Arm uit de kom

Het gaat eigenlijk heel onopvallend. Inge pakte het fototoestel om de sinasappelsapsnor van Doris op de foto te zetten. En toen schoot de arm uit de kom. Een pijnscheut en veel stilte. Inge beet op haar lippen van de pijn. We wisten snel genoeg hoe laat het was. De arm kon niet meer bewogen worden en de bovenarmspieren krompen voortdurend samen.

Wil de echte De Wit opstaan?

Ik keek heel vreemd op toen ik de rekening van mijn zorgverzekeraar kreeg. De rekening vermelde namelijk dat ik eind mei vorig jaar een behandeling had gehad in een oogziekenhuis in Rotterdam.

Of ik even 20 euro eigen risico wilde betalen. Ik kon mij echter niet herinneren dat ik ooit in een Rotterdams oogziekenhuis een behandeling heb ondergaan. Sterker nog eind mei was ik zelfs niet in de buurt van Rotterdam.

Misbruik van mijn naam? Of zou iemand zich met mijn pasje daar hebben vertoond? Het nabellen leverde weinig geruststelling op. Eerst mag je zelf het probleem oplossen door met het betreffende ziekenhuis contact op te nemen en daarna moet je het daar zonder declaratienummer doen.

Het schijnt nu opgelost te zijn. Een andere De Wit meldde zich met dezelfde geboortedatum. Keurige registratie, etc. De vergoeding verloopt via een landelijke database. Bij het verwerken van de declaratie kan in verband met privacy alleen met achternaam en geboortedatum worden gewerkt.

Tenminste, dat zeggen ze in Rotterdam. Het bewijs laat nog wel even op zich wachten, want het geld heb ik voorlopig nog niet terug.

Beschuit

Iets voor tweeën, mijn mobiel draalt de Nokia-symfonie. 'Hallo met de zuster van het ziekenhuis. Uw vrouw is zojuist wakker geworden. Het is allemaal goedgegaan. U kunt haar aan het eind van de middag ophalen. Ik bel u wel als het zover is.'
Eerst nog wat eten en uitrusten. Ze zouden de tijd nemen. Oké, het was geen grote ingreep, maar ik was best gespannen. Ik ging door met werken, iets dat je het beste kunt doen bij zoiets. Inge moest vandaag naar het ziekenhuis om iets te doen aan haar bloedingen. Iets met een netje in de baarmoeder een stroomstoten, wat een heel afdoende middel schijnt te zijn.
Een klein uurtje later, ik had nog een cliënt aan de lijn die niet kon inloggen, had ik de Surinaamse zuster aan de andere kant van de Nokia. Ik mocht haar komen halen. Nog snel wat administratieve afhandelingen en ik reed naar het ziekenhuis. Een tunneltje, een fietspad, tweehonderd meter 30 km-zone en driehonderd meter dreef. De drukte op de weg was voldoende er twintig minuten over te doen. Als je een hartaanval krijgt, kun je beter lopen, dan de auto pakken, want je sterft tijdens het wachten.

G2B kreeg ik als code mee. Volgens de portier wel een 'heel ouderwetse benaming'. Achterin kamertje 16 lag ze, vertelde de zuster bij de ingang van dagopname. Ik liep de gang door, zag het nummer en keek recht in de ogen van een vrouw die mij heel beroerd aanstaarde. Op haar borst lag een kartonnen opvangbakje.
Daarnaast lag mijn vrouw, tevreden een blaadje lezend. Of ze mee kwam, vroeg ik. Naast haar gorgelde de vrouw in het kartonnetje. Ik zag niet veel meer dan een gelig doorzichtige drap in het bakje belanden. Aan het geluid dat ze produceerde leek het of haar hele maaginhoud erin werd gespuugd.
Mijn geliefde kwam fris en fruitig overeind, bijna nog fitter dan zoals ik haar rond tienen gebracht had. Samen liepen we de gang af, zochten de auto ergens op het overvolle parkeerterrein, achteraan.
We waren bijna bij de auto. 'Ik heb zin in beschuit', zei ze. 'Maar we hebben geen beschuit', antwoordde ze zelf. Ik heb haar even naar de auto gebracht en daarna beschuit gehaald bij de supermarkt achter de parkeergarage.
Beschuit, haar buurvrouw moest daar niet aan denken.

Twee keer vrijwilligers

Twee dagen achtereen vertelt EenVandaag over vrijwilligers in het ziekenhuis. Gisteren het verhaal van een meisje dat tijd vrijmaakt voor een baby met een hartafwijking. Ze bezoekt het kind meerdere keren per week in het AMC, omdat de ouders niet in staat zijn het kind dagelijks te bezoeken. Dat jonge mensen zich zo inzetten en verdienstelijk maken voor hun medemens, riep veel respect bij mij op.

Vandaag in een interview aan de keukentafel, Aysel Erbudak, directeur van het Slotervaartziekenhuis. In januari ontsloeg het Amsterdamse ziekenhuis 45 vrijwilligers. Het werd teveel een theekransje en draaide meer om de vrijwilligers dan de patiënten, aldus de directeur. Ze verruilde de vrijwilligers voor professionals.

Jammer, want ze had de vrijwilligers ook kunnen sturen, andere taken geven, gericht op extra zorg en aandacht voor patiënten. Dat had een win-win-situatie opgeleverd en niet de huidige situatie met kostbare vrijwilligers als verliezers.