Huldiging

Een groep mensen met oranje ballonnen waarop een enveloppe op afgedrukt was, stond langs de weg. Voor mij was het een raadsel waar al die mensen op wachtten. Niets te zien in de omgeving. Geen tram die meer voorbij reed. Verkeersregelaars en politieagenten hielden het verkeer op afstand.

Nog even wachten en het werd me duidelijk dat de groep olympiërs werd ingehuldigd. Even later kwam de stoet, voorop reed een koetsje waarop een groep koperblazers vrolijke deuntjes blies. Daarna kwam een paardentram met de olympische sporters. Erica Terpstra hing achterin, de armen lagen lekker over de randen heen, alsof ze in een sofa had plaatsgenomen. Ze was de enige die niet zo'n stom oranje blazertje droeg.

Even gilden wat mensen, maar verder bleef het rustig. De stoet was voorbij en de groep mensen spatte uiteen als een zeepbel.

Dik nieuws

Wat is nieuws en wat niet? Dat Erica Terpstra 45 kilo kwijt is, kun je een hele prestatie noemen, maar niet iedere dikkerd is gezegend met een personal trainer. Ook krijgt niet iedere afvaller een hometrainer op zijn hotelkamer in Peking als hij op zakenreis is.
Ieder zichzelf respecterend nieuwsprogramma en voert het verhaal op zoals het wel vaker gebeurt. Iedereen vindt het knap, buigt in een diep respect en geeft een knipoog van bewondering. Wat knap. Dat een jaar later de persoon in kwestie weer op het oude gewicht zit, merkt iedereen maar zegt niemand.

Het zijn verhalen als die van Erica Terpstra die de wereld zo dik maken. Niet eten maakt dik, maar het lijnen, vermageren, dieëten en verhongeren.