Matt en Dan

Dan Brown heeft een nieuw boek geschreven, vijf jaar na zijn doorbraak De Da Vinci Code is er dan weer eentje. De titel sluit naadloos aan bij alle mysteries, decepties en dilemma's. Ditmaal gaat het om een verloren symbool, The lost symbol. Het christendom laat Brown liggen, nu moeten de vrijmetselaars er helemaal aan geloven. Dan Brown is nu eenmaal gek op vrijmetselaars, dat bewijzen zijn eerdere boeken ook al wel.

De website van de Amerikaanse vrijmetselaars is vandaag al gecrashed door alle aandacht die Dan Brown opeist. Er is een nieuw geheim en dat moet ontrafeld worden. Gisteren verklapte dé vrijmetselaar van Nederland (althans dat zegt de Wiki) Matt Herben, het einde al in Een Vandaag. Het verloren symbool is niet een echt verloren symbool, het ligt bij jezelf.

De vrijmetselarij is vergeven van de symbolen. Misschien bezit dit illustere gezelschap wel meer symbolen dan het geloof zoals het christendom. Het maakt de vrijmetselaar geheimzinnig, zo geheimzinnig dat er mensen zijn die het associëren met hekserij.

Meer dan genoeg voer voor Dan Brown. Zijn boeken drijven op die geheimzinnigheid. Hij maakt het geheimzinniger dan het is, wat hem weer geld in het laadje brengt. Zelfs Matt Herben is daar niet ontnuchterend genoeg voor.

Onze kutmarokkanen

Zes jaar terug leverde het nog een rel op. 'Het zijn die kutmarokkanen', zei Rob Oudkerk tegen burgemeester Cohen. 'Wel ònze kutmarokkanen', antwoordde Cohen. Oudkerk dacht dat de camera's niet draaiden en de microfoons uit stonden. Het tegendeel was het geval en een rel was geboren.

Het was een verkiezingsavond in Amsterdam. In Rotterdam had Pim Fortuyn een megaoverwinning geboekt in de gemeenteraad. Burgemeester Cohen vroeg de lijsttrekker van de PvdA wat er in de hoofdstad met een soort Fortuyn gebeurt zou zijn. 'Hetzelfde', zei Oudkerk, 'want het zijn wel kutmarokkanen'.

Dat het nog bijzonder actueel is, viel mij deze week weer op toen ik bij toeval op het fragment stuitte. De nuance bracht Oudkerk later aan. Dezelfde nuance mis ik in de debatten van de laatste tijd. Want het zijn wel ònze kutmarokkanen.

Twee keer vrijwilligers

Twee dagen achtereen vertelt EenVandaag over vrijwilligers in het ziekenhuis. Gisteren het verhaal van een meisje dat tijd vrijmaakt voor een baby met een hartafwijking. Ze bezoekt het kind meerdere keren per week in het AMC, omdat de ouders niet in staat zijn het kind dagelijks te bezoeken. Dat jonge mensen zich zo inzetten en verdienstelijk maken voor hun medemens, riep veel respect bij mij op.

Vandaag in een interview aan de keukentafel, Aysel Erbudak, directeur van het Slotervaartziekenhuis. In januari ontsloeg het Amsterdamse ziekenhuis 45 vrijwilligers. Het werd teveel een theekransje en draaide meer om de vrijwilligers dan de patiënten, aldus de directeur. Ze verruilde de vrijwilligers voor professionals.

Jammer, want ze had de vrijwilligers ook kunnen sturen, andere taken geven, gericht op extra zorg en aandacht voor patiënten. Dat had een win-win-situatie opgeleverd en niet de huidige situatie met kostbare vrijwilligers als verliezers.

Snateren

Donald Duck is het meest gelezen tijdschrift onder studenten, vertelt het programma EénVandaag. Is dit voor het eerst gemeten? Ik vraag het mij af omdat ik de studenten van zo'n tien jaar terug er ook wel van verdacht.
Best komisch dat EénVandaag in deze komkommertijd de grootste snateraar van Nederland optrommelt: Thomas von der Dunk. Zijn speciale stemgeluid, vertoont opvallend veel overeenkomsten met de favoriet van de studenten. Neem er de wilde gebaren bij en alleen de neefjes ontbreken nog.
Overigens kwamen zijn opmerkingen vrij sonoor over door alleen maar over het wereldbeeld te praten. Datzelfde wereldbeeld schijnt de Donald Duck regelmatig in haar verhalen te gebruiken, aldus de hoofdredacteur in hetzelfde item.

Pedro

In de column van Aaf 's morgens liep hij nog enigszins. Met horten en stoten weliswaar, maar hij liep. 's Avonds bij Een Vandaag was ezeltje Pedro afgehaakt. De pelgrimstocht naar Santiago de Compostella werd gestaakt bij Katwijk.
Eigenaar Jan Jansen uit Schoorl had het dier speciaal aangeschaft voor de tocht. De naam van het dier refereert naar de pelgrimage, weliswaar naar een ander oord. Pedro had er in elk geval weinig trek in. Ergens bij Katwijk ging hij liggen en weigerde elke vorm van beweging.
Heimwee, vermoeidheid, te zware bepakking? Jan Jansen, vut-tende bakker uit Schoorl weet het niet. Feit is dat de tocht gestaakt is. Een droom spat als een zeepbel uit elkaar. Het deert zijn ezel Pedro niet, zo tonen de beelden van Een Vandaag. De ezel holt door zijn wei achter zijn baas aan, met de conditie van een jonge atleet. Blij dat hij thuis is. De duinen langs de Nederlandse kustlijn waren zwaar genoeg, aan de bergen duizenden kilometers verderop durft het dier niet eens te denken.
Zou baas Jan Jansen nog een poging durven wagen? Ik zou het niet doen, want ezels schijnen zich over het algemeen nooit twee keer aan dezelfde steen te stoten. Als hij het toch probeert, weet ik wel wie de ezel is.

Kijk ook op www.santiago.nl voor meer informatie over Jan Jansen en zijn ezel Pedro.

Hemelvaart

Hij vond het maar een vervelende dag Koninginnedag. Het instituut waar hij werkte was gesloten en hij kon niet fatsoenlijk over straat lopen. Overal om hem heen werd gefeest. Republikein en publicist Thomas von der Dunk heeft zijn principes, zo liet het actualiteitenprogramma Een Vandaag gisteren zien.
Hij liet zich uiteindelijk door de cameraploeg verleiden naar buiten te gaan en liep over de vrijwel lege vrijmarkt in zijn straat.
Natuurlijk mag iemand zijn principes hebben, maar om nu zo tekeer te gaan tegen deze nationale feestdag. Ik heb een principele atheïst ook nooit zien mokken op Hemelvaartsdag, Tweede Paasdag of Tweede Pinksterdag.
Zelfs principele christenen mokken niet. Zij houden gewoon op de tweede feestdag een extra kerkdienst. Alsof Jezus de tweede dag weer is opgestaan, of de discipelen een tweede dag opnieuw vervuld werden van de Heilige Geest.
De vreemdst eend in de bijt van de christelijke feestdagen is Hemelvaartsdag. Er valt niet zoveel te vieren aan een messias die vertrekt en herdenken is het ook niet helemaal. Zodoende beperkt zich de kerkdienst vaak tot een potje dauwtrappen en mag er zelfs bij de strengere groeperingen een dagje op uit getrokken worden.
Ook voor Thomas von der Dunk was het instituut vandaag gesloten...

Broodje aap

Broodje aap, of waar gebeurd? Vandaag bij Eén Vandaag ging het over jongeren en internet. Er is een enquête gehouden onder jongeren. Ze willen bescherming bij hun online handelen. Een mooie gedachte dat ze zelf bewust zijn van de gevaren die via internet gebeuren.
Het item eindigde met een anekdote. Iemand die de leerlingen van een school voorlichtte over de gevaren van internet, vertelde het volgende verhaal: een jongen van 18 jaar vond via het internet een vrouw van 49. Het klikte. De chats en mails waren mooi en heel lief. De jongen vond de liefde van zijn leven. Hij sprak met haar af op het strand en zag haar op de rug. Daar stond ze, de vrouw van zijn dromen, de vrouw waar hij zijn hele leven al naar zocht. Ze draaide zich om en hij keek recht in de ogen van zijn moeder.
Een typisch voorbeeld van een broodje aap verhaal. Hij staat zelfs in de volksverhalenbank van het Meertens instituut, in een lichte variant. Overigens is de databank een must voor elke journalist om broodje aap verhalen uit de krant te houden, zoals die afgelopen zomer bij NRC voorkwamen.
Overigens is het saaie journalistiek, die presentatie van onderzoeken. Het komt hoofdzakelijk neer op het opsommen van cijfertjes die iedereen weer vergeet. De meest interessante groep mensen is de groep mensen die 'het niet weet.' Ik vraag me altijd af wie dat nu op die stellige vragen antwoordt.
Dat liefde en internet heel goed samen kunnen gaan, bewijzen wij wel. Ik heb Inge ook ontmoet via internet en daar is iets heel moois uit voortgekomen. De liefde van je leven vinden en internet, gaan best samen. Niets broodje aaps aan.

Eerlijke journalistiek?

Een suggestieve uitzending van Een vandaag vanavond, zo eentje waarin de journalistiek die bedreven wordt, meer suggestie bevat dan nieuws. Het ging over de SP. De SP komt op voor de zwakkeren, maar is voor de eigen mensen keihard, was de teneur van het verhaal.
Een vandaag had eens onderzocht hoeveel SP'ers uit de partij waren gestapt de laatste anderhalf jaar. Het kwam op een aantal van 26 gemeenteraadsleden en 6 leden uit de provinciale staten. Het klinkt best hoog, maar het moet natuurlijk wel tegen andere partijen afgezet worden, dat gebeurde niet. Een zorgvuldige afweging of dit hoge aantallen zijn, is er dus niet gemaakt.
Vervolgens kregen de 'verstotenen' uitgebreid zendtijd van de publieke omroep. Mensen die na een meningsverschil de partij verlaten hebben, zullen altijd de zaken scherper aanzetten dan ze zijn. Dat vraagt om zorgvuldige journalistiek. Journalistiek die ik niet terugvond in de reportage van Een vandaag. Bovendien kreeg het journalistieke wederhoor in de vorm van een persoon niet de aandacht die het zou moeten krijgen. Hier werd enkel een formaliteit afgehandeld.
Weggelaten of het rommelt binnen de SP, mijn sympathie voor deze club wordt met de dag minder, dergelijke beschuldigingen vragen om zeer zorgvuldige journalistiek. Wat er bij Een vandaag gebeurde is allerminst zorgvuldig te noemen.