Kapotte blaren en nieuw eelt

Een kleine maand na de Trailwalker zijn mijn voeten nog altijd niet hersteld. De 100 kilometer door de Veluwe in 30 uur voor Oxfam Novib heeft mijn voeten weinig goed gedaan. Waar de enorme blaar zat op mijn linkervoet, herstelt de huid zich langzaam. Het oude vel is wel weg, maar het nieuwe groeit langzaam. De huid is op die plekken best gevoelig. Zo is het lopen op blote voeten verre van aangenaam. Het doet ergens gewoon pijn. De crocks houdt ik daaron in huis binnen handbereik.

Doorloper

In de tijd dat ik nog dichtte, schreef ik eens een gedichtencyclus met ‘-lopers’ erin. Na de ‘wadloper’ en de ‘doorloper’ stelde de dochter van een vriendin voor om de ‘antiloper’ te gaan schrijven. Dat gedicht is er nooit gekomen, ik ben namelijk gek op lopen.

Logistiek en de Rotterdamse marathon

Het lopen van een marathon lijkt wel een beetje op een goederenstroom. Zondag bij het lopen van de Marathon van Rotterdam viel het me op. Duizenden mensen lopen die marathon en vrijwel iedereen loopt de 42,2 kilometer in andere eindtijd. Hoe is het toch mogelijk dat alles toch goed terecht komt? Wat lijkt het lopen van een marathon toch op een logistieke goederenstroom. Zelfs de 2 andere stromen ontbreken niet: de informatiestroom en de geldstroom.

Lees de rest van mijn blog op delaatstemeter.nl »

Kilometervreter in een wereldstad

Daar zijn ze dan: de foto's van de finish. Je ziet de strijd met de 42,2 kilometer die bijna gestreden is. De finish in zicht, vermoeidheid op het gezicht en de laatste kracht in de benen.

De marathon en de tijd

Ondanks een grieperig gevoel, de keelpijn kwam weer opzetten, ben ik vanmorgen toch de marathon van Rotterdam gaan lopen. Hij ging niet zo lekker als vorig jaar, toen heb ik een erg goede tijd gelopen. Nu eindigde ik op de brutotijd: 4:24:40 en de nettotijd: 4:20:25.

Helletocht

De marathon van Rotterdam zat nog vers in mijn benen en ik ontdekte de unieke toch van Amersfoort. Uniek omdat hij alleen dit jaar wordt gehouden en omdat hij door en langs allerlei bijzonder plekjes ging. De dierentuin, de brandweerkazerne, de oude werkplaats van NS, de kazerne en het militaire oefenterrein De Vlasakkers en de IKEA.

Een prachtige rit, maar er waren wat nadelen voor lopers als ik. Zo werden de afstanden en de tijden nergens gegeven. Alleen na de eerste vijf kilometer verscheen de tijd, maar al liepen we op de helft over een tijdmeter, er verscheen geen tijd. De afstanden waren eveneens moeilijk te volgen. Zo kreeg ik bij 17 kilometer in de gaten dat ze op de weg stonden gekliederd met witte verf. Wat verderop werd het verwarrend, zo stond er ergens '30' en wat verderop '28'. Dat is lastig om te bepalen waar je bent.

Wat ik ook minder vond was dat vlak na de helft de halve marathonlopers erbij kwamen. Die hadden nog geen vijf kilometer in de benen en daarmee een heel ander tempo. Het leverde veel opstoppingen op en ik was mijn hele cadans kwijt.

Verder alles keurig geregeld, heel veel water, om de twee, drie kilometer stond een drinkpost. Ik heb er zoveel gezien dat ik niet weet hoeveel er waren.

Bij 35 kilometer (als het 35 waren) werd het mij allemaal te zwaar. Ik wisselde gewoon lopen en rennen met elkaar af. Ik vermoed dat ik over de laatste tien kilometer 1 uur en een kwartier heb gedaan. En ik was afgemat. De energie die ik in Rotterdam nog over had, kwam ik nu tekort.

Maar ik heb hem gelopen, de eindtijd? 4 uur 15 minuten en nog iets...

De foto's

Gelukkig hebben we de foto's nog. Mijn finish van de Rotterdamse marathon, nog honderd meter te gaan.
Bekijk mijn tijden
Bekijk het filmpje

Binnen vier uur

Ja hoor, ik heb hem gehold de Rotterdamse marathon in een tijd onder de legendarische vier uur, namelijk 3:59:17. De nettotijd is zelfs ruim vijf minuten sneller, 3:54:47. De liefhebber kan op de website van de marathon verdere details bekijken, mijn startnummer is 1002.

Later komt daar ook mijn finishfoto. Ik schaam mij er wel een beetje voor. Ik geloof namelijk niet dat sport emotie is, maar hier moest ik toch echt even een traantje wegpinken. Binnen vier uur een rondje hollen. Ja, daar moet ik zelfs om huilen.

Ultraloper

Han Frenken heeft er 213 gelopen vertelt NRC Handelsblad. Zijn eigen website noemt zelfs het aantal van 214 (ultra)marathons die hij gerend heeft. Hardlopen geeft hem een kick, hij kan eens heerlijk nadenken en slaat alle zorgen van zich af.

Precies hetzelfde gevoel dat mij motiveert om te blijven lopen. In zekere zin is hardlopen net zo verslavend als roken. En misschien wel net zo ongezond, met alle kwaaltjes die je kunt oplopen.

Ergens begrijp ik alle bezorgdheid van anderen over mijn voornemen de marathon van Rotterdam te hollen over een maandje. Vooral moeders zijn hier goed in. Tegelijkertijd vraag ik mij echt af waar ze zich zo zorgen over maken. Als het niet gaat, stop ik gewoon. Daarnaast probeer ik gewoon te genieten van het rennen en staat het wedstrijdelement op de tweede plaats. Het is vooral een persoonlijke wedstrijd, los van de anderen, waarin ik mijn grenzen zoek.

Dus als het echt bevalt, misschien dat ik er ook wel 200 ga hollen.

Marathon van Rotterdam

Tot gisteravond kon het met korting, dus ik heb de gok gewaagd. Ik heb me opgegeven voor de Marathon van Rotterdam.

Als ik een marathon wil lopen, dan wel in mijn geboortestad. Dat was wel mijn belangrijkste argument om mij op te geven. Nu dapper doortrainen tot ik niet meer kan, en dan de marathon op 5 april.