Google, het OV en de fiets

Vandaag stuitte ik per toeval op: de OV-planner in Google maps. Een prachtig middel om naast de autorit of de wandeltocht de reis per OV te plannen. Het zoekt gelijk op basis van tijd en plaats hoe laat je weg kunt. Ik was er helemaal enthousiast over. Via Google Transit wordt ook het openbaar vervoer ontsloten.

De NS zet geen bussen in

Wachten op een vol station is niet leuk. Helemaal niet als de intercity's in sneltreinvaart voorbij razen. De ochtend was een crime, maar vanmiddag passeerde een heus staaltje NS-logistiek.

Geen trein stopte en alle verstokte reizigers mochten wachten. Toen een slimmerik besloot de NS te bellen, kreeg hij als allervriendelijkst antwoord dat de intercity's die keurig ieder halfuur voorbij sjeesden, niet konden stoppen. Ze zouden te lang zijn voor het perron.

Daarom laat je maar een paar honderd mensen op een perron staan, is het idee. Onderwijl meld je even dat de storing tot 23.00 uur duurt.

Elk probleem lost zich vanzelf op. Zo rijdt er ook een bus tussen Houten en Utrecht. We mochten vandaag allemaal mee, zonder te betalen. 'Normaal is dat niet', zei de chauffeur erbij maar hij kon al die wachtenden moeilijk laten staan om een paar strippen. Een reis die normaal tien minuten duurt, duurde ruim drie kwartier. De bus was verschrikkelijk warm en de helft van de aanwezigen moest staan.

Dat de trein naar Almere tien minuten langer bleef staan was niet erg meer. Een krakende intercom vertelde wat er aan de hand was. Ik verstond er niets van, alleen het zinnetje 'Onze excuses voor het ongemak' haalde ik er feilloos uit. Daar kan geen storing tegenop.

Connexxion bloesje

Ik heb de blues en de zomer steekt van wal. Drie buschauffeurs staan bij het kleine gele busje en roken een sigaretje. Ik loop in hun richting aarzelend om mijn vraag. 'Je mag het ook wel vragen hoor', zegt de middelste een vijftiger. Zijn buik wijst net zo olijk naar voren als dat hij glimlacht.

Zijn collega's trekken aan het sigaretje en genieten zichtbaar van de zonnestralen. 'Nou zeg ik, welke bus het eerste weg?' 'Daar doen we niet aan', zegt zijn collega. 'De ene keer is het de ene, de andere keer de andere.' 'Ik ga vandaag wel als eerste', zegt de stevige. ' Zeg', hij wijst naar mijn bloesje. 'Kom je ons niet toevallig controleren, je hebt precies zo'n Connexxion-bloesje aan als mij.' Ik laat hem mijn pasje zien. 'Die zones zijn toch wel echt he?' vraagt hij. Zijn ogen glimmen van de pret.

Als we rijden klaagt zijn collega over zijn borst en dat hij het rijden eigenlijk niet ziet zitten. 'Nou, dan wil ik het wel doen. Dan ga jij lekker op de kleine', zegt de stevige. 'Maar jij mag toch niet op de grote bus?' ' Nee, want dan moest ik van Connexxion de garantie geven dat ik in één jaar zou slagen. Daar heb ik dus mooi geen zin in. Vierduizend euro terugbetalen, dat kan ik met mijn loontje niet trekken.'

We komen bij mijn halte aan. Hij stopt keurig. 'Eenmaal Molenzoom', roept hij om. Ik ga bij hem stilstaan en leg mijn mouw naast zijn jasje. 'Inderdaad', zeg ik, 'Connexxion-groen.' De man met pijn op de borst lacht. 'Dit is zeker de laatste dag dat je hem aanhebt.'