uit die kast

Mannen die voor boekenkasten zitten. De kranten staan er vol mee. Vooral het NRC heeft een aardig handje om mannen met een stropdas voor hun boekenkast neer te zetten. De zaterdagbijlage is een populaire plekje. Voor pocketreeksen van Ooievaar en Aula, staren ze met een intellectuele blik de camera in. Het verschil van dromerige koeienogen die je nakijken als je een weiland langs fietst, kan ik nauwelijks maken
Natuurlijk vind ik het geweldig om de studeerkamer van een geleerde te zien. Ik kan echt niet met droge ogen kijken naar het lege studievertrek van de onlangs overleden socioloog J.A.A. van Doorn. De rommel in het hok van de Vlaamse intellectueel Etienne Vermeersch, ik puzzel uren op de foto in de veronderstelling dat ik een fenomenale gedachte uit die chaos kan halen. Maar al die halfbakken geleerden die versmolten zijn met de stoel in hun studeerkamer, zo voor hun boekenkast, een pen half weggekauwd onder de kin wippend? Nee.

In de tijd van Darwin was nog weinig mis met de studeerkamer...
Of die van Alexander von Humboldt...
Zelfs met die van Mario Praz is weinig mis mee...

Alkmaargracht

Als ik hoog de diepte in kijk
zie ik ze traag buigen
in een klein rondje
keren ze de gracht

De zon troebelt het water
en schijnt mee op de rug
de warmte fluistert
dat het zo lekker is

Ik verzin mijzelf een vogel
- zo'n lange zwarte
speer glanst bij de duik-
en hap de hap zo naar mij toe

Kraaiennest

Ze maken kirren en piepen naar elkaar. De kraaien vliegen af en aan van en naar de dakgoot bij mijn studeerkamer. Vooral 's avonds hoor ik ze flink tekeer gaan. Ik hebeen paar keer het raam opengedaan en ze verjaagd, maar ze keren keer op keer terug.
Blijkbaar hebben ze zich op de hoek van de daggoot genesteld. Nu is het te laat om in te grijpen, maar volgend jaar zal ik de nodige maatregelen moeten treffen om recidive te voorkomen.
Het uitzichtpunt in de oude zeilschepen heet ook een kraaiennest. Soms voel ik mij zo vanuit mijn studeerkamer als de zeelieden boven in de mast van het schip. Ik kijk dan vanuit mijn raam over de gracht en zie dat het goed is.
De kraaien zitten er helemaal niet zo ver naast met hun nestkeuze.

Een inbreker die zijn benen breekt

'Een inbreker riskeert er zijn benen te breken', zei de Vlaamse filosoof Etienne Vermeersch onlangs. Hij sprak voor een programma op de Vlaamse televisie over de rommel in zijn werkkamer. 'Het is voornamelijk in mijn bureau, daar komt mijn vrouw niet zo vaak. En als zij er komt, dan stoort zij zich daar niet aan.'
De foto dit weekend in NRC-Handelsblad van de filosoof, die bekend staat als invloedrijkste Vlaming, in zijn bureau (werkkamer) is mij de hele tijd bijgebleven. Hoe de man temiddden van die rotzooi toch zijn gedachten erbij kan houden. Hoe de man iets dat hij zoekt, kan vinden. Het fascineert me.
Vermeersch gooit niets weg. Hij heeft dat in het verleden weleens gedaan, maar dat is niet minder geworden. De foto's in NRC Handelsblad spreken boekdelen. In het VRT-programma zijn beelden te zien van de kamer in 1997. Zoals de recente foto's laten zien is de rommel niet minder geworden. Of zoals Vermeersch voor de televisie zei: 'het is nog niet verbeterd'.

Of Etienne Vermeersch er interessante ideëen op nahoudt? Met zo'n kamer moet dat wel. Daar twijfel ik geen moment aan.

Krap

Gestaag vordert de inrichting van mijn studeerkamer op zolder. Vandaag heb ik de laatste plankjes opgehangen en de deur op hoogte gezaagd. Zo met de deur erin, valt op hoe klein de kamer is. Het is echt passen en meten met de ruimte.
Het harmonium pakt de meeste vierkante meters en mijn nieuwe bureau de rest. Morgen ga ik de boel schoonmaken. Dan kijk ik of ik genoeg ruimte heb om te kunnen doen wat ik wil doen.

Uitruimen en inrichten

De eerste vrije dag van een week. Ik ga verder met klussen en natuurlijk heerlijk uitrusten. Op het werk was het door de introductie van de nieuwe website erg druk. Nu hoop ik alles even te vergeten.
Vandaag ben ik gelijk doorgegaan met het uitruimen van het oude studiehok en het inrichten van de nieuwe studeerkamer op zolder. Het dreigt allemaal erg mooi te worden. Ergens is het best jammer dat nauwelijks anderhalf na het inrichten van het studiehok, alweer alles moet verhuizen. De oude verhuisdozen zijn hier heel handig bij.
Waar het ene plankje wordt opgeruimd, daar wordt het andere gebouwd. Daarom moet alles eerst in dozen wachten. De oude plankjes krijgen een nieuw plekje. Net zo handig. Er moeten in elk geval ongeveer even veel meters plank komen als in de oude situatie, anders red ik het niet.

Eindelijk

Het vloertje ligt er in mijn toekomstige studeerkamer. Een kamer voor mij alleen. Ik ben er erg blij mee. Dat het de spreekwoordelijke bloed, zweet en tranen gekost heeft, mag duidelijk zijn uit de vele blogs die ik aan dit onderwerp heb gewijd.
Vorige week maandag was het ophangen van het dakraam mislukt. Het was maandagmorgen, ik moest naar mijn werk en de verf was niet droog. Ik durfde er niet meer over te schrijven vorige week. Nu heb ik weer het lef, want dit weekend ging ik ondanks alle dramatische weersvoorspellingen toch schilderen.
Het prachtige weer gisteren nodigde me uit om opnieuw het dakraam uit het kozijn te halen en dapper de beschadigingen van vorige week te verwijderen. Eigenlijk viel het allemaal mee en ik beschilderde de dingen gisteren opnieuw. Ondanks de koude was het vanmorgen vrijwel helemaal droog en kon ik hem vanmiddag weer ophangen. Het ging prima, de paar lichte beschadigingen heb ik direct aangestipt. Nu ziet alles eruit of vorige week alles is goedgegaan.
Vandaag met veel moeite de scheve vloer gelegd. Het viel behoorlijk tegen om alle naadjes netjes aan elkaar te krijgen. Toen ik eenmaal de deuropening dicht had zitten en het harmonium op het nieuwe vloerdeel had gelegd, ging het snel.
Nu is de studeerkamer bijna af. Bijna, want er moet nog heel wat gebeuren. Zo komen er nog boekenkasten tot het plafond, krijgt het nieuwe bureau een plekje en moet de betonmuur ook plankjes krijgen voor de boeken. Werk genoeg.