Vertrouwen over en uit

Eenzijdig gehoord telefoongesprek op station Amsterdam Zuid van een jongen met zijn...

'Nee, maar als je me niet vertrouwd dan houdt het gewoon op.'
...
'Dat zeg ik toch. Met wat je nu tegen me zegt, vertrouw je me niet meer.'
...
'Het is duidelijk, je vertrouwd me niet meer. Dan is het gewoon uit.'
...

Voor schut in de steeg

Ze liep het hoekje om, het steegje in. De telefoon hield ze tegen haar oor gedrukt. De harde wind zou ongetwijfeld de hoorn in blazen. Zo hard dat ze het zelfs weer zou terughoren . Zo gaat dat altijd met mobieltjes in de wind. Haar stem galmde door het steegje. 'Waarom?' vroeg ze hoorn in.

Treinapplicatie

Elke treinreiziger wil zijn eigen treinreis managen. Zeker reizigers die vaak hetzelfde traject bereizen op hetzelfde tijdstip. Nu is er een vernuftige applicatie op de iPhone, die een goed reisadvies kan geven. Maar of dit afdoende is?

De applicatie zie je op een treinstation in werking treden. Je moet dan wel even opletten. Als op een overvol perron een groep reizigers heel hard wegrent, zonder dat het omroepsysteem iets omgeroepen heeft, of op de borden iets is veranderd, dan is er iets gebeurd op de iPhone. De iPhone-applicatie reageert namelijk sneller dan het informatiesysteem van de Nationale Spoorwegen.

Lees mijn blog verder op Romae's blog popolo.nl >>

Je spreekt met je zoon

Hij loopt als een ijsbeer over het perron, van het ene spoor naar het andere. In zijn handpalm ligt een mobieltje. Hij speurt de adressen af, drukt een knop in en duwt de telefoon tegen zijn oor. De trolleykoffer staat ergens in het midden van het perron, in de buurt van het rode bankje. Hij loopt naar het ene spoor, keert zich om en loopt weer terug.

Zo bij je
'Goedemorgen Pa. Je spreekt met je zoon. Stond je nog onder de douche?' De man heeft moeite om een zin te beginnen. Hij herhaalt de eerste letter een paar keer, waarna de rest van de zin vloeiend verloopt. Het klinkt als een auto die lastig starten wil. De man staat nu even stil. Zijn jas valt open en een buik, rond als een ballon, wijst puntig vooruit door de opening.

Hij loopt naar de rails van het ene spoor, tuurt tegen de donkere tunnelwand en draait zich weer om. 'Ben je al aangekleed?' Het is even stil. De man stopt, hij legt zijn vrije hand op de buik. 'Dan zou ik dat maar gauw doen, want ik ben zo bij je.' Hij loopt weer naar de andere kant van het perron en kijkt schuin naar beneden. 'Ja, ik sta nu op het station en denk dat ik er over een uur of 2 ben.'

Huwelijk
Hij kijkt norsig om zich heen. 'Nee, ik ben alleen.' Hij is weer even stil. 'Maar je moet je wel aankleden, anders dan red je het niet.' Het grijze shirtje dat hij draagt, zorgt ervoor dat de bolling van de buik nog sterker wordt geaccentueerd tegen de donkere opengevallen jas. 'En zaterdag komen we met z'n allen, want dan is je 60-jarige huwelijk.' De man zoekt duidelijk naar een einde. 'Schiet nou maar op, want over 2 uur ben ik bij je.' Het uitspreken van de 'sch' verloopt hortend en stotend. De andere kant van de lijn sputtert. 'Nee, ik ben alleen en sta op het station. Ik ben er zo.'

De telefoon trekt hij van zijn oor los en tuurt op het display van zijn mobieltje. Hij zoekt het rode telefoontje om de verbinding te verbreken. Drukt op de knop, draait zich naar zijn koffer en duwt de stang naar de grond. De trolley komt los van de vloer en rolt achter hem aan. Er klinkt nog iets van 'tjongejonge'. Zijn gezicht kijkt omhoog, op het informatiebord. Dan loopt hij met het spoor mee, naar voren.

Treintrends

Twee jaar niet meer dagelijks in de trein zitten en je ziet vanzelf de trends. Zo wint de elektronica meer en meer terrein. Bijna elke reiziger heeft een draadje aan zijn oor hangen, kletst in de lucht, zonder dat ik een telefoon zie.
De telefoon met al haar gadgets vormt hier het knooppunt waar alle digitale lijnen in elkaar verwikkeld zijn. Zo zaten in de trein naar Almere vanmiddag een man voor mij en een man achter mij naar televisie te kijken op een schermpje van enkele vierkante centimeters.
Over twee nieuwe jaren zitten alle reizigers te staren naar een scherm, is er draadloos internet in de trein en hoeft niemand meer een woord tot een ander te richten, of een boek te lezen.

Ik voel me heel even een trendwatcher...

Mobiel

Een nieuw mobieltje is altijd leuk. Mijn abonnement verliep en ik werd wekelijks gebeld door mijn provider. Elke keer werd het aanbod mooier.

Nu typ ik dit stukje tekst in met de nieuwe Nokia E71, een heel charmant ding dat ongeveer evenveel kan als mijn laptop. Ik hoef straks onderweg alleen mijn telefoon mee te nemen.

Het vraagt nog wel wat oefening want deze zin heb ik ergens anders moeten oplossen...

SMS

Hij boog zich wat voorover. 'Ik heb laatst haar SMS'jes doorgestuurd naar iedereen. Ze had er zoveel staan.' Hij tuurde voor zich uit, dacht aan haar. 'Het is heel lastig, want de datum stond er niet bij.' 'Dat kun je toch altijd zien?' vroeg iemand uit het gezelschap. 'Nee, de verstuurde mailtjes hebben geen datum in dat toestel.'

Hij glimlachte. 'Ik heb ze allemaal weggedaan. Eentje heb ik bewaard. Daarin schrijft ze: 'ik kan SMS'en.'

Daarna gingen we kou in voor de begrafenis van Frodo.

Mobiel hoofddoek

Het galmt over de gracht, stopt abrupt, draaft dan weer verder en de tong struikelt nog eens midden in een woord. Ze loopt langs mijn raam, stopt, keert zich om, ijsbeert een paar meter terug en draait midden in een zin weer om. De route vervolgt ze even, druk pratend.

Het mobieltje drukt tegen haar bruine hoofddoek. De jurk sleept vlak boven haar zwarte schoenen en steekt een luttele centimeter onder de lange, donkere jas uit. Het verhaal gaat verder, de ijsbeer loopt zijn meters en ik verbaas me over de telefoon die door het stof heen praat. De rieten schutting lijkt het hek waarachter ze zich schuilhoudt. Alleen het verhaal schalt verder, langs de heg en over de gracht.

Even knuffelen moderniteit en traditie elkaar. Ik schrijf het op en het is verdwenen.

Beschuit

Iets voor tweeën, mijn mobiel draalt de Nokia-symfonie. 'Hallo met de zuster van het ziekenhuis. Uw vrouw is zojuist wakker geworden. Het is allemaal goedgegaan. U kunt haar aan het eind van de middag ophalen. Ik bel u wel als het zover is.'
Eerst nog wat eten en uitrusten. Ze zouden de tijd nemen. Oké, het was geen grote ingreep, maar ik was best gespannen. Ik ging door met werken, iets dat je het beste kunt doen bij zoiets. Inge moest vandaag naar het ziekenhuis om iets te doen aan haar bloedingen. Iets met een netje in de baarmoeder een stroomstoten, wat een heel afdoende middel schijnt te zijn.
Een klein uurtje later, ik had nog een cliënt aan de lijn die niet kon inloggen, had ik de Surinaamse zuster aan de andere kant van de Nokia. Ik mocht haar komen halen. Nog snel wat administratieve afhandelingen en ik reed naar het ziekenhuis. Een tunneltje, een fietspad, tweehonderd meter 30 km-zone en driehonderd meter dreef. De drukte op de weg was voldoende er twintig minuten over te doen. Als je een hartaanval krijgt, kun je beter lopen, dan de auto pakken, want je sterft tijdens het wachten.

G2B kreeg ik als code mee. Volgens de portier wel een 'heel ouderwetse benaming'. Achterin kamertje 16 lag ze, vertelde de zuster bij de ingang van dagopname. Ik liep de gang door, zag het nummer en keek recht in de ogen van een vrouw die mij heel beroerd aanstaarde. Op haar borst lag een kartonnen opvangbakje.
Daarnaast lag mijn vrouw, tevreden een blaadje lezend. Of ze mee kwam, vroeg ik. Naast haar gorgelde de vrouw in het kartonnetje. Ik zag niet veel meer dan een gelig doorzichtige drap in het bakje belanden. Aan het geluid dat ze produceerde leek het of haar hele maaginhoud erin werd gespuugd.
Mijn geliefde kwam fris en fruitig overeind, bijna nog fitter dan zoals ik haar rond tienen gebracht had. Samen liepen we de gang af, zochten de auto ergens op het overvolle parkeerterrein, achteraan.
We waren bijna bij de auto. 'Ik heb zin in beschuit', zei ze. 'Maar we hebben geen beschuit', antwoordde ze zelf. Ik heb haar even naar de auto gebracht en daarna beschuit gehaald bij de supermarkt achter de parkeergarage.
Beschuit, haar buurvrouw moest daar niet aan denken.

Geen bericht

Het was dinsdag, ik zette mijn telefoon aan, tegen het einde van de morgen, hij piepte ten teken dat hij een SMS' je binnen had gekregen: 'Het volgende nummer heeft geen bericht achtergelaten'. Er volgde een nummer dat begon met 020.
Ik was naar huis gegaan omdat de verkoudheid mij teveel geworden was en ik voelde niet meer de energie om het nummer terug te bellen. Wie zou mij hebben proberen te bereiken uit Amsterdam en waarvoor zou hij of zij mij gebeld hebben.
Soms maakt bellen naar dat nummer het raadsel alleen maar groter. Gisteren waagde ik een poging de afzender te achterhalen. Eerst zocht ik het via google. Het leverde geen resultaten op, ook omgekeerd zoeken hielp niet.
Dus schreef ik het nummer op een kladblaadje en belde het. 'Martha, kantine', sprak de andere kant van de lijn. Ik stelde me snel voor en vroeg waar ik mee sprak. 'Met de kantine van het conservatorium, spreek je.' Ik legde snel uit dat ik door dit nummer gebeld was deze week. 'Nou, dit is de kantine en ik weet niet wie jou gebeld moet hebben.'
Het zal wel een misverstand wezen, concludeerden we allebei snel. En toch vraag ik mij nog steeds af waarom uitgerekend de kantine van het conservatorium mij belde en geen bericht achterliet.

Ja, hallo

Ze loopt een eindje achter mij. Mijn teckel wil mij niet volgen. 'Ja, hallo', klinkt het van achteren. Ik draai mij om. Ze staart langs mij heen. 'Ja ik ben hier' vervolgt ze op het moment dat ik mijn nek weer vooruit heb.
Opnieuw draai ik mij om en zie de blik langs mij staren. Als ik het laatste bosje voorbij loop en omkeer op weg naar huis, passeert ze mij. 'Ik kom eraan.' Een plastic tasje met afhaalfriet bengelt aan haar pols. Dan zie ik een snoertje haar wang voorbij aantikken en het oor binnen gaan.
Ze praatte niet tegen mij of zichzelf maar met het snoertje.

Smoorverliefd

Schaarste veroorzaakt de helft van de hype. Vannacht is de iPhone 3G te koop bij T-Mobile. Vijfhonderd exemplaren zijn vanaf 0.00 uur te koop bij het Rotterdamse filiaal aan de Lijnbaan en morgen bieden de rest van de filialen de mobiele telefoon aan.
Vanmiddag was ik even in het filiaal hier in de stad. Natuurlijk mocht de verkoper niet vertellen hoeveel van die dingen er waren, maar het waren er in elk geval niet meer dan honderd. Niks natuurlijk voor als een paar duizend Almeerders zo'n ding wil hebben.
Er zitten zoveel snufjes op, dat je bijna vergeet dat je ook nog kunt bellen. En hij ziet er ongelooflijk mooi uit. Zo mooi, dat ik normaal totaal ongevoelig voor gadgets, smoorverliefd ben op het toestel. Dat een beetje design zoveel doet.
Voor de rest is de campagne werkelijk voortreffelijk geregeld. Al een maand houden Apple en T-Mobile de geïnteresseerden in spanning. Eerst werd bekend dat ze vanaf 11 juli te koop zouden zijn, daarna dat T-Mobile het ging doen en pas vorige week vertelden ze wat de prijs van het toestel zou worden. Elke onthulling voelde als een groot nieuwsfout. Pure onzin natuurlijk, maar je wordt er smoorverliefd van.
Gelukkig ben ik nog niet zo verliefd dat ik de hele avond in de regen ga staan, zoals de Telegraaf vertelt.