Internet en de omroep

De omroep besteedt teveel geld aan internet. Dat vinden regeringspartij VVD en gedoogpartij PVV. Het geld dat naar de omroepen gaat moet gaan naar televisie en radio. Niet naar het maken van films en en websites voor internet. Een enorm achterhaald standpunt, dat bijna laat zien dat veel parlementariërs in het verleden leven. Een jaar of 15 terug speelde internet marginaal een rol in het leven van veel huishoudens. Dat is nu wel anders.

Hermitage

Een mediale aandacht, waar elk museum jaloers op is. Dat is de opening van de Nederlandse dependance van de Hermitage. Zoveel aandacht zou bij een bezoek alleen maar teleurstelling kunnen opleveren. Wat me opvalt is dat de eigenlijke collectie niet zoveel aandacht krijgt, er wordt snel geflitst langs de kostuums die er nu hangen. Ook komt in de bijdragen niet heel sterk tot uitdrukking of de Hermitage vernieuwend is in het museale landschap, of dat het een vrij traditioneel ingericht museum is.

Mijn indruk is dat het laatste het geval is. Het enthousiasme waarmee de Hermitage wordt begroet in Nederland, laat zien dat het museum zich helemaal niet in nieuwe snufjes hoeft te dopen om belangstelling te krijgen. Voor het bewijs moeten we nog even wachten, maar ik verwacht dat het museum met aantrekkelijke wisseltentoonstellingen heel veel zal bereiken. Ik ben benieuwd naar de bezoekcijfers de komende jaren.

Varkensgriep

Ineens heeft iedereen het: de varkensgriep. Van Mexico naar de Verenigde Staten, naar Spanje, Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittanië. Hij komt iedere dag dichterbij. Vandaag of morgen schokt het bericht dat hij in Etten-Leur of in Gorsel, of gewoon in Amsterdam. Of het een pandemie is, durft niemand te beweren.

De media zijn er zo van vervuld dat de hele crisis en recessie vergeten zijn.

Dik nieuws

Wat is nieuws en wat niet? Dat Erica Terpstra 45 kilo kwijt is, kun je een hele prestatie noemen, maar niet iedere dikkerd is gezegend met een personal trainer. Ook krijgt niet iedere afvaller een hometrainer op zijn hotelkamer in Peking als hij op zakenreis is.
Ieder zichzelf respecterend nieuwsprogramma en voert het verhaal op zoals het wel vaker gebeurt. Iedereen vindt het knap, buigt in een diep respect en geeft een knipoog van bewondering. Wat knap. Dat een jaar later de persoon in kwestie weer op het oude gewicht zit, merkt iedereen maar zegt niemand.

Het zijn verhalen als die van Erica Terpstra die de wereld zo dik maken. Niet eten maakt dik, maar het lijnen, vermageren, dieëten en verhongeren.

Bos en Bush

Veel analyses, nog meer suggesties. De bankier, het kamerlid, de varkenshouder en de man bij mij op de hoek. Iedereen is deskundig en de ene onzekerheid wordt met de andere afgewisseld. De kredietcrisis toont niet alleen een crisis in het krediet, maar ook in de media.
Zo vind ik het bijzonder interessant wie de helden van de crisis zijn. In de meeste gevallen is de president de held. De Franse Sarkozy en de Britse Brown worden nationaal en internationaal de hemel in geprezen.
In Nederland is de Minister van Financiën de held: Wouter Bos. Premier Balkenende staat hierbij op de achtergrond. Er is één land waar ook de Minister van Financiën vaker genoemd wordt als held: de Verenigde Staten. Daar is het land Bush-moe. Of zegt dat ook wat over Nederland?

Kom eens uit die kast

Mannen die voor boekenkasten zitten. De kranten staan er vol mee. Vooral het NRC heeft een aardig handje om mannen met een stropdas voor hun boekenkast neer te zetten. De zaterdagbijlage is een populaire plekje. Voor pocketreeksen van Ooievaar en Aula, staren ze met een intellectuele blik de camera in. Het verschil van dromerige koeienogen die je nakijken als je een weiland langs fietst, kan ik nauwelijks maken
Natuurlijk vind ik het geweldig om de studeerkamer van een geleerde te zien. Ik kan echt niet met droge ogen kijken naar het lege studievertrek van de onlangs overleden socioloog J.A.A. van Doorn. De rommel in het hok van de Vlaamse intellectueel Etienne Vermeersch, ik puzzel uren op de foto in de veronderstelling dat ik een fenomenale gedachte uit die chaos kan halen. Maar al die halfbakken geleerden die versmolten zijn met de stoel in hun studeerkamer, zo voor hun boekenkast, een pen half weggekauwd onder de kin wippend? Nee.

In de tijd van Darwin was nog weinig mis met de studeerkamer...
Of die van Alexander von Humboldt...
Zelfs met die van Mario Praz is weinig mis mee...

Invulling

Je ziet het in de verte naderen. Je bent al te laat. De golf overspoelt je en sleurt je mee. Iedereen praat erover en je wilt dolgraag meepraten. Daarom keek ik zondagavond ook naar de onthulling van Peter R.
Onthulling, over dat woord durf ik nog te twijfelen. Het was meer de invulling van de theorieën van meneer De Vries, weliswaar uit de mond van de vermeende dader. Gaat het hier om een heuse gewetenloze psychopaat of om een tiener die klunzig zijn eigen onschuld in zee gooit?
Zeven miljoen kijkers, zeven miljoen rechters die de jongen minstens tot levenslang veroordelen. Waarvan ik nog het meeste schrok was een psychiater die op de televisie een complete analyse wist te geven van Joran, terwijl hij niet meer gezien had over de jongen dan wij. Als hij altijd zo snel zijn oordeel klaar heeft, mag half Nederland de sticker TBS op de rug geplakt krijgen.
Zeker het zou niet mijn vriend zijn en de televisie-uitzending had allemaal wel een hoog 'Charlie da Silva'-gehalte, waarbij pocherij en grootdoenerij schering en inslag waren. Ik kon vaak het lachen niet inhouden. Het Antilliaans vloog je om de oren. Veel stoerdoenerij en opgeklopte waarheden. Bovendien ontlokte de bestuurder van de auto bomvol verborgen camera's ook één en ander bij de dader.
Daarnaast riepen de 'bekentenissen' meer vragen op dan antwoorden. Wie waren die handlangers en waarom had Peter R ze niet gezocht? Hij maakte het zich wel makkelijk af door te vertellen dat dit een zaak van de politie was. Journalistiek gezien lag het goud voor het oprapen en Peter R had een echte onthulling gehad. De enige fact-check die Peter maakte was de ontdekking van het zandpaadje en de telefoon waarmee Joran zijn handlanger belde.
Nu jaagt iedereen op de man met de achternaam die Peter R wegpiepte, behalve de politie. Volgens mij heeft de butler het gedaan.

Manfred en Hilmar

Wat de IJzeren Heinen niet hadden, hebben Manfred en Hilmar wel. Sinds vorige week portretteert Man bijt hond dagelijks de twee broers uit het Utrechtse kanaleneiland. Ze zijn echt geweldig en heel excentriek.
Manfred praat met een Duits accent, hij is Duits van origine. Hilmar spreekt zuiver Utrechts. Ze hebben dezelfde moeder, maar hun verschijning verschilt wezenlijk van elkaar.
De inrichting van de flat schertst mijn grootste verbazing. Vol ontzag zie ik hoe stapels kranten aan weerszijden van Hilmar liggen tegen de rugleuning van de bank. Hoe de stapels zo prachtig blijven liggen, is mij een raadsel. Dan is het computerscherm dat op tafel staat in een wak van stapels papier. Onbereikbaar door de bergen papier ervoor.
Dan is Manfred een groot liefhebber van vliegtuigen. Iedere week brengt hij in de nacht van zaterdag op zondag een bezoek aan Schiphol om te werken. Hij begroet alle grondstewardessen en geeft de dames een uitdraai van de telex met het weer van de komende week.
Vandaag ging Hilmar boodschappen doen en keerde huiswaarts met meerdere kantenklaar maaltijden van de Albert Heijn. Prachtig hoe hij onderweg een gratis bakkie doet. Thuisgekomen wordt aan Manfred gevraagd waarom hij nooit boodschappen doet. 'Ik heb daar de tijd niet voor', zegt hij. Hilmar ontbreekt hem: 'Daar heeft hij het geduld niet voor.'

Hillary huilt, Hillary lacht

Vreemd idee dat je met een snik een verkiezing kunt winnen. Het ene moment is Hillary Clinton de grote verliezer. Een traan is voldoende om haar het menselijke gezicht te geven dat ze nodig heeft.
Hoe veranderlijk en wisselvallig de Amerikaanse politiek is. De democratie wankelt op populariteit, lege uitspraken en een half oor. Niets is sneller dan de Amerikaanse verkiezingen. De uitkomst is totaal onzeker. Bovendien hebben wij Nederlanders geen enkele vat op deze loterij.

Uit zijn mond klonk prachtig Afrikaans

Hij maakt een tocht door Zuidelijk Afrika. Gisteren deed de schrijver Adriaan van Dis de Oostkaap en Kaapstad aan. Deze eerste aflevering van een zevendelige documentaireserie was zeker de moeite van het bekijken waard.
Hij noemt zijn serie zelf een televisie-essay en daar heeft Van Dis wel gelijk in. Hij vertelt in de aflevering die ik gisteren zag, een duidelijk omlijnd verhaal. Hij plaatst hierin de begrippen vrijheid, apartheid en armoede kritisch aan het voetlicht.
Het is die apartheid die Zuid-Afrika eindeloos achtervolgt. Dit land kan dit onderdeel van haar geschiedenis nooit loslaten, lijkt het. Ik merk dat dit verhaal van het verleden, een toekomst in de weg staat. De blanken dachten met het loslaten van de apartheid, een nieuwe toekomst tegemoet te treden, maar de apartheid blijft hun achtervolgen.
Gelukkig blijft Adriaan van Dis hier niet in hangen en besteedt vooral aandacht aan de tijd na de apartheid. Dat deze periode onder invloed staat van de apartheid, mag duidelijk zijn. Ook hier draait het om machthebbers, overheersers en vooral om verliezers.
Het Afrikaans wordt vaak de taal van de apartheid genoemd. Ik vind dat erg jammer, ook omdat misschien wel meer misdaden destijds in het Engels zijn gepleegd. Het Afrikaans is namelijk niet alleen de taal van de apartheid, maar ook van een grote groep mensen van verschillende afkomst.
Van Dis sprak soms Afrikaans met de mensen. Het viel me op dat hij prachtig Afrikaans spreekt. Dat doet mij deugd, omdat ik de laatste tijd vooral geplaagd werd met slecht gesproken Afrikaans, zoals in de televisieserie Stellenbosch.
Dat Van Dis goed Afrikaans spreekt, komt doordat hij ten tijde van de apartheid Afrikaans studeerde. Of dit wat zegt, weet ik niet. Dat hij later Zuid-Afrika niet meer in mocht ten tijde van diezelfde apartheid, maakt veel goed.

Eerherstel

'Negen jaar cel voor Holleeder', schalde de nieuwslezer gisteravond door de huiskamer. 'Wat?' vroeg Inge vanuit de keuken. De afzuigkap ronkte en de deksels trilden van de kook die in de pannen heerste. 'Eerherstel voor Holleeder?'
De avond was vervuld van de misvattingen. Blijkbaar roept Holleeder dit op bij mensen. Zo sprak een man in een programma na het journaal over 'Een zucht van oplichting' die door hem heen ging.
Voor sommigen is het een sport dit soort misstanden op te sporen van de televisie. Zo zag ik laatst een man bij het programma Ik vertrek. Het was een vriend van het echtpaar dat naar Oostenrijk was verhuisd. Hij zat op het balkon voor het huis. 'Dit is niet het Oostenrijk van de bloembakken en de houten huisjes.' Om hem heen stonden de bloembakken. Bovendien toonde de camera recht achter hem een houten huis. Aan de reling van het balkon hingen grote bloembakken met geraniums.

IJskoud water

Wanneer het vriest, is het heerlijk de kraan te laten stromen en het ijskoude water in je mond te laten glijden. Als een hittegolf de zomer treft, mis ik vaak het koude water dat nu de kraan verlaat. De kou maakt het water fris en attent. Je voelt het ook je maag in glijden en verder voeren tot ver in de darmen.
Water is van levensbelang. Wanneer ik een ochtend geen water heb gedronken, voel ik me loom en slaat de zwaarte in mijn hoofd. Daarom vind ik het een goede zaak dat de drie dj's zich laten opsluiten om geld voor water in te zamelen. Al roept de aandacht van de media bij mij soms vraagtekens op. Draait het om de paar dagen hongeren van de dj's, of om het tekort aan schoon drinkwater. Over de temperatuur gaat het dan niet eens, maar gewoon schoon is al heel wat.

Mijn halve zolder staat er vol mee

Pilaren van boeken zoeken een weg omhoog. Ze leunen scheef tegen elkaar in de stapels op de tafels. Je ziet de bedompte en muffe lucht opstijgen uit de opgestapelde boeken. De twee Jackhalzen van De wereld draait door bezoeken recensent Martin Ros. Ze moeten zich een weg banen door al het leesvoer heen.
'Al deze boeken wachten op mij om gelezen te worden', verzucht de lezer, die vanwege zijn leeftijd afscheid moet nemen van de Tros Nieuwsshow. De afkoopsom van 15.000 euro weerhoudt hem niet van kritisch commentaar. Zijn woorden spreken vooral over een triest verdriet en bovenal een holle frustratie.
Hij zoekt nu zelfs een boekenprogramma bij de EO. Hij moet toch iets met al die recensie-exemplaren in zijn zomerhuisje te Putten. De 70-jarige lezer heeft zoveel boeken staan in de scheve stapels dat hij meerdere levens nodig heeft om dat alles uit te krijgen. Zijn nieuwe vrije tijd kan hij goed gebruiken.
Ik herinner mij de anekdote van mijn docent Peter van Zonneveld. We hadden het over Amerika-deskundige Maarten van Rossum, maar hij hoorde in zijn slechthorendheid Martin Ros. 'Ja, dat is me er zeker eentje', reageerde hij. 'Die man heeft zoveel boeken dat de muren het van zijn huis begaven. Zijn huis stond op instorten, de scheuren werden met de dag groter en de vloer begon te kraken. In allerijl zijn stapels boeken afgevoerd. Die staan nog ergens bij Maarten 't Hart.' Het zou mij niet verbazen als de boeken nog bij 't Hart zijn. Jaren later las ik namelijk een interview met 't Hart. Ze waren inmiddels min of meer gebrouilleerd: 'Martin Ros, die moet nog eens die dozen met boeken ophalen. Mijn halve zolder staat er vol mee.'

Geen piek aan

Man bijt hond vraagt zich af: wat vindt u ervan? Een oud-collega bij de krant refereerde graag naar dit televisieprogramma. Veel nieuws begint bij het kleine nieuws dat verteld wordt door de gewone man van de straat.
Gisteren liet Man bijt hond het werk van vrijwilligers zien. Ze bezochten ouden van dagen die een eenzame kerst tegemoet gaan. Ze volgden drie ouderen, die ze vragen stelden terwijl achter hen een kerstboompje door vrijwilligers werd opgetuigd.
Twee toonden zich erg tevreden. 'Het is misschien wel tien jaar terug dat ik een kerstboom had voor het laatst', vertelde een eenzame man. Er was ook een oudere vrouw die eigenlijk vond dat op haar kerstboom een piek hoorde. 'Er zit geen piek op', mompelde ze.
Het laatste shot van het item toonde de vrouw met de boom achter zich, met een piek erboven. Alleen het verhaal van de piek werd niet verteld. Heel jammer, omdat daar volgens mij het grote nieuws zat. Ondanks de piek kon de piekvrouw haar gezicht niet blij trekken.

Goeiemoggel mongool

Dat een hype niet zonder gevaar is, bewijst het volgende berichtje. Twee heren begroetten elkaar gistermorgen in een Rijswijks café met 'Goeiemoggel'. Een derde omstander begreep de referentie naar de televisiereclame niet en begon te meppen. Hij had 'mongool' verstaan in plaats van 'goeiemoggel'.
Dat het niet kennen van de commercial ook grappig kan zijn, hoorde ik laatst. Verrast reageerde een kantoormedewerker op het horen van 'goeiemoggel': 'Ja, ook goeiesmorgens deze morgen'.

Stemmingswisselingen

Een lieve gevoelige man, die plotseling verandert in een monster. Het is de schrijver A.F.Th. over wie het gaat. In een interview met het vrouwenblad Esta praat zijn vrouw Mirjam Rotenstreich openhartig over haar relatie met de schrijver.
De buitenwereld dacht dat alcohol de grote boosdoener was, maar de oorzaak was slaapapneu. Het toeval bracht ze bij de oorzaak. 'Bij de kassa zag ik een boekje liggen: Snurken van a tot zzzzz. Dat leek me wel grappig om mee te nemen. Adri las het en schrok. De symptomen van apneu die erin beschreven stonden, waren allemaal op hem van toepassing. Het is niet ongevaarlijk, je kunt eraan dood gaan.'
Nu wordt hij ervoor behandeld en draagt hij 's nachts een apart masker. Het monster is sindsdien verdwenen, staat er naast een foto van mevrouw A.F.Th. op een bankje, met een kat die op schoot kroelt. De foto bevat overigens een ultieme vorm van reclame. Op een schoolbord naast haar geschoven, staat in schoolhandschrift: 'Mim'. Mirjam Rotenstreich kijkt je vervolgens aan met grote ogen, alsof ze de kijker verwijt dat hij iets lager in de spleet tussen haar borsten tuurt.
Mim is de laatste roman van Van der Heijden. Het werk is verguist door zijn collega Grunberg. Het boekje met blauwpaarse kaft, ligt al een paar weken op mijn leestafel. Af en toe jankt de volle maan van het kaft mij toe en dan lees ik een enkele bladzijde. Op een of andere manier kom ik niet door het boek heen. Het moet allemaal heel mooi zijn, maar ik krijg er geen vat op. Dat terwijl de heren critici het zo'n mooi boek vinden. Misschien ontbreken de stemmingswisselingen.

Uren maken

Ooit is de parlementaire democratie uitgevonden omdat de simpele lieden zich niet wilden vermoeien met de moeilijk kwesties. Met plezier stonden ze hun stem af aan een deskundig en alwetend mens. In de veronderstelling dat de keuze van de deskundige de goede keuze zou zijn voor hem.
Het lijkt of politici hun deskundigheid volledig aan het verliezen zijn. Zoals de hele discussie over de 1040 uur die middelbare scholieren jaarlijks moeten draaien. Ieder verstandig mens weet dat kwantiteit helemaal niks zegt over kwaliteit. Mensen die hun uren draaien omdat ze deze nu eenmaal moeten draaien, leveren niet per definitie goed werk af.
Bovendien laat de geschiedenis van het onderwijs zien dat bemoeienis van bovenaf meestal tot ellende heeft geleid. Scholen moeten meer vrijheid krijgen om op eigen wijze invulling te geven aan het onderwijs dat ze geven. Alle ambtelijke bemoeienis van wijze mensen die totaal geen gevoel hebben met de werkelijkheid, het levert meer minder, dan meer meer op. Ik betwijfel of het kostbare en tijdrovende onderzoek dat de Tweede Kamer momenteel doet naar het onderwijs, deze uitkomst oplevert.
Laat ons parlement vooral kwalitatief goede richtlijnen opstellen met deskundige hulp. Daarna moet ze een goed controleorgaan de scholen laten controleren op deze richtlijnen. De scholen die onder de maat presteren, de juiste begeleiding te geven en desgewenst onder curatele te stellen. Je baseren op basale dingen als een urennorm, laat zien dat je het onderwijs en haar leerlingen absoluut niet serieus neemt. Ik begrijp de leerlingen en hun woede wel. Eigenlijk vind ik dat eens goed naar ze geluisterd wordt. Als ik iets geleerd heb van de moderne jongeren, is dat ze heel goed kunnen argumenteren, beter dan al onze huidige 150 parlementariërs bij elkaar. Dan is er ergens heel veel hoop voor de toekomst.

Vloeken

Hoer en klootzak. Ouders van dove kinderen schijnen nogal moeite te hebben met scheldwoorden en vloeken in gebarentaal. Het verbaasde mij toen ik het vanmorgen in de krant las. Het initiatief van de Vereniging Ouders van Dove Kinderen Noord laat zien dat er grote behoefte aan is. Veel ouders zouden alleen alledaagse woorden kennen en daardoor de puberende dove niet begrijpen.
Ik zie het helemaal voor me. Een situatie van spanning waarbij de puber wild gebaart en de ouder er geen snars van begrijpt. Als je dan terug kunt vloeken, is natuurlijk ideaal.
Het verwondert mij dat de ouders de gebarentaal niet zo goed beheersen. Ik zou denken dat je de taal beter spreekt dan het alledaagse. Je wilt toch ook met je kind kunnen praten over diepere dingen dan het aangeven van de suiker of het dekken van de tafel?
De cursus leert de ouders de vloeken te gebaren en daarmee te verstaan. Of zouden de ouders graag terug kunnen vloeken en tieren naar hun oververhitte puber?

Pro juve tute kalender

Een mooie sketch van Van Kooten en De Bie schoot mij laatst ineens door het hoofd. Een deur verschijnt in beeld, de deur gaat open. Een man met een baard waar Griet Titulaer beroemd mee is geworden. Het meest snorloze gezicht van Nederland, doet de deur dus open. Voor de deur staat een man met de haren gladgestreken naar achteren en niet helemaal betrouwbaar.
Hij heeft een 'pro juve tute kalender' in de aanbieding, waarop foto's staan van een of ander jubileum (uitgesproken met een heuse 'eu') van 'heure meujesteut de veurstin keuningin beuatrix met heur prins cleus'.
Ik herinnerde mij het ineens toen het ging over betrouwbaarheid, vertrouwen en eerlijkheid. De prachtige van Harry van Klingelen, want zo heette het typetje van Van Kooten en De Bie. Vertegenwoordigde een totaal ander type 'betrouwbaar' mens als Jacobse en Van Es. Harry van Klingelen was het type met de encyclopedie die je op de mouw spelt dat je het ding van duizenden guldens gratis krijgt voor evenveel duizend gulden.
Vanavond keek ik De wereld draait door en zag het duo Owen Schumacher en Paul Groot. Ze zijn ook meer typetjes gaan doen en minder imitaties. Daarin scoren ze niet slecht. De yuppen bijvoorbeeld, vind ik een goed voorbeeld van zo'n sketch.
Het verschil tussen een typetje en een imitatie is dat het typetje meer beklijft. Het typetje laat namelijk een mens zien die iedereen onmiddellijk herkent. De typetjes blijven dan als voorbeeld dienen voor een bepaald type mens. Deze mensen zijn minder sterk aangezet als de types, maar bezitten erg veel elementen van de types.
Wat mij laatst verwonderde over Van Kooten en De Bie is de grote actualiteit in hun programma. Ze waren en zijn hierin onnavolgbaar. Koefnoen drijft teveel op sketches die los staan van de actualiteit. Ze missen hierdoor veel van de politiek kritische lading die Van Kooten en De Bie wel hadden.
Het duo Van Kooten en De Bie bediende zich overigens van een apart soort humor, waar niet iedereen begrip voor en mee had. Zo voelde ik me wel laatst een ouwelul toen ik Harry van Klingelen op de werkvloer imiteerde (dit was een imitatie van een typetje). Niemand herkende iets en ze hielden ineens allemaal niet zo van Van Kooten en De Bie.

Broodje aap

Broodje aap, of waar gebeurd? Vandaag bij Eén Vandaag ging het over jongeren en internet. Er is een enquête gehouden onder jongeren. Ze willen bescherming bij hun online handelen. Een mooie gedachte dat ze zelf bewust zijn van de gevaren die via internet gebeuren.
Het item eindigde met een anekdote. Iemand die de leerlingen van een school voorlichtte over de gevaren van internet, vertelde het volgende verhaal: een jongen van 18 jaar vond via het internet een vrouw van 49. Het klikte. De chats en mails waren mooi en heel lief. De jongen vond de liefde van zijn leven. Hij sprak met haar af op het strand en zag haar op de rug. Daar stond ze, de vrouw van zijn dromen, de vrouw waar hij zijn hele leven al naar zocht. Ze draaide zich om en hij keek recht in de ogen van zijn moeder.
Een typisch voorbeeld van een broodje aap verhaal. Hij staat zelfs in de volksverhalenbank van het Meertens instituut, in een lichte variant. Overigens is de databank een must voor elke journalist om broodje aap verhalen uit de krant te houden, zoals die afgelopen zomer bij NRC voorkwamen.
Overigens is het saaie journalistiek, die presentatie van onderzoeken. Het komt hoofdzakelijk neer op het opsommen van cijfertjes die iedereen weer vergeet. De meest interessante groep mensen is de groep mensen die 'het niet weet.' Ik vraag me altijd af wie dat nu op die stellige vragen antwoordt.
Dat liefde en internet heel goed samen kunnen gaan, bewijzen wij wel. Ik heb Inge ook ontmoet via internet en daar is iets heel moois uit voortgekomen. De liefde van je leven vinden en internet, gaan best samen. Niets broodje aaps aan.