Moeder en dochter

Ze zitten naast elkaar op het smalle bankje. Moeder en dochter. Het haar valt precies hetzelfde, de lage hals van de shirtjes toont hetzelfde decollete en de lichaamsbouw oogt hetzelfde. Dochter is een donkere variant van haar moeder, er zit iets Aziatisch in haar bloed. De moeder is blond, draagt een leesbril in het haar en is iets molliger dan haar dochter. Op haar armen zitten vlekjes van de zon. Terwijl ze naar buiten kijkt, kamt ze met haar hand door het haar om de lange lokken voor haar ogen een stukje weg te slaan.

Kleine eendjes

Ze waren in Utrecht bij mij komen zitten. Zij aan de ene kant van het raam en zij aan de andere kant van het raam. De jongere vrouw schoof naast mij. De oudere vrouw ging tegenover mij zitten. Ze keken naar buiten en zwegen.

Chips, een boek en een kort rokje

Ze zat bij het raam, de tas lag naast haar. Haar benen lagen gekruist over elkaar, de panties werden bedekt door een kort rokje. Het bruine rokje begon ietsje boven de knieën, helemaal zoals het hoort. Op het tafeltje naast het raam lag een rood zakje chips. De dungesneden aardappelstukjes kraakten net zo hard tussen haar tanden als dat het zakje ritselde terwijl ze het volgende stukje chips eruit haalde.

De andere hand droeg het dikke boek. Tussen de vingers klemde ze een velletje papier, dat ze langzaam liet zakken om de volgende regel van het verhaal te kunnen lezen. De andere hand hengelde het zakje in om de volgende vangst te doen. Haar ogen tuurden half over de brillenglazen het boek in, het papiertje zakte regel voor regel.

Geknot
De chips kraakten op, de opzichtige ring om haar ringvinger vertelde dat ze getrouwd was. Haar haren bezaten dezelfde kleur als de stof van het rokje. Ze waren naar achteren geknot in een degelijk staartje. Tussen haar boek en de chips was geen speld te krijgen.

Het zakje verdween in de prullenbak. Ze herschikte zich, liet de donkerblauwe winterjas wel dicht zitten. De zilverkleurige drukknoopjes keken preuts mee het boek in en hielden alles zorgvuldig gesloten. Alleen haar goudkleurige oorbellen probeerden een gevecht aan te gaan met de degelijkheid en tuurden ontdeugend om zich heen.

Een afbeelding van een bijzonder iemand trok voorbij. Een groot staatsman, een dichter, een predikant. Alles kon het voorstellen. Het papiertje gleed er overheen en liet de woorden langzaam los, regel voor regel.

Tot het station kwam, een moeder met haar twee dochters wurmde zich rond de vrouw. De twee meisjes zetten zich op de foto, een groot rood toestel, dat een foto toonde als het opengeklapt was, klikte en er knipperde een rood lampje als het ene meisje het andere fotografeerde.

Eindbestemming
Het papiertje kwam stil te liggen op het boek. Een zucht, een blik in de richting van de meisjes, een moeizame glimlach. Het lukte niet. Het boek klapte dicht. 'Mama wanneer mogen we eruit?' Ik zag de vrouw met de bril hetzelfde vragen in de richting van de moeder. 'Het volgende station', zei ze geruststellend. De vrouw met het rode boek was niet gerustgesteld. Ze bleef zitten waar ze zat, terwijl om ons heel alle stoelen leeg waren. Ik mocht eruit, want de trein reed net mijn eindbestemming binnen.

Ik vertrek - live

Een vrouw zat met haar moeder in de overvolle trein. Aan de ene kant van de deur zat de dochter op een klapstoeltje. Aan de andere kant zat de moeder, op een klapstoeltje, naast mij.

Moeder informeerde naar het hardlopen en de cursus Portugees. 'Ja', vertelde dochter. 'Martin wil ooit een keer iets beginnen in Portugal.'

Even ervoer ik het televisieprogramma Ik vertrek. Ze corrigeerde mijn gedachten gelijk. 'Maar dat kost wel een paar jaar voorbereiding.'

Eindelijk een realistische emigrant.

Hollen papa

Ik rende de moeder met kinderwagen voorbij. Ze werden overschaduwd door de bomen langs het pad. Het kind zat rechtop en droeg een roze jasje. Pienter keken haar blauwe ogen de wereld in en de blonde haren waren een beetje vochtig van de regen.

Ze keek in mijn richting. Een vinger wees haar ogen achterna. 'Kijk hollen.' 'Ja', bevestigde de moeder de gewaarwording. Ze liep dapper verder achter de rollende wagen. 'Ja, hollen.' 'Papa', riep ze. 'Papa hollen.' De moeder hoorde de zin niet uit schaamte dat ik voor de vader werd uitgemaakt. 'Papa hollen', herhaalde het mondje onder de blonde haren. 'Ja, hollen', herhaalde de moeder.

Ze wist blijkbaar niet dat de vader van haar dochter ook holde en dat het meisje dat wilde zeggen. Ze bleef echter even onverzettelijk als haar moeder. 'Papa hollen... Papa hollen...' Ik liep de hoek om en zag ze even later achter het gebouw vandaan komen. Ik kon de conversatie tussen moeder en dochter niet volgen. Ergens had ik nog altijd het idee dat de twee tegen elkaar streden.

Ultraloper

Han Frenken heeft er 213 gelopen vertelt NRC Handelsblad. Zijn eigen website noemt zelfs het aantal van 214 (ultra)marathons die hij gerend heeft. Hardlopen geeft hem een kick, hij kan eens heerlijk nadenken en slaat alle zorgen van zich af.

Precies hetzelfde gevoel dat mij motiveert om te blijven lopen. In zekere zin is hardlopen net zo verslavend als roken. En misschien wel net zo ongezond, met alle kwaaltjes die je kunt oplopen.

Ergens begrijp ik alle bezorgdheid van anderen over mijn voornemen de marathon van Rotterdam te hollen over een maandje. Vooral moeders zijn hier goed in. Tegelijkertijd vraag ik mij echt af waar ze zich zo zorgen over maken. Als het niet gaat, stop ik gewoon. Daarnaast probeer ik gewoon te genieten van het rennen en staat het wedstrijdelement op de tweede plaats. Het is vooral een persoonlijke wedstrijd, los van de anderen, waarin ik mijn grenzen zoek.

Dus als het echt bevalt, misschien dat ik er ook wel 200 ga hollen.

Moederfiets

Een breed stuur, een even brede bagagedrager, paars, eendekroos en een stuk riet. De fiets die iemand vanmiddag tegen de heg voor ons huis zette was overduidelijk een moederfiets. Opgevist uit de gracht. Volgens Inge een eerste editie van Sparta's moederfiets.
Ik hing afgelopen week al een paar keer over de leuning van de brug en zag een fietsbel glinsteren in het troebele water van de gracht. Ik wees Doris op mijn ontdekking. Ze zei ja, maar zag hem niet.
Vanmiddag bij het terugkomen van de wandeling leunde hij tegen de heg. Ik vreesde dat het ding daar de komende weken zou staan, tot ik aan het begin van de avond de gordijnen opende. De zon was weg, zodat de gordijnen de warmte niet meer hoefden tegen te houden. Ik zag een jongen met de fiets weglopen. Gelukkig, dacht ik, dat ding staat niet een paar weken in ons zicht.
Tot ik net uit het raam van mijn studeerkamer keek en zag dat het ding nu tien meter verderop staat. Uit het zicht van de woonkamer en in het zicht van de buurman.
Benieuwd wie de volgende is die het ding meeneemt en tien meter verderop zet.

Siberië

'Hé, komen jullie uit Siberië?' mompelde een jongen in zwembroek naar ons. Hij wierp net een klein rood balletje in de lucht en zwaaide het racket in zijn andere hand naar het balletje. Het balletje belandde niet in het racket van zijn tegenspeler, maar een klein buldogje ving het op. Ze holden achter het dier aan, maar hij liet niet los.
De Siberiërs waren ik en mijn moeder. Onze wandelschoenen reikten tot ver over de kuiten. Hoedjes en petjes beschermden ons voor de zon. Het rulle zand vormde voor ons een zware tegenstander. De strandgasten wreven met hun billen een kuiltje in het zand om nog confortabeler te liggen.
Het is heerlijk om te wandelen in Almere, ontdekten we vandaag. De 15 kilometer lange tocht uit het boek Almerepad, wandeling 12: Pampushout en Kromslootpark. De wandeling komt min of meer overeen met de oude NS-wandeling. Er waren heel mooie stukjes tussen, soms om extra kilometers te maken kronkelden we van de hoofdweg af. Via smalle bospaadjes en andere kronkelweggetjes kwamen we dan na een tijdje weer op het hoofdpad uit.
Dat deze kronkelweggetjes soms heel erg de moeite waard waren, ontdekten we bij het Muiderzand. Bij de Wim Eversbeek paradijselijke taferelen met een helder beekje en veel bloemen. Heel rustig, we kwamen slechts een fietser tegen. Hij at een broodje in de nabijheid van de beek.
Het Kromslootpark is eveneens de moeite waard. We liepen daar door de rietvelden en hoorden nauwelijks de snelweg iets verderop. Later weer een ander landschap met gras en bomen. De bloesem van sommige bomen kleurde heel mooi zo in de meizon. De kaarsen van de kastanje maakten het voorjaarsgevoel helemaal los.
Wel brandde de zon warm in onze nekken. De zonnebrand veel uit de tas getrokken en thuis heerlijke aftersun op de licht verbrande huid gesmeerd. Wat een beetje tegenviel was het optimistisch ingeschatte laatste stukje. Dat was een halfuur langer dan de geschatte twintig minuten.

Kijk verder:

• www.wandelzoekpagina.nl voor veel informatie over wandelroutes in Nederland. Verwijzingen naar routes in boekjes en de NS-wandelingen. De oude NS-wandelingen staan hier. Let wel op, de bewegwijzering. Vaak wordt deze niet meer bijgehouden.
• www.ns.nl voor NS-wandelingen, er zitten een paar heel mooie bij.