Kermis

De draaimolen draait rechtop
en zwaait de schoenen rond
meisjes gillen hun angsten hoog

Kleuren kletteren omhoog en zingen
mee op de diepe dreunen
van herrieschoppers en botsauto knallen

De kermis is te klein voor plezier
de beren wachten op het verlossende
schot dat ze bij hun jager brengt

Aan de andere kant kleurt de zon
mij gedag en speelt het avondrood
een zoete serenade voor mij alleen

Pietje

Z'n pootjes klemden zich om haar wijsvinger zoals hij zou doen rond het stokje in een vogelkooitje. Hij bleef rustig zitten, op zijn gemak en zij hield haar hand net zo stil. Hij draaide zich om en bekeek de reizigers aandachtig. Op het tafeltje bij het raam lag een doosje met daarop de naam van een dierenwinkel.

Een vreemd gezicht zo'n blauwe parkiet als medereiziger. Hij zit net zo frank en vrij als de rest. Ze aait lief over zijn rug. Het dier geniet van de knuffelpartij en voelt zich al helemaal thuis bij zijn nieuwe eigenaar. Het meisje haalt haar vinger naar haar mond en kust de vogel op zijn snavel. Zijn kop gaat wat omhoog en pikt in d'r haar. Er klinkt een fluit door de trein, zoals een bouwvakker met teveel testeron fluit naar een meisje in een te kort rokje die langs een bouwplaats loopt. 'Da's voor jouw Piet', roept een vriendin van het meisje. De vogel kijkt om zich heen, maar ziet zijn soortgenoot niet.

Het meisje draait met haar vrije vingers een shaggie. De vogel gaat met zijn snavel naar het mondstukje van de shag, dat ze wat kleiner heeft gedraaid. 'Pietje wil ook een hijs', gilt een andere vriendin. 'Niet doen Piet. Da's dodelijk. Ook voor Pietjes', roept de tweede vriendin. 'Ze zijn gek op fruit', zegt de andere vriendin weer. 'Ja, die van mijn moeder eet appel.' Pietje heeft op dit moment meer interesse in de shag.

We naderen Utrecht en er klinkt een gillen vanuit de hoek van de meiden. Even denk ik dat de vogel gevlogen is, maar ze heeft hem in het doosje gestopt. Pietje geeft een ritmisch geluid en vult ermee de trein. Het geluid sterft weg als de meiden naar de deur lopen, maar houdt pas op als ik al ver van ze verwijderd ben op het perron.

De NS zet geen bussen in

Wachten op een vol station is niet leuk. Helemaal niet als de intercity's in sneltreinvaart voorbij razen. De ochtend was een crime, maar vanmiddag passeerde een heus staaltje NS-logistiek.

Geen trein stopte en alle verstokte reizigers mochten wachten. Toen een slimmerik besloot de NS te bellen, kreeg hij als allervriendelijkst antwoord dat de intercity's die keurig ieder halfuur voorbij sjeesden, niet konden stoppen. Ze zouden te lang zijn voor het perron.

Daarom laat je maar een paar honderd mensen op een perron staan, is het idee. Onderwijl meld je even dat de storing tot 23.00 uur duurt.

Elk probleem lost zich vanzelf op. Zo rijdt er ook een bus tussen Houten en Utrecht. We mochten vandaag allemaal mee, zonder te betalen. 'Normaal is dat niet', zei de chauffeur erbij maar hij kon al die wachtenden moeilijk laten staan om een paar strippen. Een reis die normaal tien minuten duurt, duurde ruim drie kwartier. De bus was verschrikkelijk warm en de helft van de aanwezigen moest staan.

Dat de trein naar Almere tien minuten langer bleef staan was niet erg meer. Een krakende intercom vertelde wat er aan de hand was. Ik verstond er niets van, alleen het zinnetje 'Onze excuses voor het ongemak' haalde ik er feilloos uit. Daar kan geen storing tegenop.

Connexxion bloesje

Ik heb de blues en de zomer steekt van wal. Drie buschauffeurs staan bij het kleine gele busje en roken een sigaretje. Ik loop in hun richting aarzelend om mijn vraag. 'Je mag het ook wel vragen hoor', zegt de middelste een vijftiger. Zijn buik wijst net zo olijk naar voren als dat hij glimlacht.

Zijn collega's trekken aan het sigaretje en genieten zichtbaar van de zonnestralen. 'Nou zeg ik, welke bus het eerste weg?' 'Daar doen we niet aan', zegt zijn collega. 'De ene keer is het de ene, de andere keer de andere.' 'Ik ga vandaag wel als eerste', zegt de stevige. ' Zeg', hij wijst naar mijn bloesje. 'Kom je ons niet toevallig controleren, je hebt precies zo'n Connexxion-bloesje aan als mij.' Ik laat hem mijn pasje zien. 'Die zones zijn toch wel echt he?' vraagt hij. Zijn ogen glimmen van de pret.

Als we rijden klaagt zijn collega over zijn borst en dat hij het rijden eigenlijk niet ziet zitten. 'Nou, dan wil ik het wel doen. Dan ga jij lekker op de kleine', zegt de stevige. 'Maar jij mag toch niet op de grote bus?' ' Nee, want dan moest ik van Connexxion de garantie geven dat ik in één jaar zou slagen. Daar heb ik dus mooi geen zin in. Vierduizend euro terugbetalen, dat kan ik met mijn loontje niet trekken.'

We komen bij mijn halte aan. Hij stopt keurig. 'Eenmaal Molenzoom', roept hij om. Ik ga bij hem stilstaan en leg mijn mouw naast zijn jasje. 'Inderdaad', zeg ik, 'Connexxion-groen.' De man met pijn op de borst lacht. 'Dit is zeker de laatste dag dat je hem aanhebt.'

Ander tijdstip

Ik liep op een later tijdstip naar mijn werk. De zon stond hoog en scheen warm op mijn bolletje. Uit het winkelcentrum liepen scholieren met plastic bakjes waarin twee saucijsebroodjes zaten en blikjes cola. Het saucijzenbroodje was hier blijkbaar een populair genoegen. In de honderd meter die ik liep, trof ik vijf jongeren met het plastic bakje aan.

Wat verder liep ik, door de corridor. De winkels omhelsden me. De deuren waren open, fietsen blokkeerden mijn pad en mensen doorkruisden in een winkelhaak mijn pad. Wat verderop in de buurt van de bus, vroeg ik mij af of hij wel vertrekken zou.

Mijn bus reed niet, maar er stond een andere. Terwijl ik in de richting van de halt liep, probeerde een witte taxi die te breed was voor de weg, desondanks toch te keren. Ik zag hem met een vaartje achteruit rijden. Hij knalde tegen de lantaarnpaal die hem in de weg zat. De man trok aan het stuur en gaf gas vooruit. Zonder ook maar eens om te kijken.

Zo kan het ook, dacht ik en zag de deuk in de achterbumper naar mij knipogen. Hoe anders ziet de dag eruit als je op een ander tijdstip de vertrouwde weg gaat.

Flirten

'Hoi schat', klonk het onder het nieuwe treinviaduct van Houten. De bouwmachines hamerden op de achtergrond en vlak langs mij fietste een meisje voorbij. Ze had de opmerking net zo laat in de gaten en draaide haar hoofd nog om. Een man met een veiligheidshelm op het hoofd zwaaide zijn hamer in plaats van zijn hand alleen. Ze negeerde zijn attentie en fietste hard door naar school.

Het flirten hangt in de lucht. Een paar dagen geleden hing een conducteur uit de deur van zijn vertrekkende trein. De andere deuren waren gesloten. 'Dag duifie', riep hij naar de conductrice van de trein waar ik net uit kwam. Ze ging niet op zijn avances in. 'Ja, ja', gebaarde ze snel. 'Ga nou maar.'

Ze houden er niet van, al die flirterij. Zeker niet van dat opzichtige. Ik heb mij eens laten vertellen dat ze er stiekem wel van genieten. Dat sommige vrouwen hun ouderdom eraan afmeten en met kort rokje bij een steiger gaan staan in de hoop op gefluit.

Half perron

Een raar beeld was het dat vanmorgen het perron van het station van Houten half afgebroken was. Bij mijn komst voor de terugreis was het perron nog verder gesloopt. De rails verdwenen en een trap hing in de lucht. Leuk gezicht, zo'n trap zonder doel.
Het contrast met het nieuwe perron en de noodtrap is niet groot. Tussen afbraak en opbouw is weinig verschil.

Hippe monturen uitzwaaien

De trein suisde met hoge snelheid langs. 'Dat maakt een hoop herrie met een hoorapparaat', zei een oudere dame tegen haar gezelschap. Het was een eveneens ouder echtpaar, zestigers schatte ik zo snel. Genietend van de vut, eindelijk vrij onder het mom van mag ik ook genieten, ik heb er hard voor gewerkt en met van die hippe monturen waarmee je alle zestigers de laatste paar jaar ziet lopen.

Zijn haar was precies een centimeter lang. Haar haren vielen minder slordig dan van de vrouw met het hoorapparaat. 'Nou', zei de man. 'Je woont een stuk beter dan waar je eerst woonde.' De vrouw met het hoorapparaat hield het goede oor blijkbaar in zijn richting. Ze zweeg. 'Ik bedoel dat andere dat was toch echt niks, zo ver weg van alles.' De achterlichten van de trein werden steeds kleiner in de lijn naast het perron achter haar. Ze schudde met het hoofd. 'Ik woonde daar niet slecht, alleen ik kon daar niet meer blijven.'

De vrouw met de hippe bril probeerde de verkeerd vallende opmerking van haar man recht te breien. 'Hij bedoelt dat je daar zo afgelegen zat.' 'Ik had mooi uitzicht', sprak ze tegen met een lichte afkeer in haar stem. 'Je zit hier erg goed, zo lekker dicht bij het centrum.' Hij wees naar de bouwput op en rond het station. 'En het is echt een keurig huis, zeker als je het vergelijkt met eerst.'

De vrouw van het hoorapparaat en het nieuwe huis, mompelde iets buiten mijn richting, waarna de man maar over het carnaval begon. 'Dit weekend begint het. Ik hoop dat het een beetje rustig blijft in de trein.' Dit jaar zou hij niet gaan, hij had het wel gezien. Als je dan toch ging, moest je naar Groesbeek, het Nederlandse Keulen. 'Als het om optocht gaat', vervolgde hij.

De drie koplampen van de stoptrein kwamen naderbij. De vrouw met het hoorapparaat stond met de rug naar mij toe. Haar slordig gekapte haren waren helemaal grijs en lichtten een beetje gelig op. Ze gaf de man een hand. 'Goede reis naar huis.' Hij mompelde iets van dat het gezellig was.

Ik verwachtte dat ze de vrouw met de hippe bril een zoen zou geven. Ze kwamen nauwelijks dichter bij elkaar dan hun handen reikten en gaven een afstandelijk handje. Ik zag van deze afstand dat de hand niet stevig was. 'En heel veel plezier volgende week in de sneeuw. Ik hoop dat je lekker kunt wandelen en zo.' De vrouw met de hippe bril maakte er een beweging bij alsof ze een langlaufstok in iedere hand vasthield. Het zouden ook van die Nordicwalk-stokken kunnen zijn. De trein stond stil en het echtpaar stapte in. De vrouw met de grijzen haren liep al van ze weg. Een zwaai kon er niet meer af. Naar het betere plekje, lekker dicht bij het centrum.'

Vertraging

Het perron was vrijwel leeg toen ik er aan kwam. Normaal loopt mij een stroom reizigers tegemoet die nog het meest doet denken aan de sneeuwvlokjes die in het gezicht waaien met een flinke sneeuwstorm. Ik kan ze nog maar net ontwijken, word naar de rand geduwd door de stroom en moet vechten voor elke streepje perron.

Nu stonden een paar reizigers, maar de trein was er niet. Het is heel gek, maar ik voel altijd direct of iets in de haak is. Zeker, ik heb er in de afgelopen drie weken vaker gestaan toen de trein er nog niet was. Nu voelde ik dat iets niet in de haak was, de trein hoorde elk moment binnen te komen rijden, maar er was niets. Geen lichtjes in de verte die vertrouwd in de richting van het perron koekeloerden. Totale leegte en rust, dat was ervoor in de plaats gekomen. Om de vertrouwde orde om te laten slaan in een chaos waarbij reizigers samengeperst op een kluitje de koude trotseren is ongeveer een halfuurtje nodig. En geen informatie. Geen informatie is nog veel belangrijker. De tijd verstreek, de grote wijzer van de klok trok steeds meer omhoog uit het dal in de richting van de drie. De trein vertrekt normaal om 7.43 uur. Ik wist ook wel dat vijf minuten voor vertrek nog niets omgeroepen zou worden, ook al stonden we hier te wachten.

De twee tonen om de mededeling in te leiden klonken door de speaker. De intercity naar Maastricht was uitgevallen, meldde de vrouwenstem, omdat er een kapotte trein bij Culemborg stond. Hij reed gewoon niet verder meer.

Een kapotte trein bij Culemborg, dat is op mijn route. Mogelijk was de trein waar ik op wachtte defect en zou mij nu een lange wachttijd resten. De informatie over mijn trein bleef uit, terwijl de vertrektijd al bijna tien minuten verstreken was. Iedere twee tonen gaven weer hoop, maar hier klonken alleen intercity's naar andere richtingen die over enige ogenblikken zouden binnenkomen.

Eindelijk klonk het verlossende antwoord: mijn trein was uitgevallen. Excuses voor de late informatie, vertelde de mannenstem. Het was niet meer nodig. De volgende trein zou over drie minuten vertrekken.

Maar de volgende trein kwam ook niet. Het perron stroomde voller en voller. Er kwamen zelfs interessante mensen bij, met sigaren of een meisje met alleen een sweatshirt aan. Zou zij het niet verschrikkelijk koud hebben? De man met de sigaar sprak over de eerste mobiele telefoon waarnaar hij belde. 'Het moet ergens in de jaren tachtig geweest zijn', het klonk hopeloos ouderwets. Alsof hij meegevlogen had met het eerste vliegtuig van Anthony Fokker.

De cijfers van de klok waren voor de grote wijzer over hun hoogtepunt heen, hij mocht weer zakken toen de mededeling kwam. De volgende trein zou wel rijden, maar had een onbekende vertraging, vertelde de vrouwenstem. Ze had nog niet opgehangen, of de computer haalde haar informatiestroom in. 'Hij vertrekt over tien minuten', zei de computerstem in een vreemde zinsintonatie. Ze lijmde de los ingesproken woorden tot een volle zin.

Toen eindelijk de felbegeerde lichtjes in de verte opdoemden, voelde ik koude tenen. Ik vroeg mij af of het meisje met alleen het sweatshirt het niet heel koud had. De capuchon hing onder de dikke das die ze droeg. Een enorme stortvloed mensen stapte uit de trein, ze stroomde over het perron zoals het water uit een emmer valt die je ineens omkeert. Hoe is het mogelijk dat al deze mensen in dat ding hebben gezeten, vroeg ik me af. Het sweatshirt-meisje stapte voor mij de trein in. Ze leek het helemaal niet zo koud te hebben als ik zou veronderstellen. Ze nam plaats op het tochtige balkon.

Dat de trein zoveel even tevoren op het perron samengepakte hoeveelheid mensen kon bergen verbaasde me. Het verbaasde me nog toen ik de wankele maar tijdelijke trap van het station Houten afdaalde. De voeten nog altijd koud, maar de bestemming bijna bereikt.

Zonsopkomst

Niets mooiers dan de opkomst van de zon. Het begin van de dag geeft zoveel hoop, zeker als ze zo vurig is als vanmorgen. De huizen stonden in vuur en vlam voor de nieuwe dag. Geweldig toch om zo de dag te beginnen. Dan is het opeens helemaal niet zo erg dat ik twintig minuten moet lopen naar mijn werk.

Chagrijnig

De trein vertrekt op het juiste uur, daarom wacht ik nog even op het perron en kijk eens goed om me heen. Alle mensen kijken chagrijnig uit de ogen. Ze staren de slaap nog uit de ogen, maar zien niets anders dan een lange werkdag op ze wachten. De krantjes hangen onder de elleboog en de trein rijdt binnen. Iedereen zoekt een plekje en slaat het krantje open.

Heerlijk maandagmorgen. Het begint weer.