De marathon en de tijd

Ondanks een grieperig gevoel, de keelpijn kwam weer opzetten, ben ik vanmorgen toch de marathon van Rotterdam gaan lopen. Hij ging niet zo lekker als vorig jaar, toen heb ik een erg goede tijd gelopen. Nu eindigde ik op de brutotijd: 4:24:40 en de nettotijd: 4:20:25.

Van de wereld verstoken

Afgeluisterd in de trein.

'Nee, ik we rijden net Utrecht binnen.'
...
'Het is nog geen zes uur hoor.'
...
'Wintertijd. De klok is van 't weekend een uur terug gezet. Zegt je dat niks?'
...
'Heb jij geen krant of televisie opengeslagen?'
...
'Ja, hilarisch. Die onthouden we.'

Daarna tegen een vriendin, die naast haar staat.
'Kristel was dat. Ze zei dat wij nu eens een keer te laat waren. 'Ik sta op jullie te wachten; het is al kwart over zes', zei ze. Toen vertelde ik over de wintertijd. Nou dat had ze gemist. Die is echt van de wereld verstoken.'

Ander tijdstip

Ik liep op een later tijdstip naar mijn werk. De zon stond hoog en scheen warm op mijn bolletje. Uit het winkelcentrum liepen scholieren met plastic bakjes waarin twee saucijsebroodjes zaten en blikjes cola. Het saucijzenbroodje was hier blijkbaar een populair genoegen. In de honderd meter die ik liep, trof ik vijf jongeren met het plastic bakje aan.

Wat verder liep ik, door de corridor. De winkels omhelsden me. De deuren waren open, fietsen blokkeerden mijn pad en mensen doorkruisden in een winkelhaak mijn pad. Wat verderop in de buurt van de bus, vroeg ik mij af of hij wel vertrekken zou.

Mijn bus reed niet, maar er stond een andere. Terwijl ik in de richting van de halt liep, probeerde een witte taxi die te breed was voor de weg, desondanks toch te keren. Ik zag hem met een vaartje achteruit rijden. Hij knalde tegen de lantaarnpaal die hem in de weg zat. De man trok aan het stuur en gaf gas vooruit. Zonder ook maar eens om te kijken.

Zo kan het ook, dacht ik en zag de deuk in de achterbumper naar mij knipogen. Hoe anders ziet de dag eruit als je op een ander tijdstip de vertrouwde weg gaat.

De 30 van Almere

De laatste dag zonneschijn beloofde de weerman gisteren. Een mooiere hardloopdag kan een mens zich niet wensen. Vandaag heb ik De 30 van Almere onder mijn voeten laten gaan. Een hele afstand en tegelijk ook weer niet.
Hardlopen en roken hebben misschien wel meer overeenkomsten dan verschillen. Het is allebei verslavend en als je er eenmaal hebt toegegeven, kom je er heel moeilijk van af. Het verschil is dat iedereen het ene gezond vindt en het andere ongezond. Of hardlopen echt gezond is, betwijfel ik. Een blessuregevoeliger sport bestaat er niet. De echt hardnekkige blessures mij gelukkig nog voorbij gelopen.
Wat bij de dertig opviel, was het enorme verschil in uitrusting. Je kunt met goedkope gympies en een floddershirt al hardlopen. Naast deze flodders lopen mensen volledig toegerust met de nieuwste schok- en dempwerende schoenen. Ze dragen halsters om de bovenarm waarin een compleet meetstation wordt vervoerd. Alles houdt dit ingenieus apparaat bij, van hartslag tot zuurstofopname en verzuringsgraad van de spieren.
Ik dwarrel een beetje tussen de flodder en de compleet toegeruste hardloper. Voor mij geen dure toestanden, maar wel een redelijke schoen en een eenvoudig shirt. Heel bewust, draag ik geen meetapparatuur. Ik probeer naar mijn eigen lichaam te luisteren, dat is al moeilijk genoeg. Het is dan best leuk om gedurende de loop langzaam maar zeker de toegeruste hardlopers met al die dure apparatuur in te halen. Ze hijgen als een oude stoomlocomotief. Dat horen ze niet door alle bliebjes van hun apparatuur heen. De Ipod staat hoog opgeschroefd, zodat ze niet worden afgeleid.
Wel leuk om een keer dertig kilometer te hollen. De tijd van 2 uur en 47 minuten valt mij ook niet tegen. Het kan sneller en het kan verder. Dat laat deze 30 van Almere mij zien. Daarbij werd ik getrakteerd op een heerlijk zonnetje en zacht briesje. Meer kan een oude roker zich niet wensen...

Strijd tegen de tijd

De strijd tegen de tijd. Nietjes, plastic omslagen, paperclips, plastic paperclips. 'In mijn archief geen metaal', was de strijdbare taal van de archivaris die ik gisteren ontmoette. De grootste bedreiging voor zijn archief is de digitalisering.
Elke tien jaar is er weer een nieuw en beter digitaal product waar de informatie op opgeslagen moet worden. Ze sluiten nooit goed op elkaar aan. Leestekens verdwijnen en sommige delen tekst verschijnen in een schrift dat zelfs een spijkerschrift-geleerde niet kan ontcijferen. De archivaris die ik spreek, zweert bij papier. 'Dat is veel minder gecompliceerd.' Ik raak overtuigd als hij vertelt dat zelfs gespecialiseerde bedrijven matig slagen in het goed omzetten van oude WP-documenten naar Word.
En dan die trits mensen die hele boeken fotografeert. Ik kan thuis weleens bevreesd zijn voor mensen die de ruggen van mijn boeken knakken, of schaamteloos een boek opengeslagen wegleggen. De fotografen gaan dikwijls zonder eerbied en respect te werk, als ik de archivaris moet geloven. 'We hebben onze boeken teruggezien op websites van bibliotheken in Singapore en Maleisië', aldus de archivaris.
Over het versnijden van boeken voor de digitalisering, zijn wij het roerend eens. Zoiets doe je niet. Ik ben blij een medestrijder gevonden te hebben.