Geen trein en geen informatie

Naast treinen ontbreekt het ook aan informatie de laatste dagen bij NS

Geen treinen, koude voeten en geen informatie.Sommige dichters huilen van jonge sla in september, ik van de NS in de winter. Vanmorgen was het mijn beurt. Informatie inwinnen via de website heeft weinig zin, daarom maar gegaan. Ik zag bij binnenkomst al een vol perron. Nooit een goed teken. Een overwegstoring bij Naarden-Bussum en een wisselstoring bij Schiphol, zorgden voor de uitval van flink wat treinen. Eigenlijk waren alle rechtstreeks treinen naar Amsterdam Zuid uitgevallen. En niet alleen de treinen reden niet, ook de informatievoorziening stond ergens stil in een weiland. NS-personeel weet inderdaad niet veel meer dan de reizigers op het perron. Terwijl ze wel in indrukwekkende uniformen en gele hesjes lopen. Kortom: chaos op het spoor.

Eindelijk reed er een stoptrein.De trein was overvol en de conducteur verzocht reizigers naar Schiphol uit te stappen. Ik wantrouwde de situatie, maar besloot dan maar het verzoek in te willigen. Ik ging nog even naar de conducteur en vroeg hem of de volgende echt reed. Hij antwoordde dat deze over 10 minuten zou komen.

Ik had beter moeten weten.

Utrecht ligt plat en nu.nl is weer stil

En opnieuw blijft het heel stil op nu.nl over de grote vertragingen rond Utrecht Centraal. De stroomstoring is voorbij, schreef de nieuwssite om 11.15 uur. Dat de treinen pas om 16.00 uur goed rijden, zegt nu.nl niet. Ik ben begin meer en meer te twijfelen aan de nieuwssite. Het lijntje met prorail is in elk geval wel prima, daar zijn geen storingen op. Het staat wel een kritische houding in de weg.

Waar nu.nl wel vol van is? Het aangekondigde vertrek van Femke Halsema.

Update om 16.20 uur

En dan verschijnt daar het eerste bericht over het treinverkeer dat maar mondjesmaat rijdt: we mogen niet met de trein van NS. Of we moeten op tijd vertrekken. Verder geen woord over het inzetten van de winterdienstregeling, de website die niet bereikbaar is en alle andere ellende waar NS en prorail last van hebben. Maar misschien delen de directeuren van NS en Prorail op dit moment koffie, snert en lekkere broodjes uit aan verkleumde en gestrande reizigers.

Geen treinen maar nu.nl blijft stil

Wie dacht dat Nu.nl een onafhankelijk nieuwsstation was, heeft het helemaal mis. De grote aandacht op de nieuwssite voor de NS in de winter op speciale pagina's op de website, werpt vruchten af: de helft van de treinen rijdt momenteel Utrecht niet uit en het land ligt plat, maar op de website van nu.nl is het weggemoffeld in een algmeen bericht over het wegverkeer.

Het grote zwarte pieten is begonnen, want wie is er de schuld aan? Als de wissel stoort, is het de schuld van Prorail. Als een stukke trein ergens stilstaat, is het de schuld van de NS. En zo kan het kamerlid Ineke van Gent op twitter wel roepen dat ze een spoeddebat wil, maar de vingers wijzen al naar elkaar.

Interessant fenomeen, de adverteerder en het nieuwsmedium.

Complimenten voor NS

Klagen en mopperen over de diensten van onze nationale spoorwegen is soms op zijn plek, maar de verantwoordelijkheid die de NS nu neemt bij de toestanden van afgelopen vrijdag is lovenswaardig. Petje af voor de spoorwegen. Reizigers die het geld van hun hamburger terugkrijgen of de kilometers die pa voor zijn dochter moest omrijden krijgen terugbetaald. Het toont dat de NS zijn verantwoordelijk neemt.

Tunnel Schiphol al dagen klaar.

De tunnel van Schiphol is al een hele week klaar

Groot nieuws vanmiddag: prorail is klaar in de Schipholtunnel. Ik heb groter nieuws: de tunnel is al sinds het weekend klaar. 3 kilometer bovenleiding is weer gemonteerd. Alle nieuwssites bevatten dit bericht dat overduidelijk gekopieerd is uit een wervend persbericht van prorail en NS.

Tips voor NS bij uitvallen trein

De trein naar Schiphol is opgeheven, werd medegedeeld toen ik net uit wilde stappen bij Weesp. Een leuke mededeling, zeker ook omdat reizigers uit Almere het zonder directe verbinding naar Schiphol moeten stellen. We kregen het advies mee te reizen naar Amsterdam en daar over te stappen op de trein naar Schiphol, die vertrekt van spoor 13b.

Voetbal als je van werk naar huis gaat

Op het Plein in Den Haag voel en hoor ik de spanning. Elke bal die maar in de buurt komt van het goal van de tegenstander zorgt voor een collectieve roep. Het mag niet baten. Het staat al enige tijd op 1-0 voor Brazilië en dat verandert ook niet.

Treinapplicatie

Elke treinreiziger wil zijn eigen treinreis managen. Zeker reizigers die vaak hetzelfde traject bereizen op hetzelfde tijdstip. Nu is er een vernuftige applicatie op de iPhone, die een goed reisadvies kan geven. Maar of dit afdoende is?

De applicatie zie je op een treinstation in werking treden. Je moet dan wel even opletten. Als op een overvol perron een groep reizigers heel hard wegrent, zonder dat het omroepsysteem iets omgeroepen heeft, of op de borden iets is veranderd, dan is er iets gebeurd op de iPhone. De iPhone-applicatie reageert namelijk sneller dan het informatiesysteem van de Nationale Spoorwegen.

Lees mijn blog verder op Romae's blog popolo.nl >>

Baanvakstoring

De meiden gristen in hun zak op zoek naar het treinkaartje. De trein had ergens tussen Hilversum en Naarden-Bussum de tocht met remmen, optrekken, weer remmen, weer optrekken afgerond. De conducteur had een lang verhaal opgehangen over een baanvakstoring en dat niet alles op te lossen was, maar dat we er wel zouden komen. Met vertraging, dat wel.

De dames hadden hun kaartje bijna paraat, maar hij liep in een snellere vaart voorbij dan zijn trein. 'Dames, blijf zitten, ik kom zo bij jullie. Dit is het kennismakingsrondje.' Hij sjeesde verder en toen ik een halte later uitstapte, was hij niet langsgeweest. De dames zaten nog altijd keurig op hun plek.

De NS zet geen bussen in

Wachten op een vol station is niet leuk. Helemaal niet als de intercity's in sneltreinvaart voorbij razen. De ochtend was een crime, maar vanmiddag passeerde een heus staaltje NS-logistiek.

Geen trein stopte en alle verstokte reizigers mochten wachten. Toen een slimmerik besloot de NS te bellen, kreeg hij als allervriendelijkst antwoord dat de intercity's die keurig ieder halfuur voorbij sjeesden, niet konden stoppen. Ze zouden te lang zijn voor het perron.

Daarom laat je maar een paar honderd mensen op een perron staan, is het idee. Onderwijl meld je even dat de storing tot 23.00 uur duurt.

Elk probleem lost zich vanzelf op. Zo rijdt er ook een bus tussen Houten en Utrecht. We mochten vandaag allemaal mee, zonder te betalen. 'Normaal is dat niet', zei de chauffeur erbij maar hij kon al die wachtenden moeilijk laten staan om een paar strippen. Een reis die normaal tien minuten duurt, duurde ruim drie kwartier. De bus was verschrikkelijk warm en de helft van de aanwezigen moest staan.

Dat de trein naar Almere tien minuten langer bleef staan was niet erg meer. Een krakende intercom vertelde wat er aan de hand was. Ik verstond er niets van, alleen het zinnetje 'Onze excuses voor het ongemak' haalde ik er feilloos uit. Daar kan geen storing tegenop.

Bomvol

Het perron stroomde vol en de trein bleef weg. De wachtende reizigers tuurden 'ins blauen Hinein'. De informatie druppelde met de traagheid uit de luidsprekers waarmee de waterdruppels in een druipsteengrot de diepte zoeken. Het hoge woord - vertraging - kwam nooit. De trein van 16.58 uur zou al halverwege zijn rit zijn geweest, maar de tijd bleef star vooruit gaan en verwijderde zich verder en verder van de vertrektijd.

Toen eindelijk, maar dan tien minuten na de vertrektijd van de volgende, een veel te korte trein binnenreed, wist ik het wel. Dat ging nooit passen. En inderdaad paste het niet. Ergens midden op het balkon stond ik vastgeklemd tussen de medereizigers, mijn rugzak tussen mijn voeten in. Een man stond bij de ingang. 'Als jullie nu een beetje aandrukken', beweerde hij terwijl ik naar adem hapte. 'Dan kunnen wij er ook nog bij.' De gang zette zich in beweging en de man met de grote uilenbril kon er ook bij.

De machinist riep dat hij klaar was voor vertrek en dat de deuren dichtgingen. We hielden de buiken in en lieten pas los toen de deuren echt gesloten waren. Servie gaat boven veiligheid. Iedereen wil graag naar huis en je kunt toch moeilijk de hele boel niet laten rijden omdat hij te vol is. Al moest ik er niet aan denken dat de trein een noodstop zou maken terwijl ik daar tegen het muurtje in het veel te smalle gangetje hing.

Iedere halte was een beproeving. Ik vroeg mij af hoe sommige mensen het toch altijd weer voor elkaar kregen om te zitten. Ook al kwamen ze als laatste het treinstel binnen. 'Survival of the Fittest' in de trein. Pas na Hilversum was er een zitplaatsje voor mij vrij. Stukje opzij, plaats komt vrij, ik spring in het vrije gat en wissel de plek met de stoelganger die de trein verlaat. Voor ik goed en wel aan mijn plekje bij het raam gewend was, stopte de trein. Bestemming bereikt.

Logistiek of techniek?

Wat was er eerst het logistieke probleem of de technische storing? Ik vroeg het mij af toen de dame van de NS het omriep vanavond. Mijn trein stond muurvast, bewoog geen kant op. De wissels deden het niet, want het computersysteem lag plat.

Faalde het computersysteem vanwege de logistieke problemen, of zorgde het computersysteem voor de logistieke problemen? Ik denk het laatste, maar waarom zou het eerste niet kunnen. Het verbaast mij dat Utrecht Centraal vaker door een computerstoring getroffen werd dan door een blikseminslag. Er zijn mooie oplossingen, maar die kosten teveel. Dat dit soort storingen meer kosten, staat buiten kijf. Maar daarvoor reizen de heren beslissers te weinig met de trein en te weinig via Utrecht Centraal.

Vertraging

Het perron was vrijwel leeg toen ik er aan kwam. Normaal loopt mij een stroom reizigers tegemoet die nog het meest doet denken aan de sneeuwvlokjes die in het gezicht waaien met een flinke sneeuwstorm. Ik kan ze nog maar net ontwijken, word naar de rand geduwd door de stroom en moet vechten voor elke streepje perron.

Nu stonden een paar reizigers, maar de trein was er niet. Het is heel gek, maar ik voel altijd direct of iets in de haak is. Zeker, ik heb er in de afgelopen drie weken vaker gestaan toen de trein er nog niet was. Nu voelde ik dat iets niet in de haak was, de trein hoorde elk moment binnen te komen rijden, maar er was niets. Geen lichtjes in de verte die vertrouwd in de richting van het perron koekeloerden. Totale leegte en rust, dat was ervoor in de plaats gekomen. Om de vertrouwde orde om te laten slaan in een chaos waarbij reizigers samengeperst op een kluitje de koude trotseren is ongeveer een halfuurtje nodig. En geen informatie. Geen informatie is nog veel belangrijker. De tijd verstreek, de grote wijzer van de klok trok steeds meer omhoog uit het dal in de richting van de drie. De trein vertrekt normaal om 7.43 uur. Ik wist ook wel dat vijf minuten voor vertrek nog niets omgeroepen zou worden, ook al stonden we hier te wachten.

De twee tonen om de mededeling in te leiden klonken door de speaker. De intercity naar Maastricht was uitgevallen, meldde de vrouwenstem, omdat er een kapotte trein bij Culemborg stond. Hij reed gewoon niet verder meer.

Een kapotte trein bij Culemborg, dat is op mijn route. Mogelijk was de trein waar ik op wachtte defect en zou mij nu een lange wachttijd resten. De informatie over mijn trein bleef uit, terwijl de vertrektijd al bijna tien minuten verstreken was. Iedere twee tonen gaven weer hoop, maar hier klonken alleen intercity's naar andere richtingen die over enige ogenblikken zouden binnenkomen.

Eindelijk klonk het verlossende antwoord: mijn trein was uitgevallen. Excuses voor de late informatie, vertelde de mannenstem. Het was niet meer nodig. De volgende trein zou over drie minuten vertrekken.

Maar de volgende trein kwam ook niet. Het perron stroomde voller en voller. Er kwamen zelfs interessante mensen bij, met sigaren of een meisje met alleen een sweatshirt aan. Zou zij het niet verschrikkelijk koud hebben? De man met de sigaar sprak over de eerste mobiele telefoon waarnaar hij belde. 'Het moet ergens in de jaren tachtig geweest zijn', het klonk hopeloos ouderwets. Alsof hij meegevlogen had met het eerste vliegtuig van Anthony Fokker.

De cijfers van de klok waren voor de grote wijzer over hun hoogtepunt heen, hij mocht weer zakken toen de mededeling kwam. De volgende trein zou wel rijden, maar had een onbekende vertraging, vertelde de vrouwenstem. Ze had nog niet opgehangen, of de computer haalde haar informatiestroom in. 'Hij vertrekt over tien minuten', zei de computerstem in een vreemde zinsintonatie. Ze lijmde de los ingesproken woorden tot een volle zin.

Toen eindelijk de felbegeerde lichtjes in de verte opdoemden, voelde ik koude tenen. Ik vroeg mij af of het meisje met alleen het sweatshirt het niet heel koud had. De capuchon hing onder de dikke das die ze droeg. Een enorme stortvloed mensen stapte uit de trein, ze stroomde over het perron zoals het water uit een emmer valt die je ineens omkeert. Hoe is het mogelijk dat al deze mensen in dat ding hebben gezeten, vroeg ik me af. Het sweatshirt-meisje stapte voor mij de trein in. Ze leek het helemaal niet zo koud te hebben als ik zou veronderstellen. Ze nam plaats op het tochtige balkon.

Dat de trein zoveel even tevoren op het perron samengepakte hoeveelheid mensen kon bergen verbaasde me. Het verbaasde me nog toen ik de wankele maar tijdelijke trap van het station Houten afdaalde. De voeten nog altijd koud, maar de bestemming bijna bereikt.