Zwakke school of zwakke leerling?

Ouders van kinderen in Amsterdam-West zijn helemaal verbolgen over het nieuwe beleid in het stadsdeel: je bent nu verplicht om je kind naar een school in het stadsdeel zelf te sturen. Op die manier hoopt de stadsdeelraad dat de school een betere afspiegeling geeft van de wijk waarin deze staat. Ouders zijn nu woest: ze worden belemmerd in het recht op vrije schoolkeuze. Ook de minister van Onderwijs Marja van Bijsterveld vindt het als sociaal-democraat belangrijk dat ouders zelf kunnen kiezen.

Het recht op vrije schoolkeuze is iets moois. De reactie van mensen in Amsterdam is terecht. Het recht op vrije schoolkeuze ligt voor openbare scholen helemaal bij de ouders. Een school mag een leerling nooit weigeren. Tenzij het bijzonder onderwijs is. En dat is oneerlijk.

'Geen verstandige zuinigheid, maar waanzin'

Erasmus vindt Ruttes bezuinigingen op het onderwijs: 'Geen verstandige zuinigheid, maar waanzin'.

Het kabinet probeert een paar miljoen her en der los te schrapen van de kale huiden. Zo moeten onderwijs en wetenschap eraan geloven. Naar mijn oordeel geen verstandige zuinigheid, maar waanzin. De miljoenen die Rutte hiermee wil besparen, laten zich later uitrekenen in een immense schuld. Je onthoudt jongeren namelijk het meest noodzakelijke wat ze nodig hebben: opvoeding en onderwijs.

Onderwijs is een recht dat alle kinderen hebben en niet alleen een (leer)plicht. Ruttes minister van Onderwijs, Marja Bijsterveld, wil ook geld besparen door moeilijk opvoedbare jongeren in het reguliere onderwijs mee te laten draaien. Schadelijk voor de leerlingen zelf en hun klasgenootjes.

Het bracht mij op het lezen van Desiderius Erasmus (1469 - 1536). Als er een verstandig Nederlander is geweest, dan is het Erasmus van Rotterdam geweest. De man die in dezelfde stad geboren is als ik, is het land tijdig ontvlucht om niet besmet te raken met de domheid die elke Nederlander lijkt in te ademen als hij wat langer hier blijft wonen.

Kinderpostzegels

Het buurmeisje belde aan, de deur open en ik zag aan de enveloppe hoe laat het was. De kinderpostzegels werden uitgereikt. Een leuk moment natuurlijk, het uitdelen van de kinderpostzegels. Het buurmeisje had een vriendinnetje meegenomen.

Uit de enveloppe toverde het buurmeisje een stapeltje nieuwe enveloppen waar die van ons ook tussen zat. Ik kreeg de juiste enveloppe, bedankte en wilde de deur alweer dicht doen. 'Nee', zei het andere meisje snel. 'U moet nog uw handtekening geven.' Het buurmeisje knikte. 'Anders mogen wij u de enveloppe niet geven.'

Moeder en dochter

Ze zitten naast elkaar op het smalle bankje. Moeder en dochter. Het haar valt precies hetzelfde, de lage hals van de shirtjes toont hetzelfde decollete en de lichaamsbouw oogt hetzelfde. Dochter is een donkere variant van haar moeder, er zit iets Aziatisch in haar bloed. De moeder is blond, draagt een leesbril in het haar en is iets molliger dan haar dochter. Op haar armen zitten vlekjes van de zon. Terwijl ze naar buiten kijkt, kamt ze met haar hand door het haar om de lange lokken voor haar ogen een stukje weg te slaan.

Boris en Doris in bad

Dit weekend hadden we bezoek van de logeerbeer uit Doris' klas. Hij draagt de naam Boris, wat hier in huis natuurlijk tot de nodige verwarring leidde.

Behalve de nodige fietsritten (2) voorin het mandje bij Doris, moest Boris over aan meedoen en bij zijn. Gelukkig is het een rustige logé die weinig moeilijke vragen stelt. Bovendien zorgde Doris erg goed voor hem. Behalve dan dat ze hem per ongeluk een uurtje in haar fietsmandje had laten liggen.

Inge kon het niet laten een jas voor hem te naaien. Ik zag het met lede ogen aan dat Boris mocht toekijken hoe Doris en Inge samen lekker in bad gingen gisteravond. Daarom vond ik dat Boris er best bij kon...

 Zo gezegd, zo gedaan.

Spellen

Doris maakte een geluid dat ergens het meest leek op een hikkend lachje, als je kwaad wilde kon je er ook een geit of schaap in horen. Ik vroeg haar of een ander kind op school dat geluid ook maakte. 'Ja', zei ze, 'Rara doet dat ook.'

De naam Rara kwam me onbekend voor en ik vroeg hoe ze heette. 'Rara.' 'Rara?' 'Rrra Rrra', herhaalde ze. Waarna ze het voor me spelde: 's, p, k, l, o... Rara.'

De oplossing kwam gisteren, het meisje heet Lara.

Oudergesprek

Tien minuten praten over je dochter met de juf. Het maakt het naar school gaan van Doris een stuk echter. Allemaal lovende woorden, het gaat goed, ze heeft er zin in, is enthousiast en weet haar plekje in de groep te vinden. Doris zit aan een tafeltje een puzzel te maken.

Als we weer buiten staan geen bespiegelingen of tijd de gedachten even weg te laten fladderen. Doris wil demonstreren hoe het werkt om aan het 'klimhek' te hangen. Ze zweeft een halve meter boven de aarde en slingert aan het staal. 'Kijk papa, kijk papa', roept ze.

Lege bus

Er zijn van die vanzelfsprekendheden, die horen gewoon zo. Wie zou het bedacht hebben, de bus komt terug van het schoolreisje en de bus lijkt leeg. De buschauffeur haalt zijn armen omhoog, gebarend dat de kinderen het zo leuk vonden, dat ze niet meer mee naar huis wilden. Hij is toen alleen maar gegaan. De toeter klinkt en alle kinderen schieten omhoog uit de stoelen.

Natuurlijk zag ik de kruintjes vlak over de onderkant van het raam zenuwachtig bewegen, sommige kinderen gluurden snel over het randje. Wie zou het verzonnen hebben? Het was zo'n goed idee dat nu alle schoolreisjes zo worden afgesloten. En de ouders deden het en hun ouders ook al en misschien die ouders ervoor ook wel. Zou de historie van zo'n gebruik ooit te reconstrueren zijn?
Eén keer kwam ik terug van schoolreisje en vond een stagiair het wel een leuk idee om vlak voor de hoek van de school uit te stappen en de bus echt leeg te laten aankomen. De ouders keken verbaasd om zich heen, ze leken er nu echt in te trappen. Tot wij vanachter de flat bij de school gillend aan kwamen rennen.
Ongetwijfeld was het al eens eerder zo gedaan en is het na mij nog heel veel gedaan.

De nieuwe school

De directeur mompelde en verstond ik pas na een kwartiertje. Het brilletje dat op zijn neus hing, zakte wat naar voren. Hij vouwde zijn handen samen en blies bedachtzaam de woorden tussen zijn lippen.
De methode behandelde hij uitgebreid, vorig jaar nog een nieuwe taalmethode, de rekenmethode doorliep hij wat sneller, om wat langer stil te staan bij het team. De komende acht jaar baseren op een gesprek van een halfuur en een aansluitende rondleiding, is onmogelijk. Het gaat om een indruk, sfeer en ook een beetje om het moment.
Ik liep rond, zag een gezellige rommel liggen, een jarige jongen die langskwam met een traktatie en het buurmeisje dat op het raam tikte.

Misschien moet ik niet te lang nadenken over een nieuwe school voor Doris. Mijn ouders kozen mijn basisschool op basis van grondslag, ik op basis van de methode, de saamhorigheid en gevoel. En natuurlijk ook omdat het dichtbij is.