Notre-Dame

De treinreiziger die van zuid naar noord reist, moet door dwars door Parijs. Om van het Gare de Lyon naar station Nord te gaan. Er rijdt geen trein tussen die stations. Hij moet met de metro. Zie het voor je. Een gezin, vader, moeder en 3 kinderen met veel koffers. Voor de oudste van 12 jaar een tentje en een aparte stoel. De gehuurde tent heeft van alles 4 in plaats van 5.

Hij loopt daar met een heel zwaar wagentje. Het wagentje kent hij van de bejaarde vrouwen die ermee winkelen. Zijn oma heeft er ook eentje. Hier ligt een oranje tentje op. Geleend van kennissen. Bovenop een schuimmatras met veel bubbeltjes. Licht in gewicht, groot in volume.

Weerspiegeling en glans

Ik ben er al 25 jaar niet meer geweest. Mijn oude orgelvriend viert zijn 25-jarig jubileum. Een bescheiden kerk, een bescheiden orgel, maar een mooie plek. Een tijdje uit het oog geraakt, maar ik volg hem alweer flink wat jaren op sociale media.

Het concert weerspiegelt zijn muzikale loopbaan van de afgelopen 25 jaar. Het orgel telt 11 registers, maar ze klinken prachtig. En hij weet er ook mee om te gaan. Net als het kleurrijke kistorgel voorin de kerk.

De rij orgelpijpen in 4 kleuren, het blauw van het instrument zelf en de metalen schermen met gaten om het geluid goed te vormen. Het instrument ziet er niet alleen goed uit, maar klinkt goed in de combinaties die ik hoor. Zeker ook met koor en viool erbij. Het klinkt fantastisch; zijn linkerhand weet wat zijn rechterhand doet.

Glans

Zo op het bankje zittend. De zon valt de hoge ramen binnen. Het geeft de muziek een mooi glans. En mijn gedachten dwalen naar de eerste en enige keer dat ik hier zat. Er waren andere orgelvrienden bij. Niet iedereen van toen is er nog. Dat maakt best weemoedig. Een tanka ontsnapt:

op het bankje toont
de muziek trappen omhoog
tot ze bij hen is

vijfentwintig jaar is lang
te lang om te vergeten

Even later, bij de improvisatie over het Lamm Gottes, schijnt er een haiku naar binnen:

bij het Lamm Gottes
speelt de zon door het kerkraam
symfonie van licht

Bach-cd

Hij geeft mij zijn Bach-cd mee. Een indrukwekkende cd, allemaal gespeeld op dit Bätz-orgel uit 1846. Elk werk krijgt zijn heel eigen klank en karakter mee. Knap gedaan. Zeker ook zoals hij het speelt. Dubbel nagenieten.

Van de wereld verstoken

Afgeluisterd in de trein.

'Nee, ik we rijden net Utrecht binnen.'
...
'Het is nog geen zes uur hoor.'
...
'Wintertijd. De klok is van 't weekend een uur terug gezet. Zegt je dat niks?'
...
'Heb jij geen krant of televisie opengeslagen?'
...
'Ja, hilarisch. Die onthouden we.'

Daarna tegen een vriendin, die naast haar staat.
'Kristel was dat. Ze zei dat wij nu eens een keer te laat waren. 'Ik sta op jullie te wachten; het is al kwart over zes', zei ze. Toen vertelde ik over de wintertijd. Nou dat had ze gemist. Die is echt van de wereld verstoken.'

Bioritme

Wintertijd of zomertijd. Ieder halfjaar is er weer een reden voor media uitvoerig stil te staan bij het uurtje langer of korter slapen. De voordelen van dat gedraai aan de klok worden weleens vergeten. Zo is het ideaal om je klok weer eens gelijk te zetten en stil te staan bij de tijd en het gaan van de (verleden) tijd.
Niet alleen de mijmering is goed. Dat de klok nu een uurtje terug staat is ideaal voor mijn bioritme. Ik merkte de laatste weken dat we steeds later naar bed gingen, terwijl de wekker iedere morgen op het voorgeschreven uur gaat. Gisteravond lagen we echter heerlijk op tijd in bed, terwijl ik het gevoel had op de normale tijd onder de wol te zijn gekropen.