Ochtendzon tussen Duivendrecht en Amsterdam Zuid

Het stukje per spoor tussen Duivendrecht en Amsterdam Zuid biedt interessante vergezichten. Zeker als de zon nog niet zo sterk is. Vanmorgen kroop een wolk voor de zon en dat gaf een schitterend beeld.

Wolken en zon spelevaren

Ik was onder de indruk van de zon die achter de wolken scheen

Water, wolken en de zon spelevaren met elkaar in spiegelingen van licht en schaduw. In de mierzoete val van zonnestralen zie ik de verte dichtbij komen. 

Waarom speur ik iedere avond de hemel af?

Vandaag zit er wat meer rommel in de lucht, een sluiering en de kleuren weer wat anders. Wat een verschil met een zonsopkomst.

Zonsondergang boven Almere: veel geblaat weinig wol

Aanvankelijk leek de zonsondergang van vanavond te veranderen in een schapenwollen deken, zo gevlekt. De golven leken op een schaap vlak nadat hij geschoren is. Zo zacht en ruw tegelijk.

Weer aan het werk

En dan breekt de dag aan dat je weer aan de slag gaat. De vakantie voorbij. Ik merk dat de wekker weer ontzettend vroeg af gaat. Het uur van opstaan ben je altijd eerder ontwend dan gewend. Het langer slapen is met de vakantie vervlogen.

Toevalstreffer van roofvogel hoog in wolkenhemel

Bij het fotograferen van de luchten gisteren, heb ik - per ongeluk - een roofvogel gefotografeerd. Een toevalstreffer van een vogel die hoog in de lucht op een thermiek drijft. Ik wilde gewoon eens een foto maken in het volle licht om het spel van de zon en de wolken tegen de blauwe hemel vast te leggen. De poging lukte heel aardig, maar de vogel maakt de foto stukken mooier, vind ik.

Mensenhaag

Ze vormden een mooie haag zo in de avondzon langs het perron. De wachtenden op de trein naar Maastricht en Heerlen. Bijna allemaal dezelfde houding: de benen iets uit elkaar, de tas tussen de kuiten en de armen over elkaar. Of een krantje lezend, of gewoon lekker knuffelen met je geliefde. Dan weten ze natuurlijk niet dat tussen de liefde en wachten een scheidslijn loopt.

Vogels

Het is wat met die vogels. Het eerste zonnestraaltje schijnt en de tuin is gevuld met gekwetter en getetter. Elke merel zet het op een fluiten en de woerden vliegen al hitsig achter een vrouwtjeseend.

Die zin waarmee de Nederlandse letterkunde begint, dat Hebban olla vogula nestas hagunan, moet in maart bij de zonnestralen tussen twee maartse buien geschreven zijn. Dat is ook zo iets, maart is nauwelijks begonnen of de maartse buien gieten hun nat al over ons uit.

Einde van een voorjaarsmiddag

De zon trekt lange schaduwen
over het donkergroene gras
een kinderwagen rekt zich uit
tot een brede auto die traag
van het licht wegglijdt

De huizen worden kastelen
en kort en dik is ineens
lang en dun geworden

Alsof het voorjaar een
grapje maakt
lachen de vogels
en zingen oma's
in de hoge tonen
giechelen jonge meisjes

Zonsopkomst

Niets mooiers dan de opkomst van de zon. Het begin van de dag geeft zoveel hoop, zeker als ze zo vurig is als vanmorgen. De huizen stonden in vuur en vlam voor de nieuwe dag. Geweldig toch om zo de dag te beginnen. Dan is het opeens helemaal niet zo erg dat ik twintig minuten moet lopen naar mijn werk.

Charteren

De ene na de andere charter vloog over mij heen. Allemaal keerden ze terug van de zonnige oorden, Turkije, Griekenland en Spanje.
Ze tuurden tegen de zon in en voelden de tegenwind wapperen in de motoren die zich een weg loeiden in de richting van de luchthaven.
De hemel was tegen alle voorspellingen in strakblauw. Ik keek de vliegtuigen na, terwijl ik rende en een zandstorm vanuit Almere Poort over mij heen jakkerde.
Een mooie tijd om te landen. De koffers zouden wel rond zessen op de band liggen, rekende ik snel uit. Snel naar huis en dan morgen weer aan de slag.
Het idee alleen al bracht mij sneller thuis dan anders. Natuurlijk had ik de wind mee toen ik langs de spoordijk liep.