Utrecht ligt plat en nu.nl is weer stil

En opnieuw blijft het heel stil op nu.nl over de grote vertragingen rond Utrecht Centraal. De stroomstoring is voorbij, schreef de nieuwssite om 11.15 uur. Dat de treinen pas om 16.00 uur goed rijden, zegt nu.nl niet. Ik ben begin meer en meer te twijfelen aan de nieuwssite. Het lijntje met prorail is in elk geval wel prima, daar zijn geen storingen op. Het staat wel een kritische houding in de weg.

Waar nu.nl wel vol van is? Het aangekondigde vertrek van Femke Halsema.

Update om 16.20 uur

En dan verschijnt daar het eerste bericht over het treinverkeer dat maar mondjesmaat rijdt: we mogen niet met de trein van NS. Of we moeten op tijd vertrekken. Verder geen woord over het inzetten van de winterdienstregeling, de website die niet bereikbaar is en alle andere ellende waar NS en prorail last van hebben. Maar misschien delen de directeuren van NS en Prorail op dit moment koffie, snert en lekkere broodjes uit aan verkleumde en gestrande reizigers.

Liften via twitter

Wat de NS niet lukt, lukt de twitteraar wel: via de site Liftdeck kunnen mensen die vandaag met de trein moeten reizen via Utrecht een lift geven en krijgen. Een leuke applicatie waarbij mensen die naar Utrecht moeten snel een lift kunnen zoeken. Het aanbod verschijnt er ook op. Dit demonstreert hoe makkelijk en snel via twitter een reisprobleem wordt opgelost.

Een brandje en heel het land ligt plat

Een groot drama op Utrecht Centraal gisteren en het hele land ligt plat. Een brandje in het gebouw van de treindienstleiding is voldoende, lijkt. Naar mijn oordeel demonstreert het voorval van gisteren 2 dingen:

1. onze railinfrastructuur is zeer gevoelige. Het minste of geringste zorgt ervoor dat de hele treindienst wegvalt of ernstig uit de pas loopt.
2. er moet heel snel een nooddienstregeling komen, verdeeld in clusters waarbij elke regio heel snel 'overgenomen' kan worden door een andere. Dit betekent niet een specifieke dienstregeling zoals de winterdienstregeling, maar veel meer een grofmazig plan dat overal gebruikt kan worden. 

De treinen van Madurodam

De modeltrein van Madurodam rijdt over het voetpad heen

Voor de liefhebber van treinen en modeltreinen is Madurodam het Walhalla. Door de hele miniatuurstad ligt rails en door heel Madurodam rijden de treinen af en aan. En niet alleen treinen rijden door de kleinste stad van Nederland. Ook de randstadrail, een monorail en een tram rijden door Madurodam. Net als een stoomlocomotief op schaal.

Leuk moment als er een trein passeert

Van de wereld verstoken

Afgeluisterd in de trein.

'Nee, ik we rijden net Utrecht binnen.'
...
'Het is nog geen zes uur hoor.'
...
'Wintertijd. De klok is van 't weekend een uur terug gezet. Zegt je dat niks?'
...
'Heb jij geen krant of televisie opengeslagen?'
...
'Ja, hilarisch. Die onthouden we.'

Daarna tegen een vriendin, die naast haar staat.
'Kristel was dat. Ze zei dat wij nu eens een keer te laat waren. 'Ik sta op jullie te wachten; het is al kwart over zes', zei ze. Toen vertelde ik over de wintertijd. Nou dat had ze gemist. Die is echt van de wereld verstoken.'

Leve de oude leraar

Oude mensen zijn vervelend. Dat is de algemene tendens in onze maatschappij. Daarom proberen we ons zo jong mogelijk voor te doen. Hoe ouder iemand wordt, hoe meer hij de ouderdom probeert te camoufleren.

Het artikel van leraar en publicist Ton van Haperen in de NRC Next van vanmorgen volgt deze opvatting exact. De leraar moet op zijn zestigste ophouden met lesgeven, want de kloof tussen leerling en leraar wordt te groot. Kanonnenvoer is een bejaarde leraar volgens Van Haperen. Een marteling voor de kinderen.

Onzin zijn dergelijke opvattingen natuurlijk. Een leraar moet zeker inlevingsvermogen hebben en verstand hebben hoe een kind informatie tot zich neemt. Natuurlijk heb ik ook angstige beelden op het netvlies van de cynische leraar die al 35 jaar voor de klas staat. De leraar die het al jaren zo doet en weigert zijn les aan te passen. Deze koppigheid heeft naar mijn oordeel niks met ouderdom te maken maar met luiheid.

Ton van Haperen zou eens goed om zich heen moeten kijken. De bewondering die sommige jongeren voor ouderen hebben. Ik zat een tijdje in de trein waarbij een hoogbejaarde vrouw aan een jongere vertelde dat ze angstig was voor stilstaande treinen. Het was op de dag dat de trein niet wegreed uit Utrecht. De angst had te maken met een aanval van Engelse vliegtuigen op een trein die ergens in een weiland stilstond. De jongen luisterde met ontzag en heel veel respect.

Levenservaring is zo belangrijk om in de les te voegen. Hoe ouder de leermeester hoe beter. De echte docent doet dit met respect voor de leerling en biedt hem alles in hapklare porties, soms net ietsje meer waardoor de leerling wordt uitgedaagd.

Waarschijnlijk is Ton van Haperen alleen opgegroeid met cynische oude mannetjes. Maar ik zou sommige bejaarde leraren die mij veel wijsheid hebben bijgebracht, voor geen goud hebben willen missen.

De dag van de kapotte bovenleidingen

De omroeper riep de onheilstijding dat de treinen naar Rotterdam en Den Haag niet reden in verband met een stuk getrokken bovenleiding.

Ik liep alweer wat verder op de weg van perron 19 naar perron 4 en hoorde een nieuw bericht toen ik al een behoorlijk eindje liep op mijn bestemming. De treinen naar Amersfoort ondergingen ook vertragingen vanwege een kapotte bovenleiding.

Kortom, de dag van de kapotte bovenleidingen.

Spiegelbeeld zonder geluid

De muziek schalt uit tussen zijn oren en de koptelefoon. Hij staat dromerig naar zijn spiegelbeeld te turen in de ruiten van het treinstel. Om hem heen heeft hij een lege ruimte gemaakt door zijn herrie. Het is nog ochtend en hij kijkt naar zichzelf, maar het geluid wordt niet gespiegeld.

Gelukkig duurt zijn aanwezigheid niet lang, een halte verder moet hij er al uit. Hij staart naar de knopjes om de deur open te maken en drukt op het blauwe dat links zit. De muziek dreunt onverminderd voort, de elektrische gitaren klinken boven alles uit. Hardrock, hoor ik er overduidelijk in, maar ik mis het middenkader van geluiden om de herrie te duiden.

De deur blijft dicht, hij drukt nogmaals op de blauwe knop, maar de deur blijft tjokdicht. Ik zwaai naar hem, maar hij ziet het niet. Ik zwaai nogmaals, de bewegingen in het spiegelbeeld moeten hem wakkerschudden. Ik gebaar naar de rechterkant, waar het gele knopje op zit. Je moet daar op drukken fluister ik, maar ik doe alsof ik schreeuw. Hij wordt wakker en drukt op de knop.

De deur gaat open en hij verdwijnt de duistere ochtend in. Het geluid sterft langzaam weg. Over zijn schouder hangt een witte tas met zwarte spikkels op weg naar de school die achter het station ligt.

Overvolle trein

Een vreemde gewaarwording. De trein van half zes vanuit Utrecht naar Almere lijkt iedere dag drukker te worden. Zit ik nog in alle rust in het boemeltje van Houten naar Utrecht, in de trein naar Almere moet ik vechten om een plekje.

Gisteren stopte de overvolle trein een paar honderd meter van Utrecht. 'Er is aan de noodrem getrokken', concludeerde de conducteur door de intercom. 'We zoeken het lek', vertelde de machinist wat later. 'Misbruik wordt gestraft', dacht ik.

Het was niet de noodrem, maar een storing merkten we toen we wegreden en een paar honderd meter verderop weer stilstonden. Het stoppen, rijden, stoppen en langzaam rijden leverde een vertraging op van een halfuur.

Vervelend allemaal. En toch was de trein weer bommetjevol vanavond.

Pietje

Z'n pootjes klemden zich om haar wijsvinger zoals hij zou doen rond het stokje in een vogelkooitje. Hij bleef rustig zitten, op zijn gemak en zij hield haar hand net zo stil. Hij draaide zich om en bekeek de reizigers aandachtig. Op het tafeltje bij het raam lag een doosje met daarop de naam van een dierenwinkel.

Een vreemd gezicht zo'n blauwe parkiet als medereiziger. Hij zit net zo frank en vrij als de rest. Ze aait lief over zijn rug. Het dier geniet van de knuffelpartij en voelt zich al helemaal thuis bij zijn nieuwe eigenaar. Het meisje haalt haar vinger naar haar mond en kust de vogel op zijn snavel. Zijn kop gaat wat omhoog en pikt in d'r haar. Er klinkt een fluit door de trein, zoals een bouwvakker met teveel testeron fluit naar een meisje in een te kort rokje die langs een bouwplaats loopt. 'Da's voor jouw Piet', roept een vriendin van het meisje. De vogel kijkt om zich heen, maar ziet zijn soortgenoot niet.

Het meisje draait met haar vrije vingers een shaggie. De vogel gaat met zijn snavel naar het mondstukje van de shag, dat ze wat kleiner heeft gedraaid. 'Pietje wil ook een hijs', gilt een andere vriendin. 'Niet doen Piet. Da's dodelijk. Ook voor Pietjes', roept de tweede vriendin. 'Ze zijn gek op fruit', zegt de andere vriendin weer. 'Ja, die van mijn moeder eet appel.' Pietje heeft op dit moment meer interesse in de shag.

We naderen Utrecht en er klinkt een gillen vanuit de hoek van de meiden. Even denk ik dat de vogel gevlogen is, maar ze heeft hem in het doosje gestopt. Pietje geeft een ritmisch geluid en vult ermee de trein. Het geluid sterft weg als de meiden naar de deur lopen, maar houdt pas op als ik al ver van ze verwijderd ben op het perron.

De gorilla en de moslima

De krantenkop zag ik er al boven staan: Gorilla ontmoet moslima. Een gorilla en een oerang oetan stonden om haar heen. De ogen van de gorilla waren opvallend groot en het lijf te dun om voor echt door te gaan. Een felblauw hoofddoekje bedekte haar haren en ze kreeg een banaan van de aap. Twee fotografen omringden het tafereel. Ze drongen voor het mooiste plaatje, terwijl dat plaatje nooit veel anders eruit zou zien.

In Utrecht deelden natuurliefhebbers gratis bananen uit aan de forensen. 'Sta voor aap en word donateur van het wereld natuur fonds!' stond op het kaartje dat ik tegelijk met de banaan in mijn handen gedrukt kreeg.

Nog even voor de foto, gebaarde één fotograaf en hij dook weer achter zijn lens om de moslima en de verkleedaap zo mooi mogelijk op beeld te krijgen. Ik probeerde het idiote beeld ook vast te leggen, maar het geheugenkaartje van mijn camera protesteerde: geheugenkaart vol.

46, 45 of toch 43 delen Bilderdijk

Vandaag iets eerder van mijn werk naar huis om in Utrecht even De Slegte binnen te wippen. Het gaat slecht met De Slegte schijnt. De geruchtenstroom is ondertussen buiten haar oevers getreden en beweert dat er opkopers gezocht worden. En ze zouden Stapelweken hebben, zo zag ik vorige week ineens in een televisiespotje. De Slegte die op televisie dure commercials uitzendt om te vertellen dat ze nog goedkoper zijn. Dan gaat het inderdaad slecht.

Braaf liep ik met een stapeltje onschuldige boekjes in mijn hand. Het stapeltje was zo gegroeid dat ik het al moest wegzetten als ik een ander boek wilde bekijken. Ik stuitte op een hele berg Bilderdijk-en die hoog op een boekenkast gestapeld stonden. Ze waren een beetje weggemoffeld, maar de dichter zou er trots op geweest zijn. Vanaf die hoogte kun je alles goed bezien. Daar zweeft ook de adelaar in het zwerk.

Ik zag daar een paar taalkundige verhandelingen tussen zitten en ander indrukwekkend werk van Bilderdijk dat ik nog niet had. Nergens stond een prijs. Ik vreesde dat het ver boven mijn budget uit zou tornen. De vraag bleef dit keer niet op het puntje van mijn tong hangen, maar ik stelde hem ook. Twee medewerkers kwamen in actie en pakten de banden deeltje voor deeltje om de prijs te achterhalen. De medewerkster zei dat ze de delen alvast op de tafel zou neerleggen. Als ik interesse had tenminste en ruimte. 'Het is niet zo duur', zei ze geruststellend.

Ik vreesde al dat ik met een hoge prijs zou worden opgezadeld en schuldgevoel. Door dat schuldgevoel zou ik onmiddelijk de prijs neertellen en de verkoop kon nooit meer teruggedraaid worden. Bovendien zat ik dan met al die boeken opgescheept die verscheept moesten worden naar mijn huis. Ik was met de trein. Dat ging natuurlijk nooit lukken. 'Ik denk zo'n 125 euro.' Het stelde mij gelijk gerust en ik liet de twee medewerkers rustig de prijs achterhalen. De andere medewerker was net aan het laatste rijtje begonnen toen de prijs opdook: 145 euro voor de 45 delen, meldde de man. Ik keek blijkbaar moeilijk want de vrouw bood de set aan voor 125.

Nu was er een nieuw probleem. Hoe moest het logistieke transport geregeld worden. 'Ben je met de fiets?' vroeg de verkoopster die de eerste delen in tasjes aan het stoppen was. Dat zouden veel tasjes worden, want ze legde ze er naar mijn oordeel al verkeerd in. Haar collega volgde hetzelfde advies op en legde ze precies hetzelfde in de tasjes waarmee snel een tasje of zes gevuld was. 'Nee, ik woon hier niet.' 'Waar woon je dan?' Ik dorst het bijna niet te zeggen en zei er het andere probleem meteen maar na. 'In Almere en ik ben met de trein.'

'Moet je in Almere ver?' Ik schudde mijn hoofd. 'Daar is wel wat te regelen.' Ze kreeg een ingeving. 'Misschien wil onze stagiair wel meelopen.' Een magere jongeling werd vanachter een boekenkast getrokken. Of hij het zag zitten mij te vergezellen naar het station? Hij pakte twee tasjes en liep er een rondje mee van Multatuli terug naar Van Heerden en zei dat dit wel kon. Mits er voldoende gepauzeerd werd. 'U loopt wel kans dat u uw armspieren verrekt', meldde hij er correct bij. Ik kon mij voorstellen dat zijn taalgebruik hem niet populair maakte bij leeftijdsgenoten. 'Hoe laat wilt u de trein halen?' vroeg hij mij. 'Hij gaat half zes, maar dat gaat wel niet lukken', riep ik er direct achteraan. Ik zag de wijzer al vertellen dat het kwart over vijf was. 'Nee dat gaat niet lukken', merkte de knul op.

We liepen even later door Hoog Catharijne. Ik liep voor, hij volgde. Ik moest hem goed in de gaten houden, want af en toe wilde hij verkeerd afslaan en dan zou ik wel de delen 3 en 4 van de Letterkundige verscheidenheden hebben, maar niet de eerste twee delen. 'Welk spoor moet u?' vroeg hij. Toen ik het hem vertelde liep hij prompt naar het verkeerde. Ik corrigeerde hem snel en hij bracht me keurig naar het treinstel.

Daar zat ik met zes tasjes en mijn eigen rugzak ook nog. Ik zweette van de inspanning en belde naar huis. Op het station wachtten geliefde en kroost om een deel van de delen op zich te nemen. Thuis ontdekte ik dat de vermeende 45 delen in het deeltje met de prijs 46 zouden zijn, maar in werkelijkheid 43 bleken te zijn. Nazoek bij de veiling van de boeken van Büch, melden dat het onverkochte kavel inderdaad 43 delen bezit. Nu heb ik een rij aftandse boeken, bij elkaar gehouden met plakbandjes en het is van Boudewijn Büch geweest.

Maar het is vooral een deel van Bilderdijk dat ik nu in huis heb dat ik nog niet kende.

Shoppen in stoptrein

Maandag zag ik een spreeuw de openstaande deur van de stoptrein binnenvliegen. Het dier pikte wat eetbaars van de grond op het treinbalkon en hakte met zijn snavel in op het goedje. Ik liep voorbij en verbaasde mij over het dier. Iets achter mij liep een meisje, zij stapte in op de plek waar de spreeuw snackte en schrok van de vogel die haar tegemoet vloog, de trein uit.

Vandaag zag ik de spreeuw weer. Hij vloog een openstaande deur net uit en ging naar de volgende waar hij na korte tijd eveneens weer uitvloog om met een mooie parabool, de volgende openstaande deur binnen te vliegen. Prachtig gezicht om te zien hoe de natuur zich aanpast aan de cultuur. Zou het dier zich nooit vergist hebben en met de rijdende trein zijn meegereisd, vroeg ik me af. Benieuwd of ik hem morgen weer zie.

Boeken ruilen

Vlakbij het spoor waar ik mijn trein moet vinden, staat een afgesloten boekwinkeltje van een paar boekenkasten en twee poortjes waar je doorheen kan. De stapels boeken en de mooie rijen in de kasten trekken mijn aandacht. Al verraden de kleurrijke kaften dat het onmogelijk literatuur kan zijn.

Het is de ruilbeurs voor het spannende boek. Bij de ingang staat een conductrice. In het midden een bankje uit een oude trein, compleet met de bagagerek. Een stel kruipt het poortje door, levert een boek in, krijgt een kaart met een cijfer erop en duikt op de boekenrij met de blauwe dikke boeken. Ze kunnen niet goed bij een ander echtpaar dat gebogen hangt over een stapeltje boeken. De man draagt een boek of tien.

Die hoeven niet naar hun werk, denk ik terwijl ik de trap afloop. Een reizigersstorm trekt omhoog en drukt mij tegen de trapleuning. Allemaal op jacht voor het spannende boek, of zou de haast door een vertrekkende trein komen?

Bomvol

Het perron stroomde vol en de trein bleef weg. De wachtende reizigers tuurden 'ins blauen Hinein'. De informatie druppelde met de traagheid uit de luidsprekers waarmee de waterdruppels in een druipsteengrot de diepte zoeken. Het hoge woord - vertraging - kwam nooit. De trein van 16.58 uur zou al halverwege zijn rit zijn geweest, maar de tijd bleef star vooruit gaan en verwijderde zich verder en verder van de vertrektijd.

Toen eindelijk, maar dan tien minuten na de vertrektijd van de volgende, een veel te korte trein binnenreed, wist ik het wel. Dat ging nooit passen. En inderdaad paste het niet. Ergens midden op het balkon stond ik vastgeklemd tussen de medereizigers, mijn rugzak tussen mijn voeten in. Een man stond bij de ingang. 'Als jullie nu een beetje aandrukken', beweerde hij terwijl ik naar adem hapte. 'Dan kunnen wij er ook nog bij.' De gang zette zich in beweging en de man met de grote uilenbril kon er ook bij.

De machinist riep dat hij klaar was voor vertrek en dat de deuren dichtgingen. We hielden de buiken in en lieten pas los toen de deuren echt gesloten waren. Servie gaat boven veiligheid. Iedereen wil graag naar huis en je kunt toch moeilijk de hele boel niet laten rijden omdat hij te vol is. Al moest ik er niet aan denken dat de trein een noodstop zou maken terwijl ik daar tegen het muurtje in het veel te smalle gangetje hing.

Iedere halte was een beproeving. Ik vroeg mij af hoe sommige mensen het toch altijd weer voor elkaar kregen om te zitten. Ook al kwamen ze als laatste het treinstel binnen. 'Survival of the Fittest' in de trein. Pas na Hilversum was er een zitplaatsje voor mij vrij. Stukje opzij, plaats komt vrij, ik spring in het vrije gat en wissel de plek met de stoelganger die de trein verlaat. Voor ik goed en wel aan mijn plekje bij het raam gewend was, stopte de trein. Bestemming bereikt.

Logistiek of techniek?

Wat was er eerst het logistieke probleem of de technische storing? Ik vroeg het mij af toen de dame van de NS het omriep vanavond. Mijn trein stond muurvast, bewoog geen kant op. De wissels deden het niet, want het computersysteem lag plat.

Faalde het computersysteem vanwege de logistieke problemen, of zorgde het computersysteem voor de logistieke problemen? Ik denk het laatste, maar waarom zou het eerste niet kunnen. Het verbaast mij dat Utrecht Centraal vaker door een computerstoring getroffen werd dan door een blikseminslag. Er zijn mooie oplossingen, maar die kosten teveel. Dat dit soort storingen meer kosten, staat buiten kijf. Maar daarvoor reizen de heren beslissers te weinig met de trein en te weinig via Utrecht Centraal.

Mensenhaag

Ze vormden een mooie haag zo in de avondzon langs het perron. De wachtenden op de trein naar Maastricht en Heerlen. Bijna allemaal dezelfde houding: de benen iets uit elkaar, de tas tussen de kuiten en de armen over elkaar. Of een krantje lezend, of gewoon lekker knuffelen met je geliefde. Dan weten ze natuurlijk niet dat tussen de liefde en wachten een scheidslijn loopt.

Spotten

Hij stond op de rand van het perron, een tasje hing over zijn schouder en deinde losjes op de wind. In de halve minuut dat ik zijn rug zag, passeerden vijf verschillende treinen. Zijn geluk kon niet op, fluisterde zijn rug mij toe. Het kale kruintje, dat van kruispunt tussen alle haren een kale rotonde geworden was, glimlachte erbij.

Hoe het verhaal verder afloopt, weet ik ook niet, want een trein, een zesde model, kwam tussen mij en hem in.

Leesexemplaar

Ergens een schattig gezicht, twee vrouwen die op het treinbalkon zitten. De achterste leunt tegen haar vouwfietsje, dat op zijn beurt half tegen het muurtje en het raam hangt. De vrouw naast haar heeft het boek vast. Zij leunt op haar beurt tegen een ander vouwfietsje, dat geklemd zit tussen haar en de stang van de deur.

Het is een donkerrood boek, ik kan de titel niet lezen, het lijkt of voorop een bloem staat afgebeeld. Met verschillende tinten kleur, het ziet er best degelijk uit. Bovenop het samengebonden papier staat 'leesexemplaar' met een rood stempel gedrukt, de bladzijden laten de letters een stukje uitlopen, omdat het bladzijden vallen en krullen als bij een opengeslagen boek.

De ramen achter de dames zijn beslagen, de trein mindert vaart, de ogen staren de bladzijde leeg. Dan kijkt de vrouw de andere aan, die knikt en ze slaat de bladzijde om. De trein staat stil en ik stap uit het verhaal van de twee dames die naast elkaar hetzelfde boek lezen. Toch raar dat een boek niet slijt van het lezen, maar van alle handelingen er omheen.

De muts en de neus

Ineens leek het langer licht te zijn. De zon scheen intenser en het leek zelfs warmer te zijn. De twee mannen zaten tegenover elkaar. De ene droeg een Turkenmuts en droeg een stoppelbaardje van twee dagen. De andere keek indringend en had een neus die in een scherpe punt vooruit wees. 'Wil je vooruit of achteruit', gebaarde de man met de muts. Ik was allang blij een leeg plekje te hebben gevonden en ging direct naast hem zitten.

'Joost zit de hele dag naar het zwarte Hyvesscherm te kijken', zei de puntneus. 'Als je eraan komt, klikt hij direct iets weg. Je ziet ook altijd een klein icoontje van het bureaublad staan.' De muts knikte bevestigend, maar wilde alweer verder. 'Hoe gaat dat dan met die installatie?' 'Nou je moet eerst de user-id veilig stellen en daarna een back-up maken.' 'Ik heb een back-up gemaakt', gebaarde hij. 'Ik wil je het wel leren', zei de puntneus.
'Ja, ik ben een type die wil samenwerken en zo.'
'John vroeg mij laatst welke comsat-versie we hebben. Ik zei, dat weet ik niet, ik geloof .25, een e-bone. Kijk, dat communiceert wat. John communiceert niet. Hij doet maar wat en vertelt verder niks.'
'Toch weet hij precies wat Fred wil horen.'
'Ja, hij weet precies wat Fred wil horen.'
'Die Chris Bakker is een vrolijke jongen. Bij hem is het elke dag feest. Het is een baldadige kerel. Hij weet wel van aanpakken, maar gaat dan iets te snel.'
'Ik heb laatst een mailtje gestuurd naar Joost, ge-cc't naar Fred, maar ik heb er niks meer van gehoord.'
'Joost vroeg mij laatst hoe het moest. Dus ik heb hem uitgelegd, maak een documentje met inleiding, voor- en nadelen en geef dan een conclusie. Kijk zo pas je de issues toe. We hebben nog nooit issues gehad, vond Fred. Ik heb hem toen proberen uit te leggen dat we op productiesystemen jobs hebben die met olie worden bespoten. Dat doe je 's morgens en dan ga je 's avonds de comsat-command installeren.'

De deuren van de trein sloten weer bij het station waar het net gestopt was. '17.26 uur', zei de muts. 'Keurig op tijd.' 'Bij Altas werkten we altijd met van die documentjes. Fred is toen weggegaan bij Atlas, maar hij heeft zich er nooit mee bemoeid.' 'Joost, is zo'n zelfde figuur als Gert-Jan', antwoordde de muts. 'Dus ik ben heel benieuwd wat hij levert.' 'Nooit niks', reageerde de neus. 'Hij kijkt me altijd heel argwanend aan.' 'Dat komt omdat hij er niks van weet en jij het wilt leren', viel de neus hem bij. 'Toen sinds Atlas was hij enorm veranderd, hij begon echt goede eigenschappen te ontwikkelen. Maar laatst liet hij het mij zelf uitzoeken. Ik zei tegen Fred dat hij echt even moet vertellen wat ik moet doen. Als ik zelf iets bedenk, dan word ik toch teruggefloten door jou. Het komt gewoon door hem. Je kan nooit iets goed doen bij hem.'

We naderden Almere, de neus wilde opstaan. Hij zuchtte. 'Het wordt tijd te verhuizen', zei de muts. 'Nee, het is niet de goede tijd om te verhuizen. Eerst maar eens twee, drie jaar kijken wat de economie doet.' Een andere man zei zijn medereiziger gedag met 'tot donderdag'. 'Hé', riep de muts. 'Dat is mijn tekst.' 'Werk je morgen niet?' vroeg de neus. 'Nee, ik ben vrij morgen.' 'Nou tot donderdag dan', zei de neus en hij liep het smalle gangpad door.